هنوز بامداد ششم اوت فرانرسیده بود که گزارشهای هواشناسی، از میان گزینههای تعیینشده برای بمباران، هیروشیما را بهعنوان هدف نهایی انتخاب کرد.
به نقل از عصر ایران؛ حسن ظهوری ــ حالا بمب زنده است... و چه حس عجیبی دارد که پشت سر تو باشد. این جمله را کاپیتان رابرت اِی. لوییس، کمک خلبان بمب افکن آمریکایی B-29، ساعت 7:45 صبح ششم اوت 1945 در دفترچه پروازش نوشت. تنها 30 دقیقه بعد، آن ها به نقطه رهاسازی مخوف ترین سلاحی می رسیدند که جهان تا آن روز به خود دیده بود. همه چیز برای پرتاب پسر کوچک آماده بود؛ نخستین بمب اتمی که در جنگ به کار گرفته شد و قدرتی معادل 15 هزارتن تی ان تی داشت. سرگرد توماس دبلیو. فِرِبی، بمبارانچی هواپیما، در حالی که دستانش از اضطراب می لرزید، خود را برای رها کردن بمب آماده می کرد. با تسلیم آلمان در مه 1945، جنگ در اروپا به پایان رسید؛ اما جنگ جهانی دوم هنوز تمام نشده بود. ژاپن همچنان مقاومت می کرد و از پذیرش تسلیم بی قیدوشرط سر باز می زد. درست در همین زمان، آمریکایی ها موفق شده بودند نخستین بمب اتمی خود را بسازند؛ سلاحی که هنوز هیچ کس در جهان از وجودش خبر نداشت. این بمب در 5 اوت 1945 به جزیره تینیان، در مجمع الجزایر ماریانای شمالی، منتقل شد. آمریکا می خواست ژاپن را وادار به تسلیم کند، اما این تنها یک روی سکه بود. آن ها قصد داشتند سلاح جدید خود را هم، نه در فضای کنترل شده آزمایشگاه، بلکه در شرایط واقعی جنگ بیازمایند. برای انجام این مأموریت، 12 نفر از خدمه یک بمب افکن آمریکایی B-29 انتخاب شدند. این هواپیما انولا گی نام داشت؛ نامی که به افتخار مادر خلبان و فرمانده مأموریت، سرهنگ پل دبلیو. تیبتس جونیور، بر آن گذاشته شده بود. هنوز بامداد ششم اوت فرانرسیده بود که گزارش های هواشناسی، از میان گزینه های تعیین شده برای بمباران، هیروشیما را به عنوان هدف نهایی انتخاب کرد. در این گزارش آمده بود که هیروشیما صاف ترین و آفتابی ترین آسمان را در میان شهرهای مورد نظر دارد. تصور کنید؛ تنها به جرم داشتن آسمانی صاف و آفتابی، برای سهمگین ترین مرگ تاریخ انتخاب شوید. پس از نیمه شب، آخرین جلسه توجیهی تیم پروازی برگزار شد. به اعضای خدمه حتی کپسول های سیانور داده شد تا اگر به اسارت درآمدند، از آن استفاده کنند. به آن ها گفته شده بود بمبی که حمل می کنند، قدرتی معادل 20 هزارتن تی ان تی دارد. هنوز جلسه به پایان نرسیده بود که ساعت 1:37 بامداد، سه هواپیمای شناسایی برای بررسی مجدد وضعیت آب وهوا بر فراز هیروشیما به پرواز درآمدند. همه چیز در آن نقشه شوم، دقیق و طبق برنامه پیش می رفت. ساعت 2:45 بامداد، هواپیمایی که بمب را حمل می کرد، از پایگاه آمریکایی جزیره تینیان در مجمع الجزایر ماریانای شمالی به پرواز درآمد. وزن هواپیما بیش از حد معمول و حدود 65 تن بود. برای حفظ ایمنی پرواز، ویلیام پارسونز، افسر تسلیحات و مسئول آماده سازی نهایی بمب، بخش هایی از آن را در طول پرواز مونتاژ و مسلح کرد. موریس جپسن، دستیار افسر تسلیحات، حدود 30 دقیقه پیش از رسیدن به هدف، ضامن ها و پلاگ های نهایی را روی بمب نصب کرد. همان لحظه بود