ارمغان زمان فشمی در یادداشتی در روزنامه اطلاعات نوشت: از لحظه ای که سایه جنگ دوباره بر کشورمان سایه انداخت ـ که خوشبختانه فعلا برطرف شده است ـ یکی از نخستین پرسش هایی که به ذهن مردم رسید این بود که آیا اینترنت بین الملل دوباره قطع خواهد شد؟

ما ایرانی ها مردمان جالبی هستیم. در جنگ 12روزه که اینترنت بین الملل قطع نشده بود، تصاویر و ویدئوهای واکنش مردم کشورمان نسبت به موشک باران های دشمن، جهانی شد. آن ها برخلاف سایر مردم دنیا که در هنگامه حملات دشمن به پناهگاه های امن می گریزند، به پشت بام ها و ایوان منازلشان می رفتند و حرکت جنگنده ها را رصد می کردند؛ کاری که از دیگر مردم خاورمیانه که زندگیشان با جنگ عجین بوده هم بعید است.

در آن زمان عده ای می گفتند این واکنش، رفتاری از روی بی خیالی است و شاید امروز به نظر بیاید پرسش مردم درباره اینترنت هم از همان جنس است و اولویت ندارد، اما باید تأکید کرد که این گزاره، درست نیست.

اگرچه قطعی اینترنت، از نظر مسئولان، رابطه مستقیمی با شرایط کشور دارد اما از نظر مردم این طور نیست. آن ها در شرایط جنگی و غیرجنگی، به دلایل مختلف به اینترنت نیاز دارند و هیچ توجیهی برای قطع حق دسترسی آزاد به اطلاعات، برایشان قانع کننده نخواهد بود.

اتفاقا در شرایط جنگی، نیاز بیشتری به اینترنت وجود دارد؛ زیرا بسیاری از ایرانیان که به جبر روزگار یا به اراده شخصی، جلای وطن کرده اند، در شرایط جنگی به دلیل نگرانی برای سلامت خانواده ها و آشنایانشان، بیشتر از قبل به اینترنت نیاز دارند. بسیاری از کسب و کارها که به دلیل شرایط جنگی، امکان ادامه یافتن در بازار و سطح شهر را از دست می دهند، فقط با کمک فروش آنلاین است که می توانند به حیات خود ادامه دهند.

مردم ما حق دارند با اشاره به کشورهای دیگری که همین حالا درگیر جنگ و منازعات سیاسی اند اما اینترنتشان برقرار است، نگران بسته شدن دوباره این راه ارتباطی حیاتی باشند، زیرا آنچه شاید شرایط جنگی را قابل تحمل تر کند، همین است و بس.
البته این نکته هم بدیهی است که اگر فرد یا افرادی از اینترنت به نفع دشمن و برای ارسال اطلاعات مربوط به اماکن نظامی و امنیتی به او استفاده کنند، باید مطابق قانون تحت پیگرد قرار بگیرند.