یکی از کاربران با جمله کوتاه اما پرمعنا نوشته است: دخل از خرج زده بالا . این عبارت به تنهایی خلاصه ای از وضعیت معیشتی بسیاری از خانوارهاست که احساس می کنند درآمدشان دیگر پاسخگوی هزینه های روزمره نیست.

کاربر دیگری نیز با انتقاد از وضعیت بازار نوشته است: میان و میگن همه چیز در بازار فراوانه!! خب چطوری بخریم؟؟ این جمله نشان دهنده شکاف میان روایت رسمی از وضعیت بازار و تجربه واقعی مردم در سطح مصرف کننده است.

در ادامه، مطالبه افزایش مستقیم مبلغ کالابرگ به شکل گسترده دیده می شود. یکی از کاربران نوشته: کالابرگ حداقل می بایست دو برابر شود و کاربر دیگری نیز تأکید کرده: به میزان گرانی اجناس باید به کالابرگ اضافه بشه . این دو نظر در واقع نماینده یک نگاه غالب در میان کامنت هاست؛ اینکه حمایت های فعلی با تورم موجود هم خوانی ندارد.

در کنار این مطالبه، تأکید بر گرانی عمومی کالاها نیز بسیار پررنگ است. کاربری نوشته: واقعا درسته. همه چیز خیلی گران شده . در ادامه همین روند، کاربر دیگری با لحنی هشدارآمیز گفته: تورم خوراکی در ایران بیداد می کنه. هر کالایی که می خریدیم چند برابر شده. به کی بگیم میزان افزایش قیمت لوبیا چیتی از دلار هم بیشتره؟

این نوع جملات نشان می دهد که اقلام خوراکی به عنوان اصلی ترین بخش سبد خانوار، بیشترین فشار روانی و اقتصادی را به مردم وارد کرده اند.

در بخشی دیگر از کامنت ها، کاربران به تحلیل های اقتصادی نیز اشاره کرده اند. یکی از مخاطبان نوشته است: شوک ارزی؟ یا افزایش قیمت ارز به منظور تامین منابع که نشان دهنده نگاه انتقادی به سیاست های ارزی و اثر آن بر قیمت هاست.

کاربر دیگری نیز به ماهیت طرح کالابرگ اشاره کرده و پیشنهاد داده است: بنام خدا، بجای مبلغ نقدی، برای مهار تورم اقلام خوراکی، همانطوریکه اسمش کالا برگ هست، کالا تخصیص داد بشه . این نظر نشان می دهد بخشی از مخاطبان به سمت سیاست های غیرنقدی و توزیع کالایی گرایش دارند.

در ادامه دوباره موضوع افزایش مبلغ تکرار شده است. کاربری نوشته: به نظرم باید کالابرگ مبلغش دو برابر بشه و کاربر دیگری با لحنی هشداردهنده اضافه کرده: اگر این اتفاق نیفته تا چند ماه بعد باید گرسنگی بکشیم . این جمله بیانگر شدت نگرانی برخی کاربران نسبت به آینده معیشتی خود است.

برخی دیگر نیز به جزییات بیشتری از افزایش قیمت ها اشاره کرده اند. یکی از کاربران نوشته: بالاترین نرخ تورم خوراکی در ایران اتفاق افتاده. آقای دولت به فکر باش . کاربر دیگری نیز وضعیت را اینگونه توصیف کرده: من فکر می کنم تورم در ایران دیگه ساختاری شده اما این تورم نیست. این بیداد گرانی غذاست .

در بخش دیگری از نظرات، مقایسه های قیمتی نیز دیده می شود. کاربری نوشته: یارانه رو دادید به ما که مثلا ازمون حمایت کنید. اما برنج از کیلویی سیصد شد 700. یک بار دیگه ازمون حمایت کنید نابود میشیم . این جمله به طور مستقیم به افزایش قیمت برنج به عنوان کالای اساسی اشاره دارد.
در ادامه، برخی کاربران حتی کارایی خود طرح را زیر سؤال برده اند. یکی نوشته است: این کالابرگ سفره ما را نابود کرد و دیگری گفته: کالابرگ از یارانه هم بدتر بود . این دو جمله نشان می دهد بخشی از جامعه، اثرگذاری سیاست های حمایتی را منفی ارزیابی می کند.

در مقابل، گروهی دیگر همچنان بر افزایش مبلغ تأکید دارند. یکی از کاربران نوشته: به نظر من کالابرگ باید حداقل دو برابر بشه . کاربر دیگری نیز هشدار داده: مرغ و گوشت داره میشه آرزو .

در کنار این نظرات، انتقادهای ساختاری نیز دیده می شود. کاربری نوشته: یارانه و کالابرگ و ... هیچ کارکردی جز افزایش تورم ندارند . این نگاه، فراتر از نقد یک سیاست خاص، به کل نظام حمایتی کشور اشاره دارد.

در ادامه، برخی کاربران به سیاست های انرژی نیز اشاره کرده اند. یکی نوشته: لطفا لطفا لطفا تورم را مهار کنید. برای این اقدام لازم است که بنزین و حامل های انرژی را گران نکنید . این نظر نشان می دهد که بخشی از جامعه، افزایش قیمت انرژی را عامل اصلی تورم می داند.

همچنین کاربری با لحنی طنز تلخ نوشته: کالابرگ جز گرانی کارکردی داشته؟ لطفا به ما هم خبر بدین که نشان دهنده بی اعتمادی نسبت به اثربخشی این سیاست است.

در مجموع، مجموعه این کامنت ها تصویری چندلایه از وضعیت ذهنی و اقتصادی جامعه ارائه می دهد. از یک سو، فشار شدید تورمی بر کالاهای اساسی و از سوی دیگر، انتظارات فزاینده برای افزایش حمایت های معیشتی. در این میان، فاصله میان سیاست های اعلامی و تجربه زیسته مردم، به وضوح در زبان و لحن کاربران قابل مشاهده است.

این نظرات نشان می دهد که موضوع کالابرگ دیگر صرفاً یک ابزار سیاستی نیست، بلکه به شاخصی برای سنجش اعتماد عمومی به سیاست های اقتصادی و توان دولت در مدیریت معیشت خانوار تبدیل شده است.