به گزارش "ورزش سه"، برای آن دسته از شما که نسبتاً تازه با فضای جام جهانی فوتبال آشنا شده‌اید، اتفاقی که دوشنبه در حوالی بوستون شاهدش بودیم، زمانی بسیار بسیار غیرعادی بود؛ در واقع، تقریباً غیرقابل تصور.

البته تیم‌های بزرگ همیشه گاهی مقابل تیم‌های کوچک‌تر شکست خورده‌اند؛ اگر همه از قبل می‌دانستند چه اتفاقی قرار است بیفتد، جام جهانی به پرتماشاگرترین نمایش ورزشی دنیا تبدیل نمی‌شد. همچنین ستاره‌های بزرگ هم پیش از این پنالتی‌های سرنوشت‌ساز را در ضربات پنالتی از دست داده‌اند.

اما نه تیم ملی آلمان و نه بازیکنان آلمان.

آن‌ها سال‌ها از چنین خطرها و تحقیرهای عمومی مصون بودند. این اتفاق‌ها برای دیگران رخ می‌داد؛ مثلاً برای تیم‌ها و بازیکنان انگلیس.

اگر زیر ۲۰ سال سن دارید، احتمالاً الآن با خودتان می‌گویید: «بی‌خیال، داری اغراق می‌کنی. آلمان که آن‌قدرها هم تیم بزرگی نیست.»
و حق هم با شماست.

چیزی تغییر کرده است.

وقتی آلمان در سال ۲۰۱۴ با شکست دادن آرژانتین چهارمین قهرمانی خود در جام جهانی را به دست آورد، در واقع به چهار دوره درخشان متوالی از سال ۲۰۰۲ پایان داد؛ دوره‌ای که در آن به ترتیب نایب‌قهرمان، سوم، سوم و سپس قهرمان جهان شد.

آن قهرمانی تنها پنج روز پس از پیروزی تاریخی و فراموش‌نشدنی ۷ بر ۱ مقابل برزیل میزبان به دست آمد؛ مسابقه‌ای که هنوز هم یکی از شوکه‌کننده‌ترین نتایج تاریخ جام جهانی به شمار می‌رود.

در آن زمان، فقط متعصب‌ترین هواداران برزیل می‌توانستند با این ادعا مخالفت کنند که آلمان بهترین تیم تاریخ جام جهانی است. درست است که برزیل یک ستاره بیشتر روی پیراهنش داشت، اما آلمان نیز چهار بار نایب‌قهرمان شده بود و چهار بار هم در دیدار رده‌بندی پیروز شده بود.
در مجموع، آلمان ۱۲ بار روی سکوی جام جهانی ایستاده است؛ سه بار بیشتر از هر کشور دیگری.

یعنی نه‌تنها قله‌هایش از تقریباً همه بالاتر بود، بلکه حتی دوران افتش هم از بسیاری از تیم‌ها بهتر محسوب می‌شد. اما از آن زمان چه شد؟ به دنیای بقیه خوش آمدی، مانشافت؛ دنیایی که در آن ناامیدی به امری عادی تبدیل شده است.

آلمان در جام جهانی ۲۰۱۸ روسیه حتی از مرحله گروهی هم صعود نکرد. مقابل مکزیک و کره‌جنوبی شکست خورد و تنها پیروزی دشواری برابر سوئد به دست آورد.

چهار سال بعد در قطر نیز در نخستین مسابقه برابر ژاپن شکست خورد، با اسپانیا مساوی کرد و با وجود پیروزی مقابل کاستاریکا نتوانست با اختلاف گل کافی به مرحله حذفی برسد.

حداقل این بار موفق شدند از گروهشان صعود کنند؛ اما همین تنها نکته مثبت بود.

شکست برابر پاراگوئه، تیمی که فقط دو هفته قبل آمریکا آن را کاملاً در هم کوبیده بود و اکنون در رده سی‌وسوم رنکینگ فیفا قرار دارد، برای فوتبال آلمان یک فاجعه است.

یولیان ناگلزمان پس از بازی گفت: «این سومین حذف پیاپی ماست و این یعنی دیگر جزو تیم‌های درجه‌یک فوتبال دنیا نیستیم.»
او انگار نمی‌دانست باید با لحن مبارزه‌طلبانه صحبت کند یا با لحنی سرخورده؛ زیرا این نوع تحقیرها برای فوتبال آلمان هنوز پدیده‌ای نسبتاً تازه است.

او ادامه داد: «وقتی در جام جهانی مقابل پاراگوئه حذف می‌شوی، واقعاً تلخ است. اگر به اندازه کافی گل نزنی، هر تیمی می‌تواند به تو ضربه بزند.»

