به گزارش ورزش سه، آرتور تئاته در ۲۰ سالگی و درست زمانی که همه‌گیری کرونا از راه رسید، شروع به بررسی گزینه‌های شغلی خارج از دنیای فوتبال کرده بود. او که خود را بدون باشگاه می‌دید، برای مدتی کوتاه حتی به کار در صنعت ساختمان‌سازی فکر کرد، اما از آن زمان تاکنون، این مدافع بلژیکی به شکلی چشمگیر مسیر حرفه‌ای خود را از نو ساخته و احیا کرده است.

در هفته‌های آینده، او در جام جهانی آمریکای شمالی پیراهن تیم ملی بلژیک را بر تن خواهد کرد و حتی پیش از آن‌که در بزرگ‌ترین صحنه فوتبال جهان به میدان برود، نمایش‌هایش به اندازه‌ای تأثیرگذار بوده که توجه باشگاه‌های ناتینگهام فارست و بورنموث را به خود جلب کند. احتمالاً شش سال پیش، او هرگز تصور نمی‌کرد روزی به چنین جایگاهی برسد.

تئاته در تیم‌های پایه و ذخیره‌های دو باشگاه خنک و استاندارد لیژ بازی کرده بود، اما هرگز نتوانست به تیم اصلی راه پیدا کند. او پس از آن‌که در سال ۲۰۲۰ برای دومین بار در دوران حرفه‌ای نوپای خود از استاندارد لیژ (باشگاه زادگاهش) جدا شد، تقریباً آماده بود فوتبال را کنار بگذارد.

اما یک دوره آزمایشی یک‌هفته‌ای در باشگاه بلژیکی اوستنده به نجات او منجر شد؛ جایی که سرانجام نخستین قرارداد حرفه‌ای خود را به دست آورد. شش سال بعد، او به یک ملی‌پوش تثبیت‌شده تبدیل شده و در بوندس‌لیگا برای آینتراخت فرانکفورت بازی می‌کند.

تئاته حدود ۱۸ ماه پس از زمانی که به ترک فوتبال فکر می‌کرد، نخستین بازی ملی خود را برای بلژیک در دیداری از مرحله انتخابی جام جهانی برابر ولز انجام داد. پس از آن‌که در نوامبر ۲۰۲۱ نخستین بازی از مجموع ۳۳ بازی ملی فعلی خود را به دست آورد، روبرتو مارتینس، سرمربی وقت بلژیک، درباره او گفت: «او بازیکنی با شخصیت بسیار قوی است. از چالش‌ها استقبال می‌کند و از نظر تهاجمی بودن و شدت بازی، کیفیت‌های بسیار خوبی دارد.»

این مدافع ۲۶ ساله برای رسیدن به جایگاه کنونی، به تمام آن ویژگی‌های شخصیتی نیاز داشته است. تئاته در طول سال‌ها به عنوان فردی سرسخت، مصمم و از نظر روحی بسیار مقاوم شناخته شده است.

او در گفت‌وگویی با وب‌سایت OneFootball گفت: «همیشه به خودم ایمان داشتم. در حال آماده شدن برای زندگی‌ای غیر از فوتبال بودم، اما هرگز تسلیم نشدم. در دوران کرونا، از اندک پولی که پس‌انداز کرده بودم استفاده کردم تا یک مربی بدنسازی استخدام کنم و اگر فرصتی پیش آمد، آماده باشم. قبل از اوستنده، در تست یک باشگاه دسته دوم بلژیک شرکت کردم و رد شدم. اوستنده آخرین فرصت من بود، چون دیگر نمی‌توانستم به این شکل مدام شکست بخورم. اما هیچ‌وقت باورم را به خودم از دست ندادم و می‌دانستم که روزی شرایط می‌تواند تغییر کند.»

فرانکفورت معمولاً به خاطر جدایی مهاجمان نامدارش خبرساز می‌شود. اوگو اکیتیکه تابستان گذشته در انتقالی به لیورپول پیوست؛ انتقالی که به گفته فرانکفورت ارزش آن می‌توانست تا ۹۳ میلیون یورو (۷۹ میلیون پوند؛ ۱۰۷ میلیون دلار) افزایش پیدا کند. همچنین عمر مرموش که زمانی یکی از اهداف نقل‌وانتقالاتی ناتینگهام فارست بود، در ژانویه سال گذشته با قراردادی به ارزش ۷۰ تا ۷۵ میلیون یورو راهی منچسترسیتی شد. 

اما این باشگاه در سال‌های اخیر تنها مهاجمانش را از دست نداده است. فرانکفورت شاهد جدایی تعدادی از مدافعان باتجربه و باکیفیت خود نیز بوده؛ از جمله ویلیان پاچو که در سال ۲۰۲۴ به پاری سن ژرمن پیوست، اوان اندیکا که در سال ۲۰۲۳ راهی رم شد و توتا که سال گذشته به تیم قطری الدحیل منتقل شد.

