بزرگ ترین مشکل تیم ملی ایران در جام جهانی، ضعف در عقب زمین و خط میانی است؛ مشکلی که مقابل نیوزیلند بیش از هر زمان دیگری خودش را نشان داد. در شرایطی که انتظار می رفت ایران با تجربه بالای بازیکنانش برتری محسوسی داشته باشد، ضعف در نبردهای میانه میدان و عملکرد نه چندان مطمئن مدافعان باعث شد تیم ملی امتیازهای ارزشمندی را از دست بدهد و حالا مسیر صعود بسیار دشوارتر از قبل شود.

یکی از مهم ترین کمبودهای تیم ملی، نبود یک هافبک جنگنده، دونده و توپ گیر در مرکز زمین است. در چنین شرایطی، جای خالی احمد نوراللهی بیش از هر بازیکن دیگری احساس می شود. هافبکی که طی سال های اخیر یکی از بهترین و باثبات ترین بازیکنان فوتبال ایران بوده و بارها توانایی خود را در بازی های بزرگ نشان داده است. اختلاف او با امیر قلعه نویی و کنار گذاشته شدنش از تیم ملی، اتفاقی بود که شاید می شد با مدیریت بهتر از آن جلوگیری کرد. حالا در شرایطی که خط میانی ایران از نبود قدرت تخریب و جنگندگی رنج می برد، بیش از هر زمان دیگری مشخص شده که حضور نوراللهی تا چه اندازه می توانست به تیم ملی کمک کند و تعادل بیشتری به ترکیب بدهد.

در خط حمله نیز غیبت سردار آزمون کاملاً به چشم می آید. مهاجمی که سال ها زوج فوق العاده ای با مهدی طارمی ساخته بود و بارها در بازی های مهم ناجی تیم ملی شده بود، حالا به دلایل غیر فنی در کنار تیم نیست. نبود سردار باعث شده خط حمله ایران آن قدرت، تنوع و زهردار بودن همیشگی را نداشته باشد و بار گلزنی تقریباً به طور کامل روی دوش مهدی طارمی قرار بگیرد. هماهنگی مثال زدنی طارمی و آزمون چیزی نبود که بتوان به راحتی جایگزینی برای آن پیدا کرد.

شاید اگر ماجرای احمد نوراللهی و سردار آزمون بهتر مدیریت می شد، امروز تیم ملی هم در خط میانی قدرت بیشتری داشت و هم در فاز هجومی خطرناک تر ظاهر می شد. اتفاقی که حالا باعث شده جای خالی این دو ستاره بیش از هر زمان دیگری احساس شود و حسرت استفاده نکردن از توانایی هایشان برای فوتبال ایران باقی بماند.