به نقل از همشهری آنلاین، انتقال کسری طاهری به سپاهان یکی از اتفاقات قابل توجه نقل وانتقالات فصل جاری فوتبال ایران بود؛ انتقالی که تنها یک هفته پس از آغاز رقابت های لیگ برتر انجام شد و حالا نحوه ثبت این جابه جایی از منظر مقررات نقل وانتقالات، محل بحث و ابهام قرار گرفته است.

طاهری در شرایطی راهی سپاهان شد که پیش از آن نام او در ارتباط با باشگاه نساجی مازندران مطرح شده بود. همین موضوع باعث شده تا مسئله نحوه انتقال این بازیکن و اینکه جابه جایی او میان باشگاه ها دقیقاً با چه سازوکاری صورت گرفته، اهمیت بیشتری پیدا کند؛ به خصوص اینکه طبق مقررات، انتقال دوباره یک بازیکن در فاصله کمتر از 16 هفته می تواند مشمول مقررات مربوط به پل شدن باشگاه ها شود.

در چنین شرایطی، اصل ماجرا به این پرسش بازمی گردد که آیا طاهری مستقیماً از روبین کازان روسیه به سپاهان منتقل شده یا اینکه ابتدا به نساجی پیوسته و سپس راهی اصفهان شده است. روایت باشگاه سپاهان این است که انتقال بازیکن از روبین کازان صورت گرفته و ارتباطی میان پرداخت مبلغ رضایت نامه او و مالک باشگاه نساجی وجود ندارد.

بر این اساس مبلغ مربوط به دریافت رضایت نامه طاهری توسط یک شرکت واسطه و در قالب فعالیت ایجنت پرداخت شده و این شرکت صرفاً رضایت نامه بازیکن را دریافت کرده است. بنابراین از نگاه سپاهانی ها، انتقال طاهری به نساجی نمی تواند به عنوان یک مرحله رسمی از زنجیره انتقال او تلقی شود و مبنای ثبت قرارداد بازیکن در سپاهان، انتقال از باشگاه روسی بوده است.

با این حال آنچه در مستندات و همچنین گزارش های رسانه ای منتشرشده پیش از انتقال طاهری به سپاهان دیده می شود، روایت دیگری را پیش روی فوتبال ایران قرار می دهد. در این روایت، طاهری ابتدا به نساجی مازندران منتقل شده و پس از آن مسیر حضورش در سپاهان اصفهان فراهم شده است؛ موضوعی که در صورت اثبات، می تواند اهمیت مقررات مربوط به انتقال دوم بازیکن در فاصله زمانی کوتاه را دوچندان کند.

حتی شهاب زندی، مدیرعامل وقت نساجی مازندران، نیز در اظهاراتی که مردادماه سال گذشته داشت، به صراحت از انتقال طاهری به این باشگاه صحبت کرده بود. همین اظهارات حالا به یکی از بخش های مهم در بررسی مسیر انتقال این بازیکن تبدیل شده است؛ چراکه مشخص شدن ماهیت حقوقی و واقعی انتقال طاهری به نساجی، می تواند در تعیین اینکه جابه جایی او به سپاهان مشمول کدام بخش از مقررات نقل وانتقالات است، اثرگذار باشد.

سپاهان در واقع ریسکی را پذیرفت که پرسپولیس در مقطعی حاضر به انجام آن نشد. باشگاه اصفهانی با استناد به روایت خود درباره منشأ انتقال بازیکن، قرارداد طاهری را نهایی کرد، در حالی که پرسپولیس نیز پیش از این نام این بازیکن را در فهرست گزینه های خود داشت اما در نهایت حاضر نشد وارد چنین فرآیندی شود.

اکنون موضوع اصلی نه علاقه باشگاه ها به این بازیکن، بلکه نحوه تفسیر و تطبیق مقررات با مسیر انتقال اوست. اگر انتقال به نساجی صرفاً یک فرآیند واسطه ای برای دریافت رضایت نامه بوده باشد، استدلال سپاهان قابل بررسی است؛ اما اگر اسناد رسمی نشان دهد که طاهری ابتدا بازیکن نساجی شده و سپس در فاصله ای کوتاه به سپاهان منتقل شده است، طبیعتاً موضوع از زاویه دیگری قابل ارزیابی خواهد بود.

به همین دلیل پرونده کسری طاهری بیش از آنکه یک انتقال معمولی در بازار فوتبال ایران باشد، به آزمونی برای نحوه اجرای مقررات نقل وانتقالات تبدیل شده است؛ پرونده ای که در نهایت اسناد رسمی و نحوه ثبت این جابه جایی است که می تواند مشخص کند ریسک سپاهان یک تصمیم درست بوده یا انتقالی که می تواند محل ایراد قرار گیرد.