تیم ملی فوتبال ایران که با حضور در اردوی ترکیه، در انتظار رسیدن ویزای آمریکا و پرواز به مکزیک است، روزهای پرتب وتابی را سپری می کند. بخش اصلی چنین التهابی حاصل حمله آمریکا در دو نوبت جنگ های 12 و 40 روزه به ایران است؛ به طوری که تا چند هفته قبل، جریانی قویا از عدم حضور تیم ملی در آمریکا به دلیل متخاصم بودن این کشور سخن می راندند.

به گزارش فوتبال 360، هرچند این ادعا رفته رفته از رمق افتاد اما عدم صدور ویزا برای نمایندگان فدراسیون فوتبال که قصد داشتند برای مراسم قرعه کشی جام جهانی راهی واشنگتن شوند، زنگ هشدار را به صدا درآورد. دقیقا از آن زمان به بعد، روشن شد میزبان جام جهانی قرار نیست به سادگی به تیم ملی و همراهانش ویزا دهد. البته عنوان شده فیفا به مسئولان فدراسیون فوتبال ایران قول داده ویزای همه بازیکنان را بگیرد و اجازه ندهد در برنامه های فنی تیم ملی خللی ایجاد شود.

با این وجود، همین حالا که 9 روز تا شروع جام جهانی باقی مانده، هنوز خبری از صدور ویزای آمریکا برای تیم ملی و مجموعه همراه نیست. هم زمان ولی جریان موازی شکل گرفته تا با تاکید بر غیرت بازیکنان تیم ملی، پاداش دلاری آن ها فراهم شود. این موضوعی است که در 48 ساعت گذشته پررنگ شده و از فدراسیون گرفته تا نهاد ریاست جمهوری، همگی در این مورد اظهارنظر می کنند.

پاداش برای بردن تیم 116 دنیا

ماجرای تخصیص پاداش برد و مساوی برای تیم ملی ایران از آن دست موضوعاتی است که ارتباطی با امروز ندارد. این مورد از مدت ها قبل وجود داشته و هربار که حلقه بازیکنان تیم ملی قدرت بیشتری به خود گرفته، رقم دلاری این پاداش اضافه شده است. شاید عجیب باشد اما بازیکنان تیم ملی نه تنها برای بازی های رسمی بلکه برای بازی های دوستانه هم، فارغ از جایگاه و رتبه رقیب، پاداش دریافت می کنند. آخرین آن ها پاداش برتری مقابل گامبیا، تیم 116 رنکینگ فیفا است. این موضوع اما به همین جا نباید ختم شود؛ در واقع این پاداش های چندهزار دلاری برای برتری مقابل رقبای کم نام ونشان در مقابل پاداشی که قرار است به بازیکنان تیم ملی برای صعود به جام جهانی اختصاص یابد، ناچیز است. حتما مخاطبان فوتبالی داستان اهدای سکه، حواله خودرو و اهدای خودرو به طور مجزا را در پیشینه بازیکنان تیم ملی به خاطر دارند؛ رسمی که به مناسبت صعود به جام جهانی پایه گذار شد و آخرین آن ها که مربوط به دوره قبلی بود، حسابی سروصدا به پا کرد.

با مرور مختصر همین موضوع، حالا می شود به نقطه امروزی رسید؛ جایی که همه بسیج شده اند تا دوباره پاداش صعود به جام جهانی را به بازیکنان تیم ملی بدهند. اظهارات اخیر مهدی تاج مبنی بر اینکه بازیکنان تیم ملی خیلی محجوب هستند که با وجود عدم دریافت پاداش همچنان مثل یک سرباز از وطن دفاع می کنند ، در همین راستا است. کار حتی به نهاد ریاست جمهوری هم کشیده. یکی دو روز گذشته، اظهارات علیرضا رحیمی، معاون جوانان وزارت ورزش هم دست به دست شده که در این مورد گفته که به بهترین شکل از تیم ملی حمایت شده و رییس جمهور از آنجا که خودش فوتبالی است، پای کار است و دستورات لازم را داده و پاداش های ارزشمندی در صورت صعود در جام جهانی پیش بینی شده است.

پاداش برای صعود از مرحله گروهی

اختصاص پاداش به بازیکنان و اعضای کادر فنی و شاید تعدادی از همراهان آن ها فقط به این مراحل ختم نمی شود؛ چراکه به تازگی تلاش جدیدی شکل گرفته تا رقم مهمی جهت پاداش صعود از مرحله گروهی در اختیار بازیکنان و اعضای کادر فنی قرار بگیرد. این که آیا صعود از گروه جام جهانی 48 تیمه باید شامل پاداش شود یا نه، بخشی از پرسش هایی است که ذهن مخاطب را درگیر کرده است.

هرچند که در این میان نباید بخش دیگر این ماجرا را نادیده گرفت؛ صعود به جام جهانی حاصل زحمت همین بازیکنان است و طبیعتا آن ها انتظار دارند بخشی از درآمد حاصله از این صعود بین خودشان تقسیم شود. حال اینکه چه مقدار باید به این بازیکنان داده شود و چه مقدار صرف ساختار و فوتبال پایه، باز هم بحثی تخصصی تر است. ضمن اینکه تحریم های بانکی اعمال شده اجازه دسترسی به پاداش فیفا را به فدراسیون نمی دهد و نهادهای دیگر مجبور می شوند هزینه های سنگینی بابت پاداش به این بازیکنان تیم ملی دهند.

نوش جان؛ ولی جار نزنید!

داستان های پاداش برای بازیکنان تیم ملی فوتبال که تعدادی آن را حق این بازیکنان و تعدادی آن را نوعی رانت و تبعیض می دانند، حکایت های تلخ و شیرین فراوانی دارد که قاعدتا خیلی از مخاطبان، بسیاری از آن حکایت ها را از بر هستند. مسئله اما این است در روزهای سخت اقتصادی و سفره های کوچک شده مردم که در تامین حداقل ریال برای زندگی مانده اند، جار زدن برای تامین پاداش های چند هزار دلاری برای بازیکنان و کادر فنی تیم ملی، اثری معکوس خواهد داشت. حتی اگر نه رانت و تبعیض و حق مسلم این بازیکنان باشد، باز هم نیاز به جار زدن برای تامین این پاداش برای طیب خاطر بازیکنان تیم ملی حس نمی شود؛ به ویژه آنکه همین تیم به اندازه کافی نزد بسیاری از مردم دافعه ایجاد کرده و محبوبیتش را از دست داده.