محمدعلی فیاض بخش در اطلاعات نوشت: این اولین بار نیست که مراسمی ملّی و فراگیر، که بهترین دستاوردش می تواند تجمیع روح ملّی و وحدت سرزمینی باشد، با حاشیه های بسیار تأسف برانگیز آلوده می شود و نقاط برجسته ی آن را به کورنقطه های مبهم و خاکستری می راند؛ مثل آن چه از معدودی سنگ پران و ناسزاگو نسبت به برخی شخصیت های سیاسی در حاشیه ی تودیع و تشییع رهبر شهید (ره) شاهد بودیم.

یکی از عجایب معماگونه ی این گونه وقایع آن است، که علیرغم اندک بودن مطلق حاشیه سازان، همواره حاشیه های امن و غیرپاسخگو برای آنان فراهم است و راه های ستیز و چترهای گریز بر ایشان همواره هموار است و برافراشته؛ که این یک قلم، الحق در زمره ی اسرار و رموز درآمده است!

نمی دانم در نظام حکمرانی ما، متولیان چگونه باید احترام امام زاده را داشته باشند. اگر ایران عزیز خط قرمز ماست، چگونه است که عبور از این خط توسط افراطیون بی مسئولیت، ماده ای از قانون را برنمی انگیزد؛ در حالی که گاه اظهاری و یا انتقادی کم اثر و بدون پژواک با عکس العمل های قانونی یا شبه قانونی مواجه می شود!

در زمانی که تمرکز و هماهنگی میان میدان و خیابان و دیپلماسی، باید عبوری سرافرازانه، موفقیت زا و مصلحت آمیز را رقم بزند، عده ای خارج از این مسئولیت سترگ و از سر حرص دیده شدن یا بیکاری ناشی از تعطیلی مجلس، یا خوکردگی به شعارهای فضایی و مصون از رسیدگی قضایی، بر روان جامعه پیاده روی می کنند.

این پیاده نظام های باجیره یا بی جیره، بی خبر از سواران یا پیادگان پای لانچرها و چشم دوختگان به آسمان و حافظان سرزمین ایران، علاوه بر آن که گاه فتواهای دریدن و بریدن سر این و آن را می دهند؛ تهدید تیغ نهادن برگردن خدمتگزاران شب از روزناشناخته ی ملّی و میهنی را نیز همزمان صادر می کنند.

حقّا که سکوت نجیبانه در برابر این همه نابخردی - اگر نگوییم تعمّد بر اغتشاش آفرینی- دست مریزاد دارد!

نگاهی از سر تأمّل و شک برانگیزی بر نجواها، آواها و نیز فریادهای سایه های این اشباح- که مدتی است صحنه ی روانی را بر سیاست گذاران و مجریان و ناخدایان برای عبور امن و ایمن کشتی کشور تنگ کرده اند و تنگه های داخل را به توپ ناسنجیده های گفتار و کردارشان بسته اند- ضرورتی است که هوشیاری جمعی را می طلبد و مهم تر از آن، مهار قانونی و قضایی را؛ پیش از آن که پژواک حرکت بی نظیر هم دلی و همبستگی ملّی در یک هفته ی اخیر، زیر سایه های خاکستری سایه سواران از صدا بیفتد.