به نقل از همشهری آنلاین، بر اساس یافته های تحقیق جدید، برنامه چهار هفته ای پیلاتس ممکن است پاسخ های قلبی عروقی، متابولیکی و عصبی-هورمونی را در زنانی که پیش از این بی تحرک بوده اند، بهبود بخشد.

به نقل از نیوز مدیکال نت، پیلاتس، مداخله ورزشی کامل ذهن و بدن است که به بهبود آمادگی جسمانی، تعادل، کنترل وضعیت بدن، استقامت عضلانی، سلامت روان و کیفیت زندگی در جمعیت های مختلف کمک می کند و به دلیل دامنه وسیعی از مزایای جسمی و روانی در فیزیوتراپی، توانبخشی و مراکز پیشگیری از بیماری ها مورد توجه زیادی قرار گرفته است.

رویکردهای پیلاتس به طور اساسی بر 6 اصل تنفس، تمرکز، کنترل، دقت، مرکزیت و جریان استوار است. شواهد موجود نشان می دهد که تمرین منظم پیلاتس نه تنها آمادگی جسمانی را افزایش می دهد، بلکه با کاهش پریشانی عاطفی، سلامت روان را نیز بهبود می بخشد.

با توجه به شواهد مستند از مزایای جسمی و روانی مداخلات مختلف ورزشی ذهن و بدن، این پژوهش با هدف بررسی تاثیرات برنامه چهار هفته ای پیلاتس ساختارمند بر پاسخ های قلبی عروقی، متابولیکی، آنتروپومتریک (پیکرسنجی) و عصبی-هورمونی در زنان بزرگسالی انجام شد که پیش از این بی تحرک بوده اند.

این تحقیق طولی شامل 30 زن کم تحرک بود که به دو گروه سنی 30 تا 40 سال و 50 تا 60 سال تقسیم شده بودند. همه شرکت کنندگان برنامه پیلاتس استاندارد و تحت نظارتی را دنبال کردند که برای ایجاد سازگاری فیزیولوژیکی پیشرونده طراحی شده بود. طول مدت مداخله چهار هفته، سه جلسه در هفته و هر جلسه 50 تا 60 دقیقه بود.

ضربان قلب در حال استراحت، فشار خون سیستولیک و دیاستولیک، شاخص توده بدنی (BMI)، دور شکم، قند خون ناشتا و کورتیزول سرم (هورمون استرس) شرکت کنندگان در ابتدا و پس از اتمام مداخله ارزیابی شد.

پیلاتس چندین معیار سلامت را در زنان بهبود بخشید. برنامه چهار هفته ای پیلاتس با بهبود در معیارهای قلبی عروقی، متابولیکی، آنتروپومتریک و عصبی-هورمونی همراه بود، اگرچه همه تغییرات در هر گروه سنی از نظر آماری معنی دار نبودند.

در گروه سنی جوان تر، کاهش قابل توجهی در ضربان قلب، فشار خون، شاخص توده بدنی و قند خون ناشتا پس از مداخله چهار هفته ای مشاهده شد. کاهش فشار خون پس از مداخله در گروه سنی مسن تر به طور قابل توجهی بیشتر از گروه سنی جوان تر بود. شرکت کنندگان گروه سنی مسن تر همچنین کاهش بیشتری در سطح گلوکز و کورتیزول پس از مداخله نسبت به شرکت کنندگان گروه سنی جوان تر تجربه کردند.

تجزیه وتحلیل همبستگی، ارتباط معناداری را بین سازگاری های قلبی عروقی، متابولیکی و عصبی- هورمونی، به ویژه بین ضربان قلب و پاسخ های فشار خون در گروه جوان تر و بین شاخص توده بدنی و تغییرات گلوکز ناشتا در گروه مسن تر نشان داد.

پیلاتس ممکن است از تنظیم قلبی متابولیک و استرس پشتیبانی کند. این تحقیق یافته هایی را برجسته کرد که از پیلاتس به عنوان مداخله ورزشی چندبعدی بالقوه مفید برای سلامت قلبی متابولیکی و تنظیم استرس حمایت می کند. به طور خاص، این یافته ها نشان می دهد که برنامه چهار هفته ای پیلاتس با سازگاری های مطلوب قلبی عروقی، متابولیکی، آنتروپومتریک و عصبی-هورمونی در زنانی که پیش از این بی تحرک بوده اند، مرتبط است.

