خبرگزاری فارس در گزارشی نوشت حاشیه‌های سیاسی اطراف تیم ملی ایران در جام جهانی، سابقه‌ای چند دهه‌ای دارد؛ از حضور سازمان‌یافته هواداران مجاهدین خلق ، منافقین  در جام جهانی 1998 تا رفتارهای سیاسی بخشی از اپوزیسیون در جام‌های 2022 و 2026.

جام جهانی 1998؛ حضور سازمان‌یافته در لیون

فارس با اشاره به گزارش میدل‌ایست درباره دیدار ایران و آمریکا در جام جهانی 1998 نوشته هنوز پرسش‌هایی درباره حضور حدود منافقین در ورزشگاه ژرلان لیون مطرح است.

طبق این گزارش، با وجود ممنوعیت فیفا درباره حمل نمادها و پلاکاردهای سیاسی، هواداران این گروه توانستند برخی بنرها و تی‌شرت‌های سیاسی را وارد ورزشگاه کنند و در جریان مسابقه به نمایش بگذارند.

نیما نکیسا، دروازه‌بان وقت تیم ملی، درباره آن‌ها گفته بود: «از نظر من، آن‌ها فقط گروهی از آدم‌ها بودند که فارسی صحبت می‌کردند؛ همین.»

قطر 2022؛ مخالفت با تیم ملی در ورزشگاه

فارس در ادامه به جام جهانی 2022 قطر اشاره کرده و نوشته در آن دوره نیز بخشی از تماشاگران ایرانی، به جای حمایت از تیم ملی، آشکارا خواهان شکست ایران بودند.

این گزارش با استناد به روایت گاردین نوشته در زمان پخش سرود ملی ایران، گروهی از تماشاگران با بوق و شعارهای اعتراضی، فضای ورزشگاه را تحت تأثیر قرار دادند.

جام جهانی 2026؛ تکرار همان الگو

فارس نوشته در جام جهانی 2026 نیز همین روند ادامه پیدا کرده و برخی جریان‌های مخالف جمهوری اسلامی تلاش کرده‌اند از فضای جهانی فوتبال برای نمایش نمادها و پیام‌های سیاسی استفاده کنند.

در این گزارش به روایت سایت اتلتیک هم اشاره شده که نوشته برخی تماشاگران، با وجود محدودیت‌های فیفا، توانستند پرچم‌های ایران پیش از انقلاب 1979 را به ورزشگاه لوی بیاورند و در جریان دیدار قطر و سوییس به نمایش بگذارند.

یک الگوی ثابت؛ سیاست روی سکوی فوتبال

جمع‌بندی فارس این است که از جام جهانی 1998 تا 2026، یک خط ثابت دیده می‌شود: استفاده از توجه رسانه‌ای گسترده مسابقات فوتبال برای طرح پیام‌های سیاسی علیه جمهوری اسلامی.

با این حال، به نوشته فارس، قواعد فیفا درباره ممنوعیت فعالیت سیاسی در ورزشگاه‌ها و کنترل‌های امنیتی کشورهای میزبان، معمولاً دامنه این اقدامات را محدود کرده و بسیاری از آن‌ها در سطح نمادین و رسانه‌ای باقی مانده است.

فارس در پایان نوشته جام جهانی بار دیگر نشان داد برخی جریان‌ها به جای حمایت از تیم ملی، تلاش می‌کنند نمادهای ملی ایران را به محل درگیری سیاسی تبدیل کنند؛ رفتاری که حتی برای بسیاری از تماشاگران خارجی نیز قابل درک نیست.