مصطفی هاشمی طبا در یادداشتی در روزنامه شرق نوشت: در یکی، دو ماه اخیر برخی صاحب نظران سیاسی و اجتماعی خارج از کشور و به ویژه آمریکا، درباره ایران اظهار نظرهایی شبهه برانگیز حاکی از اینکه ایران قدرت چهارم جهان شده است، بیان کرده اند و به دنبال آن برخی افراد و رسانه های ایران و حتی برخی مقامات حکومتی، عطف به آن اظهار نظر ها، ایران را به عنوان چهارمین قدرت جهان به رخ خارجیان و دشمنان می کشند. دوستان عزیز هیچ احتمال نمی دهند که آن اظهارنظرها در خصوص قدرت ایران و چهارمین قدرت جهان بودن، نوعی ایجاد ایران هراسی برای مخالفان و دشمنان است که هان، مواظب باشید ایران، روز به روز قوی تر می شود و باید هر چه زوتر سر این مار را به سنگ کوبید.

مسئولان ما که لازم است از همه اوضاع و احوال کشور شناخت داشته باشند، نباید اصل شناخت خود را بر پایه اظهار نظر دیگران بگذارند؛ چراکه این امر صرف نظر از آنکه نوعا گمراه کننده است، از اصل و بنیان و انطباق با ادراکات و شناخت انسانی اشتباه و نادرست است. شناخت باید بر اصول اطلاعات دقیق تأیید شده از مراجع صاحب صلاحیت باشد، نه اظهار نظر فرد یا افرادی که خاستگاه فکری، اجتماعی و سیاسی آنها نامعلوم است و صرف تظاهر افراد به موضوعی، نمی تواند صداقت آنان را بیان کند و اتفاقا سازمان های جاسوسی دنیا از مغالطه، راست نمایی، تظاهر به دوستی و عشق و موجه جلوه دادن جاسوسان خود به اهداف مد نظرشان دست پیدا می کنند.

اگر بخواهیم درک کنیم که ایران چگونه می تواند قوی باشد یا قدرت یک کشور در چه امری نهفته است و حسب بیان رهبر شهیدمان که ایران باید قوی باشد، بیندیشیم، باید بدون احساسات و شعارها، مؤلفه های قدرت یک کشور را حسب اطلاعات رسمی و بومی احصا کنیم و آن را در مقایسه با کشورهای دیگر قرار دهیم تا معلوم شود در چه سطحی از قدرت قرار داریم. ملاک قراردادن یک مؤلفه یا یک ساحت از ساحت های متعدد یک کشور برای بیان قوی بودن، ضرورتا و اصالتا گمراه کننده است.

ما برآنیم که حسب اطلاعات مندرج در رسانه ها که نوعا متکی بر آمار و اطلاعات رسمی مقامات و سازمان های رسمی کشور مانند وزارت اقتصاد و دارایی، سازمان برنامه و بودجه، بانک مرکزی و مرکز پژوهش های مجلس شورای اسلامی بوده و در معرض آگاهی همه جهانیان است، با تفکیک ساحت های مختلف کشور، وضع آنها را حداقل برای خودمان یعنی مسئولان و از همه مهم تر مردم روشن کنیم تا با واقع بینی در پی به قدرت رسیدن همه ساحت های کشور و ایجاد ایرانی قوی باشیم که البته در این مختصر به دلایل متعدد و از جمله عدم آگاهی به مسائل نظامی و دفاعی کشور، اشاره ای نمی شود.

به طور کلی ساحت هایی را که موجب قدرتمند شدن یا ضعیف شدن کشورها می شوند ، بدون اولویت گذاری می توانیم به شرح زیر و البته نه به عنوان نظری تام و کامل بیان کنیم.

1. ساحت ژئوپولیتیکی

نگاهی به جغرافیای ایران و همسایگان و حضور بیگانگان و نفوذ عوامل صهیونی و آمریکایی نشان می دهد که علی رغم همه شعارهای همزیستی و دوستی، تهدیدهایی جدی از سوی بسیاری از همسایگان متوجه ایران است. پایگاه های اسراییل در شمال عراق، جمهوری آذربایجان و امارات (که در تجاوز اخیر به ایران مشارکت فعال داشت) و جاپای خاص در ترکمنستان و حضور طالبان در افغانستان، برجسته ترین و بارزترین تهدیدهای ژئوپولیتیکی است و اگر با اندکی دقت و شاید بدبینی نگاه کنیم، نقاط دیگر کمتر واجد خطر نیستند و به همین دلیل نیرو، تلاش و منابع مهمی باید صرف پاسداری از مرزها شود.

2. ساحت عمومی سرزمینی

فراموش نکنیم که هر لحظه امکان وقوع زلزله ای مانند زلزله رودبار یا بم در کشور موجود است. گسل های زلزله خیز چنانچه فعال شود، با توجه به شهرسازی بی ضابطه و شدت آسیب پذیری، موجب خسارات فراوان و عدم توان امداد رسانی می شود. از سویی تخریب جنگل ها، اتمام آب های زیرزمینی، نشست دشت ها، هوای آلوده شهرها، آلودگی سرزمینی از پسماندها و آلودگی رودخانه ها هشدار یک سرزمین تکیده را به ما می دهد. سرزمینی که به عنوان مادر انسان هاست، از سوی فرزندان آن مورد تجاوز و تعب قرار گرفته است.

