مراسم استقبال از تیم ملی ایران در بازگشت به تهران هنوز هم با واکنش های منفی متعددی روبرو است؛ ایران در گروه G پس از ثبت سه تساوی و کسب سه امتیاز، از صعود به مرحله حذفی جام جهانی بازماند، تا در یک ناکامی درخور توجه از صعود از مرحله گروهی، آن هم در شرایطی که این دوره از رقابت ها با حضور 48 تیم برگزار می شد، باز بماند. با این حال، عده ای در تهران و مشخصا در فدراسیون فوتبال، در پی دستاوردسازی از این ناکامی برآمده و مراسم جشن استقبالی در فرودگاه مهرآباد برای بازیکنان و مربیان تیم ملی ترتیب دادند؛ یک مراسم با کلی علامت سوال و ابهام که مشخص نشد چرا و به چه دلیل برگزار شد. ایران در یک نمایش بحث برانگیز مقابل نیوزیلند به تساوی 2-2 رسید تا مهم ترین فرصت برای صعود و کسب سه امتیاز از یک بازی را از دست دهد. پس از آن با دو بازی تدافعی مقابل تیم های بلژیک و مصر، 2 امتیاز دیگر کسب کرد اما همین نداشتن شجاعت درنهایت به ضرر شاگردان قلعه نویی شد و رای به خروج آن ها از جام جهانی داد.

ژست قهرمانی در مهرآباد

باوجود ثبت یک ناکامی دیگر در رده ملی، این تیم در بازگشت از جام جهانی مورد استقبال عده ای قرار گرفت! دلیل آن نباختن در این جام عنوان شد ولی فدراسیون و امیر قلعه نویی حاضر به توضیح درباره ناکامی از صعود در جام جهانی 48 تیمی نشدند. سرمربی تیم ملی به ایکس جی خوب تیمش در بازی با مصر اشاره کرد و مهدی تاج هم سعی کرد زیاد وارد این داستان نشود. ورای این اتفاقات اما مشخص بود گرفتن ژست قهرمانی در فرودگاه مهرآباد نمی تواند عملکرد بد تیم ملی و فدراسیون فوتبال در جام جهانی را توجیه کند. اگرچه نباید از یاد برد که تیم ملی شرایط آماده سازی و سفر راحتی برای حضور در آمریکا نداشته؛ اما پیش از این هم ایران و هم دیگر کشورها در شرایط جنگی نتایج به مراتب بهتری کسب کرده و اشاره به این موارد ظاهرا توجیه دیگری برای ناکامی ثبت شده در این تورنمنت است.

هرچه که بود اما ظاهرا این مراسم استقبال به مذاق عده ای از جمله سرمربی تیم ملی خوش آمده بود؛ چراکه آن ها با رضایت قلبی و لبخندی بر لب در این مراسم حضور پیدا کردند.

کاش از رستم بیاموزیم

بازگشت از جام جهانی پس از ناکامی در مرحله گروهی و برگزاری جشن استقبال، پدیده نادری است؛ اما مشابه هم دارد. ازبکستان دیگر کشوری است که پس از ناکامی تیم ملی کشورش در جام جهانی، در بازگشت بازیکنانش از این تورنمنت، برای آن ها جشن باشکوهی برپا کرد. ازبک ها در گروه K جام جهانی با تیم های کلمبیا، پرتغال و کنگو همگروه بودند که همگی را باختند. اگرچه این اولین حضور آن ها در جام جهانی به شمار می رفت اما رفتار تعدادی از بازیکنان این تیم در مواجهه با چنین استقبالی، نشان داد تفکر آن ها چقدر با تعدادی از بازیکنان و اعضای کادر فنی ایران متفاوت است.

مثلا رستم آشورماتوف، مدافع باشگاه استقلال، که عضوی از تیم ملی ازبکستان در جام جهانی بود، در مصاحبه ای با Kun.uz این کشور، دلیل چنین استقبالی را درک نکرده؛ او گفته تیمش شکست خورده، ناکام مانده و دلیلی برای جشن گرفتن وجود ندارد. ما از گروه صعود نکردیم و حتی یک برد هم به دست نیاوردیم، اما با مراسمی بسیار بزرگ از ما استقبال شد. نه فقط من، بقیه بازیکنان هم احساس راحتی نداشتند. با خودمان می گفتیم چرا تا این حد از ما تجلیل می کنند؟ رستم در ادامه از نمایش تیمش در جام جهانی هم شاکی است و نمره 2 یا نهایتا 3 از 10 را به ازبکستان داده و حسابی منتقد نشان داده است.

این رفتار رستم را باید گذاشت کنار رفتار تعدادی از بازیکنان و کادرفنی تیم ملی؛ همان هایی که در پی دستاوردسازی هستند تا ناکامی در آمریکا را توجیه کنند. درست است که نمی شود احساس واقعی بسیاری از بازیکنان تیم ملی را درک کرد؛ ولی وقتی رستم به این شفافی احساس واقعی اش را بیان می کند، اگر بازیکنی از تیم ملی هم حسی مشابه داشت، احتمالا به زبان می آورد. به هر روی، پذیرش واقعیت بخشی انکارناپذیر از مسیر پیشرفت در فوتبال است و بازیکنان ازبکستان به خوبی با آن کنار آمده اند. در ایران ولی ظاهرا سود و منفعت عده ای در وارونه جلوه دادن واقعیت است.