به گزارش ورزش سه، در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ ساخت موزیک ویدئو توسط تیم‌های ورزشی در آمریکا اتفاقی رایج بود. بسیاری از تیم‌های مطرح برای جشن قهرمانی یا معرفی ستاره‌های خود، آهنگ و کلیپ تولید می‌کردند و فوتبال آمریکا نیز تصمیم گرفت از این موج عقب نماند.

پس از صعود تیم ملی آمریکا به جام جهانی ایتالیا، ایده ساخت سرودی با نام «پیروزی» شکل گرفت. جرقه این پروژه از آشنایی پل کالیگیوری، زننده گل تاریخی صعود آمریکا به جام جهانی، با شلی آزوف زده شد. همسر اروینگ آزوف، مدیر مشهور صنعت موسیقی آمریکا، از روابط گسترده خود استفاده کرد تا جف فورتسون، رپر آمریکایی مشهور به «دف جف»، ترانه این آهنگ را بنویسد.

متن ترانه حول اتحاد، همبستگی و تلاش برای موفقیت در جام جهانی ایتالیا شکل گرفته بود و قرار بود به سرود رسمی آمریکا در این تورنمنت تبدیل شود. اما ماجرا به همینجا ختم نشد. پس از آماده شدن آهنگ، ساخت موزیک ویدئو نیز به یکی از کارگردانان مطرح آن دوران سپرده شد؛ فردی که پیش از آن با خوانندگان و گروه‌های مشهور موسیقی آمریکا همکاری کرده بود.

بازیکنان تیم ملی آمریکا از جمله پل کالیگیوری، تونی میولا، جان هارکس و دزموند آرمسترانگ راهی ساحل مالیبو شدند و در صحنه‌هایی که امروز بیشتر شبیه یک برنامه طنز به نظر می‌رسد، در کنار دریا رقصیدند، فوتبال بازی کردند و مقابل دوربین به اجرای ترانه پرداختند.

در بخش‌هایی از این ویدئو نیز بازیکنان در استودیوی ضبط حضور دارند و تعدادی از چهره‌های مشهور ورزشی و هنری آن زمان نیز در کنار آنها دیده می‌شوند. با این حال نتیجه آن چیزی نشد که سازندگان پروژه انتظارش را داشتند. موزیک ویدئو مدت کوتاهی از شبکه MTV پخش شد اما نه بازیکنان را به ستاره‌های محبوب تبدیل کرد و نه باعث رشد ناگهانی فوتبال در آمریکا شد.

دزموند آرمسترانگ سال‌ها بعد درباره آن پروژه گفت: «فکر می‌کردیم مردم با ما همراه می‌شوند و موج بزرگی شکل می‌گیرد، اما واقعیت این بود که هیچ‌کس اهمیت نمی‌داد.» جالب اینکه تونی میولا، دروازه‌بان مشهور آمریکا، بعدها اعتراف کرد هنوز هم هر از گاهی بخش‌هایی از آن کلیپ برایش ارسال می‌شود اما خودش هیچ‌وقت ویدئوی کامل را از ابتدا تا انتها تماشا نکرده است.

با وجود همه انتقادها و شوخی‌هایی که امروز درباره آن موزیک ویدئو وجود دارد، بسیاری معتقدند این پروژه بخشی از تلاش‌های اولیه برای معرفی فوتبال به جامعه آمریکا بود؛ دورانی که بازیکنان مجبور بودند علاوه بر حضور در زمین مسابقه، نقش تبلیغ‌کننده و مروج فوتبال را نیز برعهده بگیرند. اتفاقی که نسل فعلی ستاره‌های فوتبال آمریکا دیگر نیازی به انجام آن ندارد و حالا تنها باید روی بازی کردن در جام جهانی تمرکز کند.