بسیاری از افراد نگران بوی بد دهان خود هستند، اما جالب اینجاست که سیستم بویایی انسان معمولاً در تشخیص بوی نفس خودش چندان قابل اعتماد نیست. پژوهشگران حوزه دندان پزشکی و علوم اعصاب بویایی معتقدند این موضوع به نحوه عملکرد مغز و گیرنده های بویایی مربوط می شود.

یکی از شناخته شده ترین توضیح ها، عادت بویایی است. از آنجا که انسان به طور مداوم در معرض بوی نفس خود قرار دارد، مغز به مرور آن را نادیده می گیرد تا بتواند بوهای تازه و مهم تر محیط را تشخیص دهد؛ درست مانند بوی خانه که معمولاً برای ساکنان آن قابل احساس نیست.

برخی پژوهشگران نیز معتقدند هنگام صحبت کردن، جریان هوا و محل تولید بو با تنفس معمولی تفاوت دارد. به همین دلیل، بخش زیادی از بوی دهان به سمت مخاطب هدایت می شود و گیرنده های بویایی خود فرد آن را به خوبی تشخیص نمی دهند.

گروهی دیگر از دانشمندان این پدیده را از دیدگاه تکاملی بررسی کرده اند. بر اساس این فرضیه، مغز بوهای همیشگی بدن خود فرد را کم اهمیت تر تلقی می کند تا توجه بیشتری به بوهای ناشی از محیط یا افراد دیگر داشته باشد؛ بوهایی که ممکن است اطلاعات مهمی درباره خطر یا بیماری در اختیار بدن قرار دهند.

برای اطمینان از بوی دهان، دندان پزشکان روش هایی مانند استفاده از نخ دندان، بررسی پوشش روی زبان، یا کمک گرفتن از فردی مورد اعتماد را پیشنهاد می کنند. همچنین رعایت بهداشت دهان، مسواک زدن زبان، استفاده منظم از نخ دندان، نوشیدن آب کافی و مراجعه دوره ای به دندان پزشک از مهم ترین راهکارهای پیشگیری از بوی بد دهان به شمار می روند.

کارشناسان تأکید می کنند اگر فرد با وجود رعایت کامل بهداشت دهان، همچنان به صورت مداوم و وسواس گونه نگران بوی نفس خود باشد، بهتر است با دندان پزشک یا متخصص مربوطه مشورت کند؛ زیرا در برخی موارد این نگرانی می تواند بیش از آنکه منشأ جسمی داشته باشد، ریشه روان شناختی داشته باشد.