بازیکنانی که جانشین آن‌ها شده‌اند، همیشه در همان سطح کیفی نبوده‌اند. روبین کخ، مدافع میانی سابق لیدز یونایتد، دوران دشواری را پشت سر گذاشته است. همچنین دروازه‌بانان تیم، میشائل زترر و کائوا سانتوس، درگیر رقابتی نه‌چندان ثمربخش برای تصاحب جایگاه دروازه‌بان شماره یک بوده‌اند و در مجموع، نتیجه این وضعیت نوعی بی‌ثباتی در تیم بوده است.

در چنین دوره‌ای از تغییرات و نوسانات برای تیم آلمانی، تئاته توانسته خود را متمایز کند و نگرش حرفه‌ای و شخصیت او به یکی از نقاط قوتش تبدیل شده است. در میان تمام این تحولات، او یکی از معدود داستان‌های موفقیت فرانکفورت به شمار می‌آید.

علاوه بر ذهنیت قدرتمندش، تئاته یک مدافع چپ‌پا و چندمنظوره است. او فوتبالش را به عنوان مهاجم آغاز کرد، سپس به وینگر چپ و بعد به مدافع چپ تبدیل شد. پس از جهش قدی که در اواخر دوران نوجوانی داشت، به تدریج به مرکز خط دفاع منتقل شد.

کسانی که به طور مرتب بازی‌های او را تماشا می‌کنند معتقدند راحت‌ترین نقش برای او بازی در سمت چپ یک خط دفاع سه‌نفره است، اما او در یک زوج دفاع مرکزی نیز عملکرد درخشانی داشته است.

بر اساس داده‌های آماری، تئاته در دسته «مدافع کانال» قرار می‌گیرد؛ یعنی مدافع میانی‌ای که علاقه دارد با توپ به جلو پیشروی کند و در مناطق کناری زمین نیز وظایف دفاعی را بر عهده بگیرد. او فصل گذشته عمدتاً در سمت چپ خط دفاع سه‌نفره بازی کرد، اما پیش از آن در تیم فرانسوی رن در سیستم دفاع چهار نفره و حتی در پست دفاع چپ نیز به میدان رفته است.

او از نظر تعداد «تکل‌های واقعی» به ازای هر هزار لمس توپ توسط حریف، در میان ۳۳۲ مدافع میانی شاغل در پنج لیگ برتر اروپا در رتبه ۲۴۱ قرار می‌گیرد. این شاخص نشان می‌دهد که وقتی تیمش مالک توپ نیست، تئاته چندان از آن دسته مدافعانی نیست که مرتب برای توپ‌گیری تکل بزند یا بی‌محابا وارد چالش شود. اما هر زمان که برای تکل زدن اقدام می‌کند، معمولاً موفق عمل می‌کند. نرخ موفقیت تکل‌های او ۶۲.۹ درصد است؛ آماری که نشان می‌دهد او به‌جای تعداد زیاد تکل، بیشتر روی انتخاب درست زمان و موقعیت برای دخالت دفاعی تمرکز دارد.

از نظر سبک بازی، او شباهت‌های زیادی با مدافع سابق ناتینگهام فارست، موسا نیخاته دارد؛ بازیکنی که در ژوئیه ۲۰۲۴ با مبلغ ۲۷ میلیون پوند به لیون فروخته شد.

در مقایسه با مطمئن‌ترین مدافع میانی سمت چپ فارست، یعنی موریلو، تفاوت اصلی (بر اساس داده‌های فصل گذشته) این است که این مدافع برزیلی (موریلو) در بازی بدون توپ کمی تهاجمی‌تر عمل می‌کند و بیشتر از خط دفاعی جلو می‌آید تا قطع توپ انجام دهد. در مقابل، تئاته در فرانکفورت بیشتر در جریان بازی درگیر بود و به‌طور میانگین حدود ۳۰ لمس توپ بیشتر در هر بازی داشت و تقریباً دو برابر موریلو حمل توپ‌های رو به جلو انجام می‌داد (۰.۸ در مقابل ۱.۹ در هر بازی).

فارست همچنین موراتو و جایر کونیا را در اختیار دارد که هر دو می‌توانند در پست مدافع میانی سمت چپ بازی کنند و هر دو نیز زیر نظر سرمربی ویتور پریرا پایان فصل مثبتی داشتند. با این حال، توانایی تئاته در بازی به‌عنوان دفاع چپ، او را به گزینه‌ای چندمنظوره و ارزشمند تبدیل می‌کند.

کارلس پویول و سرخیو راموس از جمله مدافعانی هستند که تئاته در کودکی آن‌ها را الگو قرار داده است. شباهت او به پویول حتی از نظر ظاهری هم جالب است، چون موهای بلند و فر او یادآور مدافع سابق بارسلونا و اسپانیاست، اما چیزی که بیش از همه تحسینش کرده، روحیه جنگندگی پویول بوده است.

و اگر رودی گارسیا به دنبال بازیکنی باشد که در جام جهانی قدرت، تعهد و سرسختی بیشتری به خط دفاعی تیم اضافه کند، می‌تواند به سراغ تئاته برود.