روزنامه اطلاعات به انتقاد از صدا و سیما پرداخت، در بخشی از این یادداشت آمده است: آیا دست داشتن و تملّک دو اهرم، یعنی رسانه و پول، کافی است تا در بحبوحه های حماسه های مردمی در حفظ کیان کشور، عده ای را آن چنان جرأت دهد، تا خلاف مصالح عمومی فریاد سر دهند؛ به خصوص که گویی، رسانه ی ملّی را ملک طلق خویش کرده اند؟!

یاد داریم که در تشییع شهید گرانقدر، سردار سلیمانی، ناگهان با فرونشست گلایه ها و دلخوری ها، مردم در تشخیص اولویت ها، چه میزان برنده ی صحنه شدند و در آن حضور فرامیلیونی چه پیامی را به دشمنان این آب و خاک مخابره کردند. شوربختانه اندکی نگذشت که همان اقلیت پر پژواک، با بعضی طرح ها و لوایح، پاسخ آن تجمیع بی نظیر انسانی را دادند و در را بر همان پاشنه های فرسوده ی پیشین چرخاندند.

دریغ و افسوس، عده ای که امید بسته بودند، تا حماسه ی تشییع سردار، سرآغاز بازگشت اصول به دو خیمه گاه اصولی و اصلاحی شود، با اتفاقات ناگوار بعدی ـ که ذکرشان تألّم زاست ـ دوباره سر به زانوی یأس نهادند و ناباورانه، حتی پس از پیروزی مردم در جنگ دوازده روزه، با انواع صیانت ورزی(!)، شاهد نادیده گرفتن مردم شدند.

اگر تشییع رهبر شهید(ره)، دوباره در همان شور و حماسه های تجربه شده ی چند روزه خلاصه شود، اما برای عبرت پذیران و حاکمان و کارگزاران، بهره ی چندانی در جهت پاسداشت روح جمعیِ ایرانی نیاورَد، الحق باید بر آن دریغ آورد؛ هم حق آن خون به ناحق ریخته برآورده نخواهد شد و هم در سر و صدای اقلیت، همه چیز مصادره به مطلوب خواهد گشت.

درک این نکته، که امروز، کارگزاران و سیاست ورزان عملگرا، تا چه میزان درگیر حلّ و فصل مشکلات کلان کشور هستند، بر هر کودک دبستانی هم آشکار و هویداست؛ چگونه است که برخی سن وسال دارها، همچون شاگردان شلوغ و انگشت شمارِ کلاس ها، در صدد برهم زدن تمرکز در کلاس هستند!؟

تا این جا، تازه حملمان بر صحت است؛ یعنی فرض را بر این می گذاریم، که گروهی از سر بیش فعالی یا اصرار بر دیده و شنیده شدن، مرتب بر چهره ی این کلاس نودمیلیونی ناخن می کشند و سر و صدا راه می اندازند؛ وگرنه اگر از خوش بینی و حمل به صحت فاصله بگیریم، فرضیات دیگری به میان می آید، که کاممان را تلخ تر می کند.