تیم ملی فوتبال ایران پس از اخذ ویزای مکزیک، منتظر ویزای آمریکا است تا با فراغ بال به سمت تیخوانا پرواز کند. ایران در جام جهانی 2026 آمریکا در گروه G قرار گرفته و باید به ترتیب به مصاف نیوزیلند، بلژیک و مصر برود. از آن جا که امسال تعداد تیم های حاضر در جام جهانی به 48 تیم افزایش پیدا کرده و 8 تیم سوم گروه های 12 گانه هم به مرحله حذفی صعود می کنند، پیش بینی می شود تیم ملی در این گروه ساده که یکی از رقبا در رنکینگ 86 دنیا جا خوش کرده، به مرحله حذفی برود.

با این وجود، هنوز این جام جهانی به طور رسمی استارت نخورده، تیم ملی برای خودش رکوردداد شده؛ نه اینکه رکورد مثبتی تلقی شود که بتوان به آن بالید، بلکه در بین 3 تیم پیر و مسن جام جهانی قرار گرفته است! در واقع بعد از خلف وعده امیر قلعه نویی مبنی بر جوانگرایی در تیم ملی، این افتخار جدید دوباره نصیب ایران شده است.

فریب مکرر افکار عمومی

امیر قلعه نویی و مشاوران دور و نزدیکش، چندان روی خوشی به نقدها، حتی سازنده ترین آن ها را ندارند. او که در جام ملت های آسیا نتوانست به هدف ترسیم شده اش برسد و ایران را قهرمان کند، وعده جوانگرایی 60 درصدی در تیم ملی را داد. قلعه نویی که پیش تر هم با انتقاد از سبک دفاعی تیم ملی ایران قرار بود نمایشی تماشاگرپسند داشته باشد، به بهانه های مختلف از ورود جوانان به تیم ملی سرباز زد. نتیجه شد آنکه تیمی که در جام ملت های آسیا با میانگین سنی 29 سال، دومین تیم مسن آن جام بود، حالا با گرد شدن ماه های تولد، به میانگین سنی 30.3 سال رسیده و در رده دوم پیرترین تیم های جام جهانی قرار گرفته است.

البته امیر که 3 سال فرصت برای جوانگرایی را هدر داد، در ادامه پشت واژه تغییر نسل پنهان شد؛ اما انتشار فهرست نهایی بازیکنان مدنظرش برای جام جهانی، مشخص کرد مکرر با افکار عمومی در فوتبال ایران بازی کرد و هرگز به سمت جوانگرایی نرفت. از همه جالب تر اینکه بقای او در تیم ملی، فارغ از نتایجی که در جام جهانی رقم بخورد، از سوی مهدی تاج ضمانت شده. از این رو، قلعه نویی دوباره بازی منسوخ شده اش را از سر گرفته و قبل از جام جهانی وعده داده تا تیم را برای جام ملت های آسیا 2027 جوان کند. جالب است قلعه نویی وعده جوانگرایی را از جام ملت های به جام جهانی و سپس به جام ملت های موکول می کند.

یکی می شود قلعه نویی، یکی روبرتو پیاتزا!

مربیان مختلفی در دنیا به واسطه تفاوت دیدگاه هاشان، صاحب سبک و سلیقه می شوند. از این رو است که معمولا عیار آن ها با تفکرات و پیاده شدن فلسفه های فنی شان در میدان رقابت سنجیده می شود. اگرچه رشته های مختلف ورزشی به واسطه ماهیت آن ها می تواند تفاوت کند؛ ولی ایده اصلی دست نخورده است: جایی برای پیرمردها نیست! از این زاویه دید، نیازی به سفرهای دور و دراز و مقایسه های آنچنانی نیست؛ کافی است به کاری که روبرتو پیاتزا در تیم ملی والیبال ایران، همین روزها، انجام داده نگاهی انداخت تا تفاوت دیدگاه و حرفه ای گری مشخص شود.

روبرتو به جای بهانه جویی و نتیجه گرایی، از چهره های مطرح والیبال ایران عبور کرده و تیمی جوان شده را به لیگ ملت ها برده که دست بر قضا رقابت شان از چند روز دیگر شروع می شود. برای اینکه ارزش کار پیاتزا در بها دادن به جوانان مشخص شود کافی است به این نکته اشاره شود که او در فهرست اولیه بازیکنانی که به اردوی تیم ملی فراخوانده نزدیک به 42 درصد بازیکنانی را دعوت کرده که تا به الان اصلا سابقه بازی در لیگ ملت ها نداشته اند. او میانگین سنی را به 24 سال رسانده و تازه 30 درصد از بازیکنانی که از همان فهرست اولیه، این روزها با خود به برزیل برده، همان هایی هستند که اصلا سابقه بازی در این سطح از رقابت ها را ندارند!

پیاتزا فلسفه مشخصی دارد؛ برخلاف قلعه نویی و بزرگان تیمش که مهم ترین دستاوردشان قهرمانی در تورنمنت کافا است، می گوید نسل طلایی والیبال ایران که از آن ها عبور شده، سرابی بیش نیست؛ به زعم او، نسل طلایی یعنی نسلی که قهرمانی در لیگ جهانی، جام جهانی، لیگ ملت ها و المپیک در والیبال را کسب کرده باشد، نه نسلی که به قهرمانی در آسیا دلخوش کرده باشد.

همین نگاه پیاتزا برای تببین جاه طلبی او کافی است؛ روبرتو برخلاف امیر، پیام روشنی برای جوان ها دارد: مزد تلاش تان در ورزش را می گیرد نه سابقه ورزشی تان را. البته که این مزد را نهایتا والیبال ایران خواهد برد که با این حجم از تغییرات و ورود جوانان، می تواند قدرت بیشتری برای خودش در المپیک 2028 متصور باشد؛ یعنی همان نگاه حرفه ای که تفاوت مربیان در دنیای قهرمانی را رقم می زند.