روزنامه خراسان در مقاله ای به نظرات مخالفان مذاکرات ایران و آمریکا پرداخته است. در این مقاله آمده است: سید مجید موسوی فرمانده موشکی ایران با شروع عملیات نصر علیه رژیم صهیونیستی صریح و روشن می گوید: باید میدان، خیابان و دیپلماسی را به هم پیوند زد تا دشمن از صحنه خارج شود و عزت و اقتدار برای ایران و ملت های آزاده رقم بخورد. پیش از او نیز قالیباف بارها بر همین سه ضلعی تأکید کرده بود. با این حال هنوز عده ای حاضر نیستند از دوگانه سازی ها دست بردارند.

ایزدی نماینده تهران می نویسد: بچه های دلاور نیروی مسلح به اراده محکم خود عمل می کنند؛ جواب ترسوها با مردم. کوچک زاده که سابقه قابل توجهی در تولید جنجال های رسانه ای و اظهارات نامتعارف دارد، ترجیح داد به جای شنیدن صدای فرماندهان خط مقدم، روایت خود را تکرار کند و بنویسد: دست نیروهای جان برکف نظامی را نبندید. اما نقدعلی که پیشتر نیز به دلیل نقل یک گزاره نادرست از رهبر انقلاب خبرساز شده بود، در اوج نیاز کشور به همگرایی و انسجام، بار دیگر نشان داد دغدغه اصلی اش تسویه حساب های سیاسی است و با لحنی طعنه آلود نوشته: دشمن از وعده های صادق می ترسد نه وعده های باقر.

عجیب است؛ کسانی که کیلومترها از خط مقدم فاصله دارند، بیشتر از فرماندهان میدان درباره جنگ و مذاکره نسخه می پیچند. سید مجید موسوی که هزینه نبرد را با جانش می پردازد، از ضرورت هم افزایی دیپلماسی و میدان می گوید؛ اما عده ای همچنان سرگرم هستند.گویی برای آنان دعوای سیاسی مهم تر از فهم الزامات جنگ است. شاید بد نباشد این دوستان به جای صدور بیانیه های روزانه، کنایه پراکنی های سیاسی و ساختن دوقطبی های مصنوعی، یک گزارش عملکرد از یک سال گذشته خود ارائه کنند؛ از روزهای جنگ 12 روزه تا امروز. آن وقت می توان سنجید سهم واقعی آنان در تقویت بازدارندگی، انسجام ملی، خنثی سازی عملیات روانی دشمن و حل مسائل کشور چه بوده است. بعید نیست اگر تمام دستاوردهای عملی این طیف را کنار هم بگذاریم، حجم آن حتی به یک صفحه A4 هم نرسد؛ هرچند حجم سخنرانی ها، توییت ها و حاشیه سازی هایشان احتمالاً چندین جلد کتاب خواهد شد.

بخش دیگری از پیام دو روز قبل فرمانده نوک پیکان توان آفندی نیروهای مسلح کشور به درخواست از مردم برای حفظ حضور در خیابان ها اختصاص داشت. اما هیچ کس از خود نمی پرسد که چرا سید مجید نقطه زن هم از لزوم حفظ حضور در خیابان ها می گوید؟ چه واقعه ای در جریان است که فرمانده هوا و فضای سپاه هم باید از مردم تمنای باقی ماندن در خیابان ها را داشته باشد؟

پاسخ به این سوال گفتنی نیست؛ چشم هایی بینا می خواهد که با خود به خیابان ببرید و حضور الان مردم در خیابان ها را با روزهای گذشته مقایسه کنید و ببینید که این نور در روزهای اخیر کم فروغ شده است. نکته ای که مورد توجه مجری برنامه ایران من هم قرار گرفت. محمدرضا شهیدی فرد در چند جمله کوتاه بدون اشاره به اسم فرد یا گروهی خاص گفت: جمعیت تجمعات شبانه در میدان ولیعصر طی چند روز گذشته نصف شده؛ می گویند دلیلش این است که برخی بدون سند و مدرک درباره چیزهایی حرف زدند و توهمات و تصوراتی را بین مردم مطرح کردند. مردم می گویند که در این 100 شب، حول رهبر شهید انقلاب، ایران و انقلاب جمع شده ایم و با اعتماد به حاکمیت آمده ایم تا از آن دفاع کنیم؛ از حرف های ناصوابی که هیچ فایده ای جز فاصله انداختن ندارد دست برداریم.

همین چند کلمه وحدت طلبانه شهیدی فرد اما بلافاصله برای رسانه های وحدت کُشان رادیکال این روزهای کشور تبدیل به پیراهن عثمان می شود. شهیدی فرد مورد حمله قرار می گیرد و اظهارات کاملا درست او را دستاویزی برای حمله به قالیباف قرار می دهند. شهیدی فرد را _که اتفاقا حرف های درستی هم زده_ همصدا با مشاوران قالیباف خطاب می کنند و به هر دو جهت ماجرا که هیچ ربطی هم به هم ندارند حمله می کنند. نکته جالب دیگر اما ضلع سوم حملات این رسانه هاست که مستقیما به سپاه بر می گردد. جایی که با اشارات متعدد به تهیه کنندگی این برنامه از سوی سازمان اوج سپاه را هم تلویحا مورد نوازش قرار می دهند.

البته که این نوع رفتارها از سوی این جریان خاص مشت نمونه خروار است و چند روز قبل هم صحبت های عجیب و غریب روحانی معروف برنامه محفل در تجمع میدان ولی عصر که از سوی برخی رسانه ها به عنوان کنایه به رهبر انقلاب تفسیر شد، خبرساز شده بود؛ در جایی که او با حمله به مذاکره مطرح کرد که در بعضی موارد حتی کار از دست رسول اکرم(ص) و حضرت امیرالمومنین(ع) هم در می رفت ... اما سوال اساسی این جاست که اگر معتقدید کار از دست رهبری نظام هم در می رود و به توصیه های مستقیم ایشان مبنی بر حفظ وحدت هم وقعی نمی گذارید، در جهت مطامع سیاسی؛ یکی از معدود مجریان قدیمی و حرفه ای صداوسیما را به سیاسی کاری متهم می کنید و حتی سپاه را هم به سیبل انتقادات تبدیل می کنید؛ حداقل توضیح دهید که دقیقا از چه کانال و مسیری با جمهوری اسلامی نسبت دارید که با هیچ بخشی از آن ذره ای همسویی ندارید؟