اولین قسمت سریال کلاغ به کارگردانی محمدحسین مهدویان منتشر شد، اثری که نامش خبر از اتفاقات دلهره آور در قصه می دهد.

به گزارش فرارو، داستان این سریال در مورد مردی به نام جلال است که ورود یک زن به اسم سایه و شکل گرفتن عشقی ممنوع همه چیز را به نابودی می کشاند. در ادامه این مطلب، به 4 نکته مهم از قسمت نخست این سریال پرداخته می شود.

در قسمت اول با اینکه کاراکتر هادی حجازی فر نسبت به سایر همکاری ها با مهدویان شروع متفاوت در نقش نظامی داشت. با این حال به راحتی می توان گفت اجرای او تکراری شبیه به سایر نقش های این بازیگر بود. چیزی شبیه به کمال در ماجرای نیمروز یا موسی در لاتاری . در واقع کاراکتر فقط نام و شغلش عوض شده است. همین تکرار باعث شده شخصیت جدید، هویت مستقل و متفاوتی پیدا نکند و بیشتر در امتداد نقش های قبلی بازیگر باشد. در نتیجه، مخاطب در کلاغ با همان الگوی آشنا مواجه می شود.

سریال کلاغ در روایت نیز بار دیگر مخاطب را وارد جهان آشنای مهدویان می کند؛ جهانی مبتنی بر نفوذ، خیانت و تقابل های امنیتی که پیش تر در آثاری مانند ماجرای نیمروز تجربه شده بود. فضای دهه پنجاه، دوربین های خاص و لحن مستندگونه، همگی در خدمت بازآفرینی همان جهان قرار گرفته اند. این شباهت باعث شده تا مخاطب به راحتی پایان قصه را حدس بزند. احتمالا سایه به دست ساواک کشته می شود. جلال ارتش و ساواک را ترک و خانواده را از دست می دهد و در نهایت به نیروهای انقلابی می پیوندد. در واقع کلاغ با تصویری از پیروزی انقلاب به پایان می رسد.

در عین حال کلاغ در قسمت اول انسجام روایی ندارد و برای پوشاندن این ایراد به نریشن پناه برده است. نریشن هایی که به جای تقویت درام، بیشتر نقش توضیح دهنده را ایفا می کنند. همین مسئله باعث می شود به جای نمایش روایی، با نوعی روایت توضیحی مواجه باشیم. همچنین پیش بینی پذیری خط داستانی، از میزان تعلیق و جذابیت اثر می کاهد و اجازه شکل گیری غافلگیری دراماتیک را نمی دهد.

مهدویان در قسمت اول به خوبی توانسته فضای سال های پایانی دهه 50 را بازسازی کند البته با استفاده از تصاویر سیاه و سفید. صحنه ها، سکانس ها و گریم حس و حال آن دهه را زنده می کند. استفاده از تصاویر سیاه و سفید، طراحی صحنه های دقیق و گریم های متناسب، به باورپذیری فضای تاریخی کمک کرده است. این عناصر بصری تا حد زیادی مخاطب را در فضای زمانی اثر قرار می دهند. با این حال، این موفقیت بیشتر در سطح تصویر باقی می ماند و کمتر به عمق روایی و شخصیت پردازی سرایت می کند.

منبع: فرارو