که رابرت اِی. لوییس، کمک خلبان هواپیما، در دفترچه خود نوشت: حالا بمب زنده است... و چه حس عجیبی دارد که پشت سر تو باشد. ساعت 7:45 صبح، بمب آماده تحویل سرگرد توماس دبلیو. فِرِبی، بمبارانچی هواپیما، شد؛ کسی که وظیفه رها کردن آن را بر عهده داشت. بمب افکن B-29 به آرامی اوج می گرفت تا به ارتفاع حدود 9500 متری برسد. حالا خدمه پرواز، از دور، می توانستند هیروشیما را ببینند؛ شهری که هنوز در آرامش یک صبح آفتابی غرق بود و ساکنانش هیچ تصوری از سرنوشتی که تنها چند دقیقه بعد در انتظارشان بود، نداشتند. در هیروشیما، مردم صبحی آفتابی با آسمانی صاف و هوایی دل انگیز را آغاز کرده بودند. آن ها هنوز نمی دانستند جنگ دقیقاً چه زمانی به پایان خواهد رسید و حتی تصور هم نمی کردند که قرار است از آخرین قربانیان جنگ جهانی دوم باشند. نزدیک به پنج سال بود که با جنگ زندگی می کردند و آن روز هم، مانند بسیاری از روزهای گذشته، زندگی عادی خود را، هرچند در سایه جنگ، آغاز کرده بودند. وقتی بمب افکن به ارتفاع حدود 9500 متری رسید، گزارش هواشناسی بار دیگر تأیید کرد که شرایط برای حمله مناسب است و هیروشیما همچنان بهترین هدف به شمار می رود. هدف گیری روی پل آیوی انجام شد و حدود ساعت 8:12 صبح به وقت محلی، هواپیما به نزدیکی پل رسید. ساعت 8:15 صبح ششم اوت 1945، برابر با 15 مرداد 1324، هواپیما بالای پل بود و سرگرد توماس دبلیو. فِرِبی، در لحظه ای که توانست لرزش دستانش را کنترل کند، دکمه رهاسازی بمب را فشرد. بمب از هواپیما جدا شد و در همان لحظه، هواپیما ناگهان سبک شد و دماغه آن به سمت بالا آمد. پل تیبتس هم بلافاصله یک گردش تند 155 درجه ای به سمت راست انجام داد تا هرچه سریع تر از موج انفجار فاصله بگیرد. بمب تا ارتفاع حدود 550 متری از سطح زمین پایین آمد و میان آسمان و زمین منفجر شد. نور خیره کننده ای همه جا را فرا گرفت. همان لحظه، برخی از خدمه هواپیما طعم فلز را در دهان خود احساس کردند، اما آنچه بیش از همه آن ها را به وحشت انداخت، دو موج ضربه ای بسیار شدیدی بود که لحظاتی بعد به بدنه هواپیما برخورد کرد. گروهبان جورج آر. باب کارون، توپچی دم بمب افکن، آنچه را می دید باور نمی کرد. ستونی عظیم از دود و ابری قارچ شکل با سرعت به آسمان برخاسته بود. او همان کسی بود که این عکس را که از مشهورترین عکس های لحظات پس از انفجار است را ثبت کرد. در همان لحظه، صدای پل تیبتس از طریق اینترکام در کابین پیچید: بچه ها، شما همین حالا اولین بمب اتمی تاریخ را رها کردید. ابر انفجار با سرعتی باورنکردنی تا ارتفاعی نزدیک به 14 کیلومتر اوج گرفت. برخی از خدمه پرواز بعدها در خاطرات خود نوشتند که شهر، زیر لایه ای از دود و آتش، شبیه دیگی از قیر جوشان و سیاه به نظر می رسید. هواپیما پس از دور زدن بر فراز منطقه، از ویرانی به جا مانده عکس برداری کرد و سپس راه بازگشت به جزیره تینیان را در پیش گرفت. این مأموریت در مجموع حدود 12 ساعت و 13 دقیقه طول کشید و هواپیما حدود ساعت 2:58 بعدازظهر در تینیان به زمین نشست. در لحظه رها شدن بمب، جمعیت هیروشیما با احتساب حدود 40 هزار نیروی نظامی