به نقل از فرادید، برخی اشیا در طول تاریخ چنان شهرت تاریکی پیدا کرده اند که حتی افراد منطقی نیز پیش از رد کردن داستان های مربوط به آنها کمی مکث می کنند.

1. الماس هوپ، مؤسسه اسمیتسونین، واشنگتن

الماس هوپ یکی از مشهورترین سنگ های قیمتی جهان است. این الماس آبی 45٫52 قیراطی که اکنون در موزه ملی تاریخ طبیعی اسمیتسونین نگهداری می شود، سابقه ای دارد که به هند در قرن هفدهم بازمی گردد و گفته می شود از مجسمه ای هندو به سرقت رفته است.

الماس بعدها به دست لویی چهاردهم رسید که ظاهراً بر اثر قانقاریا درگذشت. سپس لویی شانزدهم و ماری آنتوانت صاحب آن شدند و هر دو در جریان انقلاب فرانسه با گیوتین اعدام شدند.

در قرن بیستم، اوِلین والش مک لین، بانوی ثروتمند و مشهور آمریکایی، الماس را خرید و مرتب از آن استفاده کرد. او حتی برای از بین بردن نفرین ادعایی، آن را نزد یک کشیش متبرک کرد.

اما پس از آن، پسر و دخترش در جوانی درگذشتند، همسرش دچار فروپاشی روانی شد و خود او نیز در سال 1947 بر اثر ذات الریه از دنیا رفت.

در نهایت جواهرات او به جواهرسازی به نام هری وینستون رسید و او الماس هوپ را در سال 1958 به اسمیتسونین اهدا کرد؛ آن هم در یک بسته ساده کاغذی قهوه ای.

2. اشیای مقبره توت عنخ آمون، موزه مصر، قاهره

وقتی هاوارد کارتر و لرد کارنارون در سال 1922 مهر مقبره توت عنخ آمون را در دره پادشاهان شکستند، یکی از بزرگ ترین کشفیات باستان شناسی تاریخ را رقم زدند.

طبق افسانه ای مشهور، در مقبره هشداری وجود داشت که می گفت مرگ با سرعت به سراغ کسی خواهد آمد که آرامش پادشاه را برهم بزند. با این حال، مورخان درباره اصل وجود چنین کتیبه ای تردید دارند و بسیاری آن را ساخته وپرداخته رسانه ها می دانند.

اما مرگ لرد کارنارون واقعیت داشت. او تنها پنج ماه پس از گشایش مقبره بر اثر عفونت ناشی از گزش پشه درگذشت. طی ده سال بعد نیز حدود 12 نفر از افراد مرتبط با کاوش جان خود را از دست دادند.

دانشمندان توضیحاتی طبیعی مانند قارچ های سمی یا باکتری های باستانی موجود در مقبره ارائه کرده اند، اما هیچ یک از این نظریه ها به طور قطعی ثابت نشده است.

3. مومیایی نحس، موزه بریتانیا، لندن

یکی از مشهورترین اشیای نفرین شده موزه بریتانیا، درپوش داخلی تابوت یک کاهنه جوان مصری مربوط به حدود سال 950 پیش از میلاد است. البته این شیء در واقع مومیایی نیست و تنها درپوش نقاشی شده یک تابوت است.

از زمان ورود آن به بریتانیا در دهه 1880، داستان هایی درباره ارتباط آن با مرگ چندین مالک، مرگ یک عکاس پس از گرفتن عکس از آن و حتی غرق شدن کشتی تایتانیک شکل گرفته است.

بر اساس یکی از این داستان ها، درپوش تابوت به طور مخفیانه با تایتانیک حمل شده بود. اما موزه بریتانیا این ادعا را کاملاً رد می کند و تأکید دارد که این شیء در دوره مورد نظر هرگز مجموعه موزه را ترک نکرده است.

4. یاقوت ارغوانی دهلی، موزه تاریخ طبیعی، لندن

سنگی که به یاقوت ارغوانی دهلی مشهور است، در واقع یاقوت نیست، بلکه نوعی آمتیست است. شهرت اصلی آن نه به ظاهر، بلکه به داستان هایی مربوط می شود که درباره آن وجود دارد.

گفته می شود این سنگ در جریان شورش هند در سال 1857 از معبد ایندرا در کانپور غارت شد. پس از آن چندین بار صاحبش را تغییر داد و بنا بر روایت ها، هر بار بدبختی و نابودی برای صاحب جدید به همراه آورد.