بین گروه های سنی 30 تا 40 سال و 50 تا 60 سال، کاهش قابل توجه بیشتری در فشار خون در گروه سنی بالاتر مشاهده شد که ممکن است به دلیل بار قلبی-متابولیکی بالاتر در ابتدا باشد و در نتیجه پتانسیل بیشتری برای بهبود پس از مداخله ایجاد کند.

به طور مشابه، کاهش به نسبت بیشتر در سطوح گلوکز ناشتا و کورتیزول مشاهده شده در شرکت کنندگان مسن تر نشان می دهد، افرادی که اختلال عملکرد متابولیک و عصبی-هورمونی پایه بالاتری دارند، ممکن است از مداخلات ورزشی ساختاریافته مانند پیلاتس سود بیشتری ببرند.

اگرچه پیلاتس با افزایش مصرف انرژی و فعال سازی عصبی-عضلانی و با پیشرفت پایبندی به رفتارهای سالم، به بهبود ترکیب بدن کمک می کند، محققان فکر می کنند که بعید است، میزان کاهش شاخص توده بدنی مشاهده شده در طول چهار هفته تنها با تمرینات پیلاتس توضیح داده شود. در عوض، آنان معتقدند که تغییر مشاهده شده به دلیل اثرات ترکیبی پیلاتس و تغییرات رژیم غذایی است، زیرا به شرکت کنندگان دستور داده شد که در طول دوره مداخله از مصرف الکل، محصولات حاوی قند و نوشیدنی های شیرین شده با قند خودداری کنند.

در گروه سنی جوان تر، همبستگی مشاهده شده بین ضربان قلب و فشار خون، پاسخ های هماهنگ قلبی عروقی را پس از مداخله پیلاتس نشان می دهد. به طور مشابه، همبستگی منفی مشاهده شده بین کورتیزول و فشار خون و همبستگی مثبت بین کورتیزول و شاخص توده بدنی نشان می دهد که سازگاری عصبی-هورمونی ممکن است ارتباط نزدیکی با تنظیم قلبی عروقی و آنتروپومتریک پس از مداخله داشته باشد.

در گروه سنی بالاتر، ارتباط مثبت مشاهده شده بین شاخص توده بدنی و گلوکز ناشتا، رابطه بین چاقی و تنظیم متابولیک را برجسته می کند. به طور مشابه، همبستگی مثبت مشاهده شده بین فشار خون و شاخص توده بدنی نشان می دهد که بهبود در تنظیم عروقی ممکن است با کاهش توده بدنی مرتبط باشد.

به طور کلی، یافته های این تحقیق نشان می دهد که سازگاری های فیزیولوژیکی حاصل از پیلاتس شامل مکانیسم های به هم پیوسته قلبی عروقی، آنتروپومتریک، متابولیک و عصبی-هورمونی با الگوهای پاسخ وابسته به سن متمایز است.

این تحقیق به دلیل عدم وجود گروه کنترل غیرتجربی، فاقد اعتبار درونی و استنتاج علّی قطعی است. علاوه بر این، حجم نمونه به نسبت کوچک، قدرت آماری را کاهش داده و تعمیم پذیری یافته ها را محدود می کند. محققان همچنین خاطرنشان کردند که کورتیزول با استفاده از اندازه گیری ناشتای صبحگاهی ارزیابی شده است که نتیجه گیری در مورد تنظیم گسترده تر محور هیپوتالاموس-هیپوفیز-آدرنال(HPA) را محدود می کند.

تحقیقات در مقیاس بزرگتر با دوره های پیگیری طولانی تر در آینده مورد نیاز است تا به طور قطعی ارتباط علّی بین تمرین پیلاتس و سازگاری فیزیولوژیکی را اثبات کند.

نتایج این تحقیق در مجله زندگی (Life) منتشر شده است.