به گزارش ورزش سه، مجله آرژانتینی «ال اسلابون» در یادداشتی درباره اتفاقات جام جهانی ۲۰۲۶ نوشته است که این مسابقات از بازی‌های بزرگ، شگفتی‌ها و نتایج پرگل عبور کرده و حالا به جایی رسیده که در آن توافق صلح میان ایران و آمریکا، توقف‌های آب‌رسانی، ورزشگاه‌های مملو از تماشاگر و حتی مشکلات صدور ویزا، همگی بخشی از داستان جام جهانی شده‌اند.

این گزارش را در ادامه می‌خوانید:

جام جهانی از مسابقات هیجان‌انگیز، غافلگیری‌ها و شکست‌ها تا توافق صلح بین ایران و ایالات متحده را در بر می‌گیرد. در این میان لحظات فراموش‌نشدنی، استراحت برای نوشیدن آب، ورزشگاه‌های شلوغ و رد شدن ویزا نیز وجود دارد.

این جام جهانی دیوانه‌کننده است. آمریکا نمایشی درخشان مقابل پاراگوئه ارائه می‌دهد اما دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور این کشور، ترجیح می‌دهد به جای حضور در ورزشگاه، یک مسابقه UFC را تماشا کند. فیفا ممکن است مدعی انحصار رویدادهای ورزشی باشد، اما در آمریکا مهمان است و در نهایت این کاخ سفید است که تصمیم می‌گیرد.

این جام دیوانه‌کننده است! کوراسائو در دقیقه ۲۲ مقابل آلمان به گل تساوی رسید، اما درست در زمان توقف بازی برای استراحت بازیکنان. آلن شیرر، مهاجم سابق تیم ملی انگلیس، در پادکست The Rest is Football گفته بود: «دلم برایشان سوخت. گل زدند و فقط ۳۰ ثانیه بعد بازی متوقف شد. این اتفاق کاملاً ریتم آنها را از بین برد.» البته نویسنده با این حال این موضوع نمی‌تواند توجیهی برای شکست ۷ بر ۱ کوراسائو باشد.

تبلیغات طولانی گاهی اوقات در حین بازی دوباره پخش می‌شود. مردی با کت‌وشلوار کنار زمین ایستاده و تبلت به دست از داور می‌خواهد تا قبل از پایان آخرین آگهی تبلیغاتی بازی را از سر نگیرد. شبکه آمریکایی تلموندو وعده داده در زمان «Cooling Break» تبلیغات پخش نکند، برخلاف فاکس، رقیبش.

تکرار می‌کنم: این جام جهانی واقعاً دیوانه‌کننده است. پیش از این، برزیل و مراکش به تساوی رسیده بودند و خوشبختانه فیفا در نشست‌های خبری پس از بازی استفاده از زبان اسپانیایی را مجاز کرد؛ زبانی که در ابتدا ممنوع شده بود. چند روز بعد، دروازه‌بانی به نام ووزینیا وارد صحنه می‌شود؛ قهرمان کیپ‌ورد در تساوی بدون گل مقابل اسپانیا که هنوز منتظر صدور ویزا برای مادرش است.

کمی بعد، ایران در لس‌آنجلس مقابل نیوزیلند به تساوی می‌رسد و پیش از پرواز به مکزیک، جایی که مجبور شده اردوی خود را برپا کند، اینفانتینو وارد رختکن می‌شود و با زدن چند ضربه دوستانه به پشت بازیکنان می‌گوید: «شما از هر چیزی قوی‌تر هستید.» او حتی شوخی هم می‌کند: «اگر سرمربی به یک مهاجم نیاز داشته باشد، من بازی بعدی را برای شما انجام می‌دهم.» اما امیر قلعه‌نویی، سرمربی ایران، نمی‌خندد: «شاید ما تحت‌فشارترین تیم تاریخ جام جهانی باشیم.» جیانی با نگاهی معذب همچنان گوش می‌دهد: «ما از شما یاد گرفتیم که فوتبال فضایی برای انسانیت است، اما کشور میزبان بخشی از این انسانیت را از ما گرفت.»