ادوارد هرون-آلن، دانشمند و علاقه مند به علوم غریبه، هنگام اهدای آن به موزه تاریخ طبیعی لندن در سال 1944 یادداشتی گذاشت و سنگ را سه بار نفرین شده نامید و دستور داد آن را قفل کنند و هرگز به لباس نیاویزند.

او سنگ را در هفت کیسه پیچید، با طلسمی از نشان سلیمان مهر کرد و به موزه فرستاد. موزه نیز دستور او را رعایت کرد. این آمتیست همچنان در خزانه نگهداری می شود و تنها گاهی برای نمایش عمومی بیرون آورده می شود.

5. صندلی باسبـی استوپ، موزه تیرسک، یورکشایر

همه آثار نفرین شده متعلق به تمدن های باستانی نیستند. صندلی باسبـی استوپ، یک صندلی چوبی معمولی متعلق به قرن هفدهم، یکی از نمونه های مشهور در این زمینه است.

توماس باسبی قاتلی بود که در سال 1702 در نزدیکی تیرسک به دار آویخته شد. طبق افسانه محلی، او پیش از اعدام اعلام کرد هر کس روی صندلی مورد علاقه اش بنشیند خواهد مرد.

این صندلی سال ها در مهمانخانه باسبـی استوپ قرار داشت و مردم محلی برای امتحان کردن نفرین روی آن می نشستند. تعدادی از کسانی که چنین کردند تقریبا خیلی زود از دنیا رفتند، از جمله چند خلبان نیروی هوایی سلطنتی در دوران جنگ جهانی دوم.

صاحب مهمانخانه در سال 1978 صندلی را به موزه تیرسک اهدا کرد و موزه بلافاصله آن را به دیوار آویخت تا هیچ کس نتواند روی آن بنشیند.

6. انگشتر سیلویانوس، واین، همپشایر

انگشتر سیلویانوس یک انگشتر طلای رومی متعلق به قرن چهارم میلادی است که در سال 1785 در سیلچستر پیدا شد. بسیاری از پژوهشگران احتمال می دهند این انگشتر الهام بخش جی. آر. آر. تالکین برای خلق حلقه یگانه در ارباب حلقه ها بوده باشد.

داستان نفرین آن اما حدود 1600 سال قدیمی تر از تالکین است. در نزدیکی محل کشف انگشتر، لوحی رومی پیدا شد که روی آن نوشته شده بود: سنسیانوس، تا زمانی که انگشتر را به معبد نودنس بازنگردانی، از سلامت برخوردار نباش .

تالکین که با داستان این انگشتر آشنایی داشت، در سال 1929 در کاوش های نزدیک معبد نودنس نیز مشاوره داد و به نظر می رسد این داستان تأثیر قابل توجهی بر او گذاشته است. امروزه انگشتر در عمارت واین، متعلق به سازمان نشنال تراست، نگهداری می شود.

7. وسایل اوتسی، مرد یخی، موزه باستان شناسی تیرول جنوبی

اوتسی در واقع یک شیء نیست، بلکه مردی مومیایی شده است که حدود 5300 سال پیش زندگی می کرد و جسد یخ زده او در سال 1991 در آلپ پیدا شد. اشیایی که همراه او کشف شدند، از جمله تبر مسی، کمان و تیرها، اطلاعات ارزشمندی درباره زندگی انسان در عصر مس ارائه می کنند.

با این حال، داستان های عجیبی درباره سرنوشت افرادی که در کشف یا مطالعه اوتسی نقش داشتند شکل گرفته است. تاکنون هفت نفر از افراد مرتبط با این کشف یا پژوهش های اولیه درباره او به شکل زودهنگام یا غیرعادی درگذشته اند؛ از جمله کوهنوردی که پژوهشگران را به محل جسد هدایت کرد و یکی از کارشناسان پزشکی قانونی.

دانشمندان تأکید می کنند که این تعداد برای اثبات وجود یک الگوی معنادار بسیار کم است و احتمالاً حق با آنهاست. البته خود اوتسی نیز مرگی خشونت آمیز داشته است: او با تیر مورد اصابت قرار گرفته و احتمالاً ضربه ای به سر نیز به مرگش کمک کرده است.

جسد حفظ شده اوتسی امروز در موزه باستان شناسی تیرول جنوبی در بولتسانو نگهداری می شود و بازدیدکنندگان می توانند آن را از طریق پنجره کوچکی در یک محفظه سرد مشاهده کنند.