در ۴۲ دقیقه نخست مسابقه، هیچ‌کدام از دو تیم نشانی از توانایی گلزنی نداشتند، اما پاراگوئه با نخستین حرکت جدی خود به گل رسید.
آلمان یک ضربه کرنر را دفع کرد، اما میگل آلمیرون توپ برگشتی را به دست آورد. او وانمود کرد قصد ارسال سانتر دارد، اما با یک پاس پشت‌پا و هوشمندانه، ماتیاس گالارسا، هم‌تیمی سابقش در آتلانتا یونایتد، را در سمت راست صاحب توپ کرد.

ارسال یک‌ضرب گالارسا روی سر خولیو انسیسو، مهاجم استراسبورگ، نشست و پاراگوئه ۱-۰ پیش افتاد.

ناگلزمان چند دقیقه زودتر از موعد، بازیکنانش را برای نیمه دوم به زمین فرستاد و این تصمیم ظاهراً آن‌ها را بیدار کرد.

تنها ۹ دقیقه از نیمه دوم گذشته بود که کای هاورتز، مهاجم آرسنال، سانتر دقیق و زودهنگام فلوریان ویرتس، هافبک لیورپول، را با ضربه سر تبدیل به گل مساوی کرد.

اینکه نام باشگاه‌های آن‌ها را ذکر می‌کنم، عمدی است.

ترکیب پاراگوئه عمدتاً از بازیکنانی تشکیل شده که یا دیگر برای باشگاه‌های بزرگ اروپا به اندازه کافی خوب محسوب نمی‌شوند یا هرگز فرصت حضور در آن سطح را پیدا نکرده‌اند. آن‌ها در لیگ‌های آرژانتین، برزیل یا آمریکا بازی می‌کنند.

اما بازیکنان آلمان از بهترین تیم‌های بوندس‌لیگا و لیگ برتر انگلیس آمده‌اند.

پس از تساوی، بیشتر کسانی که سال‌ها جام جهانی را دنبال کرده‌اند، خیالشان راحت شد.

با خودم گفتم: «امروز دیگر قرار نیست اتفاق تاریخی خاصی رخ دهد» و حتی شروع کردم به فکر کردن به اینکه برای شام به کدام رستوران بروم.
اما گل دوم هرگز به ثبت نرسید.

البته شاید به ثمر رسید، اما کمک‌داور ویدئویی اهل نیکاراگوئه از نحوه برخورد والدمار آنتون با دروازه‌بان پاراگوئه، اورلاندو گیل، خوشش نیامد و از داور مسابقه، جلال جاید، خواست صحنه را بازبینی کند.

داور هم پس از بازبینی، هرچه که دیده بود، کافی دانست تا گل یوناتان تاه را که با ضربه سر در تیر دوم به ثمر رسیده بود، مردود اعلام کند.

آنچه در عوض دیدیم، دفاعی فوق‌العاده مستحکم از سوی پاراگوئه بود؛ به‌ویژه دو مدافع میانی، خوسه کاناله و گوستاوو گومس، که تقریباً تمام سانترهای آلمان را با ضربات سر دفع کردند؛ آن هم در حالی که حدود ۱۵ سانتی‌متر از مهاجمان بلندقامتی که یولیان ناگلزمان یکی پس از دیگری به زمین فرستاده بود، کوتاه‌تر بودند.

ناگلزمان پس از بازی گفت: «بعد از گل مساوی، حریف کمی متزلزل شده بود، اما وقتی با دو مهاجم بازی کردیم، به اندازه کافی کار انجام ندادیم؛ به‌خصوص ارسال‌هایمان کافی نبود.»

البته، یولیان، سانتر کم نبود. مشکل این بود که بازیکنان پاراگوئه تقریباً همه آن‌ها را با ضربه سر دفع کردند.
او بعدتر نیز اعتراف کرد: «باید بگویم پاراگوئه واقعاً عالی دفاع کرد.»

اما مهم‌ترین اتفاق غیرمنتظره دوشنبه، بی‌دقتی آلمان در ضربات پنالتی بود.

کای هاورتز نخستین پنالتی آلمان را زد. داور، جلال جاید، او را بیشتر از حد معمول منتظر نگه داشت و سپس اورلاندو گیل با شیرجه به سمت چپ خود ضربه را مهار کرد.

این نخستین پنالتی از دست‌رفته آلمان در یک ضربات پنالتی جام جهانی از سال ۱۹۸۲ بود. آلمانی‌ها پیش از آن ۱۵ پنالتی متوالی را با موفقیت تبدیل به گل کرده بودند.

طلسم ادامه پیدا کرد؛ نیک وولتماده نیز چهارمین پنالتی آلمان را از دست داد و گیل بار دیگر آن را مهار کرد.

در نتیجه، پاراگوئه دو فرصت پیدا کرد تا کار را تمام کند، اما هر دو را از دست داد؛ انگار خود بازیکنان پاراگوئه هم از اتفاقی که در حال رخ دادن بود، شگفت‌زده شده بودند.