فیفا اجازه استفاده از نماد «۱۶۸» که به تعداد کودکان کشته‌شده در حمله آمریکا و اسرائیل به مدرسه میناب اشاره دارد را به بازیکنان ایران نداده بود، اما این نماد، راه خود را به سکوهای ورزشگاه پیدا کرد.

همان نهادی که معمولاً شرایط خود را به کشورهای میزبان تحمیل می‌کند (از معافیت‌های مالیاتی برای اعضایش گرفته تا لغو قوانین کار برای پروژه‌های مرتبط با جام جهانی) در ماجرای اخراج داور سومالیایی تنها این پاسخ را داد: «ما همه چیز را کنترل نمی‌کنیم.»

باز هم تأکید می‌کنم: این جام جهانی دیوانه‌کننده است. دو گل از امباپه، دو گل از هالند، سه گل از مسی و مارسلو گایاردو، اسطوره ریورپلاته، که حالا به یک کارشناس تلویزیونی تبدیل شده است. ناپلئونِ برنده و سخت‌گیر با خبرنگاران، حالا در استریم‌های سرخیو آگوئرو، پولیو وینیولو و روگری حضور پیدا می‌کند.

روز بعد، کنگو از پرتغال مساوی می‌گیرد؛ بدون اینکه کریستیانو رونالدو گل بزند و ما دوباره «دیه‌گو» را می‌بینیم. چقدر دیدن دیه‌گو و جام جهانی حس نوستالژیک دارد. البته این بار او در حال تبلیغ یک سایت شرط‌بندی است.

دور دوم مرحله گروهی آغاز شده و برزیل با وجود مصدومیت‌های مکرر نیمار، حضور او در تیم را جشن می‌گیرد. زمانی که کارلو آنچلوتی نام او را در فهرست قرار داد، حامیان مالی کنفدراسیون فوتبال برزیل و خود نیمار نیز خوشحال شدند. لوکاس بومبانا در روزنامه فولیا د سائوپائولو نوشت: «فقط نیم ساعت پس از تأیید نام او در فهرست، نیمار سه ویدئو از مهم‌ترین اسپانسرهایش را در شبکه‌های اجتماعی منتشر کرده بود.»

اما قبل از آن نباید بازی فوق‌العاده انگلیس و کرواسی را فراموش کنم؛ مسابقه‌ای که با نتیجه ۴ بر ۲ به پایان رسید. و همچنین مارچلو بیلسا، که مدت‌ها قبل به ما هشدار داده بود فوتبال امروز بیشتر شبیه یک تجارت است، حابا در عکس‌های تبلیغاتی این تورنمنت همیشه به پایین نگاه می‌کند. خودش این ژست را این‌گونه توجیه می‌کند که مدل نیست، هرچند بقیه اعضای تیم، خلاف این را ثابت می‌کنند.

بگذارید این دیوانگی ادامه داشته باشد، چرا که دوشنبه تیم ملی آرژانتین دوباره به میدان می‌رود؛ آن هم در حالی که شایعه‌ای درباره پدر مسی به خبر روز تبدیل شده است. موضوعی که باعث خشم خبرنگاران و استریمرها شد و آنها را وادار کرد بالاخره اهمیت راستی‌آزمایی اخبار را به یاد بیاورند.

اما خوان ویورو، نویسنده مکزیکی، با پیراهن‌های خالی از اسپانسر اشاره می‌کند: «جام جهانی این توهم را ایجاد می‌کند که بازیکنان به نمایندگی از یک کشور و نه یک شرکت هواپیمایی سنگاپوری رقابت می‌کنند.» اما فیفا، تحت ریاست اینفانتینو و ترامپ، موفق می‌شود فضای دیگری برای اسپانسرها پیدا کند. حداقل فعلاً، پیراهن تیم‌ها دست‌نخورده باقی مانده است. من هرگز از گفتن این جمله خسته نمی‌شوم که این جام جهانی دیوانگی است.