احتمالا نکته ای که نگاه مخاطبان ایرانی را در فینال لیگ قهرمانان اروپا جلب کرد، نه کیفیت و نه موقعیت های بازی، بلکه هجوم تبلیغات صداوسیما بود که تبلیغات داخلی خودش را به شکل کامپیوتری روی تبلیغات اصلی دور زمین و پشت دروازه می انداخت. این تبلیغات به حدی آزاردهنده بود که در بسیاری از صحنه ها (به خصوص در کناره ها و هنگام ضربات کرنر و ایستگاهی) دید مخاطب را برای تماشای بازی با مشکل مواجه می کرد.

البته چنین توصیفی بسیار ملایم تر از چیزی است که واقعا اتفاق افتاد چرا که در همان موقعیت هایی که گفته شد، به یک باره توپ، بازیکن و یا داور محو و ظاهر می شدند و مخاطب را در تشخیص درست چیزی که در حال تماشا بودند به خطا می انداختند.

هجوم تبلیغات در فینال لیگ قهرمانان اروپا دو بعد دارد. اول این که مشخص نیست صداوسیما با رعایت کدام اصول استاندارد این تبلیغات داخلی را پخش می کرد. دوم این که در همین اقدام غیر استاندارد هم زیاده روی کرد و ناگهان بازیکن و توپ و کمک داور غیب می شدند!

به عبارت دیگر، میزان استاندارد و مجاز تبلیغات توسط برگزارکنندگان یا در عنوانی دیگر، صاحب محتوا تعیین می شود. برای نمونه، استاندارد AFC اینگونه است که درصد تبلیغات نباید از 25% کل صفحه نمایش بیشتر شود. همچنین به هیچ عنوان نباید تبلیغات در محدوده اصلی بازی پخش شود؛ موردی که صداوسیما و حتی برخی دیگر پلتفرم ها گاهی رعایت نمی کنند و لذت تماشای یک بازی جذاب را از بین می برند. البته این نگرانی وجود دارد که این صحنه ها در جام جهانی هم تکرار شود و پخش زنده بازی های جام جهانی با روان بینندگان تلویزیونی بازی کند!

این رویه حدود دو سه سال است که مرسوم شده و هیچ عزمی هم برای حل آن وجود ندارد و هرکس به فکر جیب خودش است. این در حالی است که موضوع حق پخش تلویزیونی ورزش ایران به خصوص فوتبال هنوز حل نشده است.