مستقر در شهر، به نزدیک 350 هزار نفر می رسید. بر اساس گزارش های معتبر، حدود 80 هزار نفر تنها در لحظات نخست انفجار، ساعت 8:15 صبح، جان خود را از دست دادند. به خاطر مصاحبه هایی که سال ها بعد با بازماندگان این فاجعه انجام شد و در کتاب مشهور هیروشیما؛ شهادت های مستقیم گردآوری شد، امروز می دانیم که در ساعت 8:15 صبح ششم اوت 1945، دقیقاً چه بر مردم هیروشیما گذشت. بازماندگان هیروشیما بعدها بارها از اصطلاح پیکا-دون استفاده کردند؛ واژه ای ژاپنی که به معنای نور خیره کننده و صدای انفجار است؛ تصویری که بیش از هر چیز در ذهنشان باقی مانده بود. بسیاری روایت کرده اند که نوری سفید، آبی و زرد، مانند هزاران لامپ منیزیمی یا خورشیدی که ناگهان از آسمان بر زمین افتاده باشد، همه جا را روشن کرد. بعضی ها می گفتند با وجود آنکه چشمانشان بسته بود، باز هم شدت آن نور را احساس کردند. بازماندگان می گفتند پوستشان در همان لحظه سوخت، لباس هایشان آتش گرفت یا از هم دریده شد. بعضی ها روایت می کردند که پوست دست و بازویشان مانند دستکشی از بدن جدا شده بود. موج انفجار ساختمان ها را فرو ریخت، شیشه ها را در هم شکست و بسیاری از مردم را به هوا پرتاب کرد. تنها در چند ثانیه، شهر در میان گردوغبار و تاریکی فرو رفت. آتش سوزی عظیمی سراسر هیروشیما را فرا گرفت. مجروحان و سوختگان، با پوست های آویزان و دست هایی که از شدت سوختگی رو به جلو گرفته بودند، مانند اشباح در خیابان ها سرگردان بودند. بیشتر آن ها تنها یک کلمه را فریاد می زدند: آب... آب... اجساد در خیابان ها و رودخانه ها پراکنده بود. اندکی بعد، باران سیاه آغاز شد. بسیاری گمان می کردند این باران می تواند تشنگی شان را برطرف کند و از آن نوشیدند، بی آنکه بدانند قطرات آن آغشته به ذرات رادیواکتیو و بسیار خطرناک است. بخش بزرگی از شهر ویران شد. شعاع تخریب شدید به حدود 1 تا 1.6 کیلومتر می رسید و آتش سوزی های گسترده تا مناطق دورتر هم ادامه پیدا کرد. شماری از مجروحان برای درمان به شهرهای دیگر، از جمله ناکازاکی، منتقل شدند، بی آنکه کسی بداند تنها سه روز بعد، همان سرنوشت در انتظار ناکازاکی هم خواهد بود. بر اساس گزارش های رسمی، تا پایان سال 1945 شمار جان باختگان هیروشیما به حدود 140 هزار نفر رسید.
مشاور رییس مجلس شورای اسلامی با بیان اینکه دومین عامل، تصور دشمن از وجود شکاف میان مردم و حاکمیت است، عنوان کرد: دشمن بر این باور است که با افزایش فشارهای خارجی میتواند نارضایتیهای داخلی را تشدید و زمینه بیثباتی در داخل کشور را فراهم کند.
رییسجمهور در گفتوگو با مردم در دومین سالروز تحلیف ریاست جمهوری، ضمن بیان دلایل و نتایج اجرای طرح اصلاح نظام تخصیص ارز یارانهای، اعلام کرد مبلغ کالابرگ افزایش خواهد یافت.
صالح حردانی در آخرین مسابقه تدارکاتی استقلال پیش از آغاز لیگ برتر، سازنده هر دو گل سعید سحرخیزان بود تا آمادگی بالای خود را برای حضور در ترکیب اصلی آبیها نشان بدهد.
هافبک پرسپولیس در سه راهی گرفتار شد!
پزشکیان: آموزش حق همه مردم است؛ نه فقط پولدارها
ادعای رییس مجلس آمریکا درباره پایان جنگ ایران و آمریکا