محمدعلی فیاض بخش در اطلاعات نوشت: سالی که بر تحصیل بچه های ما گذشت، سالی بی نظیر از حیث بلاتکلیفی، سردرگمی و عدم پرکردن برنامه های مصوّب بود. به نظر می رسد، آن قدر بی برنامه گذشت که جا دارد، در صورت عادی شدن اوضاع، اعلام کنند همه ی دانش آموزان در تمام پایه ها، همان پایه را تجدید کنند و بر همان صندلی های سال گذشته بمانند! می مانَد یک سال هزینه ی اضافی، که هم بر خانواده ها تحمیل می شود، هم بر آموزش و پرورش؛ لابد باکی نیست! … و این تازه از نتایج سَحر است!

نظام رسمی آموزش و پرورش، امتحانش را پس داده است؛ چه در کمّیّتِ آموزش، چه در کیفیّت پرورش و چه در بودجه و اعتبار، که بی مایه فطیر بوده است. حساب اکثریت خانواده ها نیز این روزها روشن تر از آفتاب است در تنگناها و مضیقه های معیشت؛ چه برسد به تجدید یک سال اضافه ی تحصیل فرزندشان و هکذا دیگر امور! پس پیشنهاد تجدید- اگر کسی هم بشنود- بعید است خریداری داشته باشد. باز هم می مانَد همان در و همان گردش پاشنه؛ تحصیل کم و بیش از ماورای حجاب مجازی و صرفه جویی زمان و مکان به سبب ناترازی انرژی و دیگر ماجراها. خب! تا کی!؟ فقط بگوییم خدا داند؟

راستی را؛ کسانی که فارغ از این واقعیات و بدون آن که خود یا فرزندانشان درگیر این قبیل تنگناها باشند و دست و پنجه شان آن قدر لطیف است که با این قبیل امور نمی توانند دست وپنجه افکنند، تا کی می خواهند با ایجاد تنگناهای رسانه ای و روانی و خارج از مسئولیت پذیری، این قدر بر اصل مذاکره و تفاهم و برون رفت از بحران پنجه بکشند و در عین حال در بزنگاه ها غایب باشند و خاموش!؟ تازه، تحصیل بلاتکلیف بچه ها، یک از صدها بلاتکلیفی هاست؛ باش تا صبح دولتش بدمد!