3. ساحت تجارت خارجی و بازرگانی

بدون تردید اقتصاد یک کشور بدون تجارت خارجی سالم و روان و ارتباطات بین المللی تجاری اگر دچار فروپاشی نشود، دچار رکود و پسرفت می شود.

به برخی نکات درباره تجارت خارجی ایران توجه کنید: صادرات غیرنفتی 45 میلیارد دلاری و دریافت ارز توسط تراستی ها، واردات 15 میلیارد دلار نهاده های کشاورزی، واردات قاچاق 20 میلیارد دلار کالا از همه رقم، سالانه خروج 15 میلیارد دلار سرمایه از کشور، خروج چهار میلیارد دلار ارز توسط مهاجران، واردات دو میلیارد دلار خودروی ساخته شده، نبود رابطه بانکی بین المللی، واردات پنج میلیارد دلار طلا و پخش در جامعه و تحریم های وسیع غرب. درباره تجارت داخلی هم کم و بیش مشکلاتی ناشی از همین تجارت خارجی و عدم رعایت قانون و بی تفاوتی و بی توانی نهادهای حکومتی حاکم است.

4. ساحت زیرساخت های کشور: این درست است که برخی فعالیت های زیرساختی در کشور انجام شده و البته در قسمتی از آن ملاحظات ضروری صورت نگرفته، ولی باید قبول کنیم هم توسعه لازم صورت نگرفته و هم آنچه داشته ایم بدون بازسازی دچار استهلاک شده است. خطوط راه آهن شاهد خوبی برای این امر است. به نکات زیر توجه کنید: استهلاک راه ها، بنادر و خطوط راه آهن، استهلاک ناوگان ترابری (کامیون، لکوموتیو، هواپیما)، استهلاک نیروگاه ها و واحدهای صنعتی و مصرف انرژی بالا برای برپا ایستادن واحدها، عدم انباشت سرمایه برای سرمایه گذاری، عدم سرمایه گذاری خارجی برای نوسازی و توسعه.

5. ساحت تولید ملی: به طور کلی تولید ملی ما از استهلاک زیر ساخت ها، مصرف بالای انرژی، عقب ماندگی فناوری، تولید محصولات کم کیفیت و عدم توان رقابت بین المللی رنج می برد. نکات درخور توجه را می شماریم: عقب ماندگی کشاورزی از لحاظ تکنولوژیکی و کشاورزی دقیق و برنامه ریزی محصول، به خطر افتادن و نابودی کشاورزی وابسته به چاه های آب و نشست زمین، استهلاک منابع موجود و عقب ماندگی تکنولوژیک آنان، پرهزینه بودن تولید در بخش های مختلف، مصرف بیش از اندازه آب، برق و گاز در صنایع، نابسامانی در بازاریابی صادرات.

6. ساحت مسائل اجتماعی: این بخش بسیار وسیع بوده و رسیدگی به آن به دلیل عینی و ملموس نبودن مسائل و نرم افزاری بودن، برخلاف بخش های سخت افزاری بسیار پیچیده است، اما مسائل آن و برآیند آنها ، خود را به خوبی در جامعه مطرح می کند؛ مانند پایبند نبودن به قانون که میلیون ها پرونده اختلاف در دستگاه قضایی شاهد و مبین آن است، نبود نظام تربیتی در مدارس، نزول سطح دانش آموختگی، افزایش تضاد طبقاتی، نزول مادی و اخلاقی طبقه متوسط، تداوم سبک زندگی به تقلید سبک آمریکایی و تمایل به تظاهر به اشرافیت و بسیاری مسائل دیگر قابل ذکر.

با وجود کیفیت ذکر شده این ساحت های کشور، آیا قدرت چهارم جهان هستیم؟ البته می توانیم باشیم ولی نه با حرف دیگران، بلکه با اصلاح ساحت هایی که ذکر آن رفت و تقویت واقعی دفاع اطلاعاتی و نظامی کشور تا دشمنان نتوانند از مرزهای زمینی، هوایی یا دریایی به راحتی به کشورمان دست اندازی کنند.

آنچه گفته شد، در همه حالات صدق می کند ؛ چه در کشمکش های نظامی مقطعی باشیم و چه روی کاغذ تفاهم نامه اگر نوشته و امضا شود. ده ها سال کشمکش ما با آمریکا و اسراییل بیشتر نرم افزاری و کلامی بود، اما اینک با امتناع آمریکا توسط اسراییل برای حمله به ایران، طرفین وارد گود عملیات نظامی شده اند و بعید است از آن به سادگی دور شوند. چاره در آمادگی و اقدامات همه جانبه در همه ساحت ها ست.