تیم ملی فوتبال ایران آماده می شود تا یکشنبه شب در دومین دیدار مرحله گروهی جام جهانی به مصاف بلژیک برود. شاگردان قلعه نویی که در دیدار نخست و برخلاف انتظار عموم، نتوانستند از سد نیوزیلند عبور کنند، حالا برای زنده نگه داشتن شانس صعود به مرحله حذفی، محکوم به ارائه بازی خوب مقابل بلژیک هستند. البته که با توجه به صعود 3 تیم برتر گروه های دوازده گانه، این بدان معنی نیست که شکست احتمالی در این بازی به معنی حذف از جام جهانی خواهد بود. ایران بعد از بلژیک یک بازی دیگر و این بار مقابل مصر دارد که می تواند به آن بازی هم امیدوار باشد؛ با این وجود، نباختن به بلژیک و شکست دادن احتمالی مصر و یا حتی نباختن به مصری ها در دیدار سوم، همچنان شانس ایران برای رفتن به مرحله بعدی را دست نخورده می گذارد.

با این وجود، همه چیز هم گل وبلبل نیست؛ حالا بیش از هر زمان دیگری، ایرادات ساختاری در خط دفاعی تیم ملی نمایان شده و کادر فنی به دنبال ترمیم دیوار تَرک خورده ای است که در تقابل با نیوزیلند، شکاف هایش نمایان شد. پس، اولین راه برای اینکه بتوان امید داشت از بازی با بلژیک دست پُر (می تواند به معنی نباختن هم باشد) خارج شد، این است که خط دفاعی تیم ملی، منسجم باشد.

اتوبوس را پارک کن!

انجام بازی تدافعی محض مقابل تیم ملی بلژیک، برای تیم ملی، در این بازه زمانی، عیب و عار نخواهد بود. اگر هدف، رسیدن به مرحله بعد است، نیاز است تا شاگردان قلعه نویی برای اندک شانسی که در این بازی دارند، بجنگند. درست است که قلعه نویی وعده بازی زیبا و هجومی را داده ولی نمایش تیم ملی مقابل نیوزیلند، نگرانی ها درباره خط دفاعی را دوچندان کرده و شاید بی پروا بودن در این خط، تیم ملی را به سخت ترین شیوه ممکن تنبیه کند. از این رو، بعید نیست قلعه نویی تصمیم به پارک کردن اتوبوس مقابل دروازه ایران بگیرد؛ به ویژه اینکه رقیب، مهاجمان و وینگرهای فرصت طلب و دریبل زنی دارد که از هر روزنه ای برای عبور و گشودن دروازه ایران بهره می برند.

پر واضح است در بین تیم های سید اول، بلژیک از بقیه ضعیف تر است و نباید کسب امتیاز و یا برتری مقابل این تیم، تبدیل به رویا شود؛ اما نمایش تاکتیکی ایران در بازی نخست، امید به انجام چنین کاری را به حداقل رسانده.

به این ترتیب، برای ترمیم این اوضاع آشفته هم که شده، باید ابتدا انسجام خط دفاعی حفظ شود. پیش از این شایعه شده ایران قرار است با 5 مدافع مقابل بلژیک به میدان برود. شاید نزدیک بازی کردن هافبک های دفاعی تیم ملی به خط دفاعی، این تعداد را به عدد 7 هم برساند. به این ترتیب، اولین اجبار قلعه نویی برای پر کردن فضای خالی در خط دفاعی ایران، همین سبک بازی پرتعداد در خط دفاعی است؛ یک اتوبوس که حتی باید پنجره هایش هم بسته بماند.

بزن زیر توپ!

پارک کردن اتوبوس به خودی خود، مورد بدی در دنیای فوتبال حرفه ای نیست. خوب دفاع کردن، مثل خوب حمله کردن هنر است. اینکه ایران بتواند از چنین هنری در راستای نیل به اهدافش بهره ببرد، می تواند مورد مثبتی باشد. با این حال، مشکل خط دفاعی تیم ملی فقط با پارک اتوبوس حل نمی شود؛ چراکه این تیم در بیلدآپ از عقب، مشکل اساسی دارد و نمی توان امیدوار به حفظ توپ و منتظر موقعیت مناسب برای فرار از پرس رقیب ماند. جالب است از مدت ها قبل روشن شده وقتی خط دفاعی تیم ملی ایران پرس شود، آن ها به راحتی به رقیب موقعیت می دهند. این معضل بر خلاف وعده های کادر فنی همچنان پابرجاست و می تواند بیشترین خطر را در همین بازی مقابل بلژیک داشته باشد. دلیل؟ پرس وحشتناک بازیکنان بلژیک.

نیاز به خبره بودن در امور فنی نیست تا مشخص شود سبک بازی این تیم مقابل رقبایی که از خود ضعیف تر هستند، پرس از بالا و بازپس گیری سریع توپ در یک سوم دفاعی رقیب است. همین مورد را می توان در بازی بلژیک مقابل مصر به خوبی دید. اگر نصف همان پِرسی که متوجه مدافعان مصر شده، برای خط دفاعی تیم ملی هم تدارک دیده باشد، روشن است مدافعان ایران کار دشوارتری خواهند داشت. ازاین رو، اگر ایران مدافعی با قابلیت بازیسازی ندارد (دیدار مقابل نیوزیلند نشان داد که ندارد) بعید نیست زیر توپ زدن های مکرر، تبدیل به دومین حربه کادر فنی تیم ملی برای فرار از پرس وحشتناک بلژیکی ها شود. این یکی، دست کم، فرصتی در اختیار مهاجمان و وینگرهای تیم ملی می گذارد تا بتوانند دلخوش به ضدحمله باشند.

به هر روی آنچه که از اوضاع خط دفاعی تیم ملی از یک سو و تاکتیک های اتخاذ شده در تیم ملی در بازی اول مشخص شد، چاره ای پیش روی تیم ملی نمی گذارد؛ شاید خوشمان نیاید ولی این تیم با این سبک و بازیکنان خط دفاعی، احتمالا چاره ای به غیر از پارک اتوبوس و زیر توپ زدن در بازی با بلژیک نخواهد داشت.