به نقل از همشهری آنلاین، عسل هزاران سال است که به عنوان یک شیرین کننده طبیعی و منبع انرژی مورد استفاده انسان قرار می گیرد، اما در سال های اخیر توجه پژوهشگران ورزش و تغذیه را نیز به خود جلب کرده است.

مطالعات نشان می دهند این ماده طبیعی می تواند در برخی شرایط عملکردی مشابه نوشیدنی ها و ژل های انرژی زای ورزشی داشته باشد و حتی در مرحله ریکاوری پس از ورزش مزایای بیشتری ارائه دهد.

بخش عمده عسل را کربوهیدرات ها، به ویژه دو قند ساده گلوکز و فروکتوز تشکیل می دهند. این ترکیب باعث می شود عسل به سرعت در بدن جذب شده و انرژی مورد نیاز عضلات را تامین کند. در فعالیت های ورزشی متوسط تا شدید، به خصوص زمانی که تمرین بیش از یک ساعت طول می کشد، ذخایر گلیکوژن بدن به تدریج کاهش می یابد. افت این ذخایر با احساس خستگی، کاهش توان عضلانی و افت عملکرد همراه است.

به همین دلیل مصرف منابع کربوهیدراتی پیش از ورزش یا در طول تمرین می تواند به حفظ سطح انرژی کمک کند.

ویژگی مهم عسل این است که گلوکز و فروکتوز موجود در آن از مسیرهای متفاوتی در روده جذب می شوند. این موضوع باعث می شود بدن بتواند مقدار بیشتری کربوهیدرات را در مدت زمان کوتاه جذب کند و انرژی پایدارتری در اختیار عضلات قرار گیرد. بسیاری از نوشیدنی ها و ژل های انرژی زای تجاری نیز بر همین اساس از چند نوع قند مختلف استفاده می کنند.

از نظر عملی، هر قاشق غذاخوری عسل حدود 20 گرم کربوهیدرات در اختیار بدن قرار می دهد؛ مقداری که تقریباً با یک ژل انرژی زای ورزشی برابری می کند. متخصصان معتقدند مصرف یک تا یک و نیم قاشق غذاخوری عسل پیش از تمرین، به ویژه در ساعات اولیه صبح، می تواند به افزایش ذخایر انرژی کبد کمک کند و بدن را برای فعالیت آماده تر سازد.

با این حال، مزیت اصلی عسل شاید نه در حین ورزش، بلکه در مرحله بازیابی پس از آن باشد. برخی تحقیقات نشان داده اند نوشیدنی های حاوی عسل می توانند سطح قند خون را پس از تمرین بهتر حفظ کرده و روند بازسازی ذخایر انرژی را تسریع کنند. این موضوع به ویژه برای افرادی که در شرایط سخت مانند هوای گرم یا برنامه های تمرینی فشرده ورزش می کنند، اهمیت بیشتری دارد.

عسل علاوه بر کربوهیدرات، حاوی مقادیر اندکی ویتامین ها، مواد معدنی، اسیدهای آمینه و ترکیبات گیاهی مفیدی مانند فلاونوییدها و اسیدهای فنولیک است. این مواد دارای خواص آنتی اکسیدانی و ضدالتهابی هستند و ممکن است به کاهش استرس اکسیداتیو ناشی از ورزش و تسریع ریکاوری عضلات کمک کنند.

البته همه انواع عسل ترکیب یکسانی ندارند و میزان این ترکیبات مفید بسته به منبع گل، شرایط آب وهوایی و شیوه فرآوری متفاوت است. با وجود این، هنوز شواهد کافی برای برتری یک نوع خاص عسل نسبت به سایر انواع آن در ورزش وجود ندارد.
در مجموع، شواهد علمی موجود نشان می دهد عسل می تواند یک جایگزین طبیعی، کم هزینه و در دسترس برای بسیاری از محصولات انرژی زای ورزشی باشد؛ ماده ای که هم انرژی مورد نیاز بدن را تامین می کند و هم ممکن است در روند ریکاوری مزایای بیشتری به همراه داشته باشد.