به گزارش "ورزش سه"،میگل آلمیرون به اولین بازیکنی تبدیل شد که به دلیل پوشاندن دهان با دست اخراج می‌شود؛ رفتاری که طبق قانون معرفی‌شده توسط فیفا در اواخر آوریل، قابل مجازات است. این بازیکن در آستانه نیمه اول دیدار ترکیه و پاراگوئه کارت قرمز دریافت کرد، تصمیمی بحث‌برانگیز که با درگیری و بحث میان بازیکنان دو تیم همراه شد.

این صحنه در دقیقه ۳+۴۵ رخ داد، زمانی که بازیکن آتلانتا یونایتد در حالی که با دست دهان خود را پوشانده بود به سمت مرت مولدور، بازیکن ترکیه رفت. این ژست اکنون برای جلوگیری از پنهان کردن محتوای گفتگو ممنوع شده است؛ قانونی که پس از جنجال میان پرستیانی و وینیسیوس جونیور در بازی بنفیکا و رئال مادرید در ابتدای سال جاری میلادی وضع شد. 

در آن زمان، بازیکن آرژانتینی در حالی که دهان خود را پوشانده بود با بازیکن برزیلی مواجه شد. این صحنه توسط کمک‌داور ویدئویی بررسی شد و آلمیرون در نهایت کارت قرمز گرفت.

پس از بازی، روی کین ایرلندی به تحلیل این اتفاق پرداخت و به خطرات احتمالی آن اشاره کرد. او پیشنهاد داد که این قانون باید بر اساس پیام منتقل‌شده توسط بازیکن اعمال شود و تنها در صورتی اجرا گردد که حرف ناپسندی زده شده باشد.

او صحبت‌هایش را این‌گونه آغاز کرد: «چیزی را به شما می‌گویم که صادقانه در فوتبال مدرن مرا آزار می‌دهد. ما روز به روز زمان بیشتری را صرف بحث درباره قوانین، جنجال‌ها و تصمیمات انضباطی می‌کنیم، به جای اینکه درباره خود فوتبالی که در زمین بازی می‌شود صحبت کنیم. اگر آلمیرون حرفی توهین‌آمیز، رکیک یا تبعیض‌آمیز زده یا از خط قرمزی عبور کرده که جایگاهی در این ورزش ندارد، پس باید به شکل مناسب مجازات شود. من هیچ مشکلی با این موضوع ندارم، چون بازیکنان باید مسئول حرف‌هایی باشند که از دهانشان خارج می‌شود.» با این حال او یک شرط را مطرح کرد.

او اشاره کرد: «اما اگر اکنون به نقطه‌ای برسیم که یک بازیکن تنها به دلیل پوشاندن دهان خود هنگام صحبت با حریف اخراج شود، بدون اینکه کسی بتواند دقیقاً ثابت کند چه چیزی گفته شده است. این مضحک است و معتقدم فوتبال در حال ورود به یک قلمرو بسیار خطرناک است. فوتبال همیشه ورزشی سرشار از احساسات بوده است. بازیکنان با هم بحث می‌کنند، به هم کنایه می‌زنند، از نظر روانی حریف را تحریک می‌کنند و به دنبال کسب برتری هستند. این اتفاق برای نسل‌ها رخ داده و یکی از واقعیت‌های رقابت در سطح نخبگان است. چیزی که بیشتر از همه مرا نگران می‌کند، عدم ثبات و یکپارچگی در کل این وضعیت است.»

او ادامه داد: «آیا ما ادبیات توهین‌آمیزی را که به وضوح قابل اثبات است مجازات می‌کنیم یا رفتاری را جریمه می‌کنیم که داوران تصور می‌کنند شاید پنهان‌کننده یک ادبیات توهین‌آمیز باشد؟ این‌ها دو معیار کاملاً متفاوت هستند. چون اگر صادق باشیم، شک و تردید با مدرک و دلیل یکی نیست.»

او در نهایت افزود: «منظورم این نیست که بازیکنان اجازه دارند به حریفان توهین کنند، اما یک حرکت، یک سوءتفاهم یا یک لحظه می‌تواند مسیر یک بازی را کاملاً تغییر دهد. جام جهانی بزرگ‌ترین صحنه فوتبال است. بازیکنان سال‌ها رویای این لحظات را در سر می‌پرورانند، تمام یک ملت از نظر احساسی روی هر بازی سرمایه‌گذاری می‌کنند و هیچ‌کس نمی‌خواهد یک مسابقه بیشتر از اینکه به خاطر خود فوتبال به یاد آورده شود، به دلیل یک کارت قرمز جنجالی در یادها بماند.»

او صحبت‌هایش را این‌طور به پایان رساند: «اگر من بازیکن بودم، نگران می‌شدم.»