اما در ادامه، یوناتان تاه پنالتی مرگ ناگهانی آلمان را به آسمان فرستاد و این فرصت را در اختیار خوسه کاناله قرار داد تا با گل کردن ضربه‌اش، برای تمام مردم پاراگوئه یک روز تعطیل بسازد و آلمان را راهی خانه کند.

ناگلزمان پس از مسابقه گفت: «همه بسیار ناراحت هستند، اما من هیچ‌کدام از بازیکنانی را که پنالتی از دست دادند، مقصر نمی‌دانم. این اتفاق برای بزرگ‌ترین بازیکنان دنیا هم رخ می‌دهد و امروز هم برای بازیکنان بزرگ ما افتاد.»

کای هاورتز که بارها در مسابقات بزرگ باشگاهی قهرمان تیمش شده، پس از بازی کاملاً شکسته و ناراحت به نظر می‌رسید.

او گفت: «می‌خواهم عذرخواهی کنم، چون این دومین جام جهانی من بود و هر دو بار حذف شدیم. همه ما ناامید هستیم، چون برای این جام جهانی برنامه‌های زیادی داشتیم و حذف در این مرحله واقعاً احساس بدی دارد. تلاش کردیم از کناره‌ها به آن‌ها ضربه بزنیم، اما موفق نشدیم و فکر هم نمی‌کنم شایسته پیروزی بودیم.»

هاورتز ادامه داد: «فوتبال خوبی بازی کردیم، اما در تمام طول این تورنمنت همیشه چیزی کم بود و امروز هم همان مشکل را داشتیم. ما بازیکنان باید به خودمان نگاه کنیم و ببینیم چه کارهایی را می‌توانیم بهتر انجام دهیم.»

ندیم امیری، هافبک ماینتس، در وقت‌های اضافه به میدان آمد و دقیقاً همان کاری را انجام داد که برایش به بازی فرستاده شده بود؛ پنالتی‌اش را گل کرد.

شاید به همین دلیل بود که او نسبت به هاورتز و ناگلزمان کمی خوش‌بین‌تر صحبت می‌کرد؛ البته «خوش‌بین‌تر» در این شرایط، مفهومی کاملاً نسبی داشت.

ندیم امیری گفت: «ما بازیکنان جوان و بااستعداد زیادی داریم. اما در حال حاضر فکر کردن به آینده تصمیم درستی نیست. برای همه ناراحتم. پایان بازی واقعاً تلخ و شوکه‌کننده بود و پیدا کردن کلمات مناسب برای توصیف آن بسیار سخت است.»

حالا پیدا کردن آن کلمات، احتمالاً وظیفه فدراسیون فوتبال آلمان (DFB) است.

یولیان ناگلزمان نیز پس از بازی تأکید کرد: «استعفا نخواهم داد. اگر فدراسیون فوتبال آلمان بخواهد که بمانم، می‌مانم. البته می‌دانم این صنعت چگونه کار می‌کند. می‌دانم افراد زیادی حالا خواهان رفتن من هستند، اما اگر فدراسیون بخواهد، به کارم ادامه می‌دهم.»

او ادامه داد: «اگر امروز در آلمان یک نظرسنجی برگزار شود، مردم احتمالاً نظر مثبتی درباره من نخواهند داشت. ما در این جام جهانی چیز زیادی برای خوشحال کردن مردم انجام ندادیم. می‌دانم همه در آلمان با ادامه حضورم موافق نخواهند بود.»
و واقعیت هم همین است؛ بسیاری موافق نخواهند بود.

وقتی از ناگلزمان پرسیده شد که دلیل این ناکامی چه بوده است، گفت ایده‌هایی در ذهن دارد، اما فعلاً قصد ندارد درباره آن‌ها صحبت کند.
با این حال، اشاره کرد که پس از مصدومیت نیکو شلوتربک، آلمان عملاً مدافع چپ تخصصی در اختیار نداشت. کمبود مدافع کناری آماده؟ این حرف برای فوتبال آلمان کاملاً آشنا به نظر می‌رسد.

اما کمبود بازیکن در یک پست خاص، نمی‌تواند توضیح منطقی برای ۱۲ سال ناکامی نسبی باشد. زمانی که آلمان در سال ۲۰۱۴ با قهرمانی از ورزشگاه ماراکانا در ریودوژانیرو خارج شد، در مجموع ۷۵ درصد از تمام بازی‌های تاریخ خود در جام جهانی را برده بود.
از آن زمان تاکنون، این آمار به ۴۰ درصد کاهش یافته است.

عملکرد آلمان در مسابقات یورو نیز تقریباً همین روند را داشته است.

به همین دلیل است که این تیم از سال ۲۰۱۸ تاکنون هرگز بالاتر از رتبه نهم رنکینگ فیفا قرار نگرفته و حالا احتمالاً به رتبه‌های پایین‌تر، حتی حوالی رتبه‌های دو رقمی، سقوط خواهد کرد.

واقعیت ساده این است: آلمان دیگر آن تیم قدرتمند سابق نیست.