به گزارش ورزش سه، یوسف مزرعه، جوان ۲۰ ساله فولاد، دقیقه ۵۸ جایش را به وحید امیری 38 ساله داد. مردی که سال‌هاست از سن «جوان آینده‌دار» عبور کرده، اما ظاهراً هنوز کسی به او خبر نداده که باید فوتبال را آرام‌تر و با احتیاط بیشتری بازی کند.

امیری مقابل استقلال که وارد زمین شد، رفت سمت چپ و وینگر شد و همان‌جا شروع کرد به کاری که همیشه بلد بوده. دویدن، برگشتن، جنگیدن و کمک به خط دفاع. استقلال فشار می‌آورد و امیری عقب می‌آمد. توپ از دست می‌رفت و امیری دوباره برمی‌گشت. انگار نه انگار که چند دقیقه قبل تازه وارد زمین شده و قرار است کمی هم برای خودش ذخیره انرژی نگه دارد.

اما داستان امیری فقط به این بازی و این دویدن‌ها محدود نمی‌شود. او از پارسال و بعد از آن مصدومیت سنگین، یک سکوت عجیب و کامل را انتخاب کرده است. نه مصاحبه، نه توضیح اضافه، نه تلاش برای اینکه مدام درباره شرایطش حرف بزند. تقریباً هیچ.وحید امیری در این مدت ترجیح داده به جای حرف زدن، دوباره فوتبال بازی کند. 

فولاد حالا بازیکنی دارد که وقتی به زمین می‌آید، هنوز می‌تواند سمت چپ را جمع کند، فشار حریف را بگیرد و برای جوان‌ترهای تیم فضا درست کند. این همان جایی است که ارزش خرید امیری خودش را نشان می‌دهد. او قرار نیست فقط یک اسم بزرگ در رختکن باشد یا چند جمله درباره تجربه‌اش برای جوان‌ها تعریف کند. هنوز می‌تواند وسط یک بازی سخت وارد شود و کاری انجام بدهد که تیم به آن احتیاج دارد.

و بعد می‌رسیم به یکی از جذاب‌ترین زوج‌های فولاد. وحید امیری و رامین رضاییان.

دو بازیکن تاریخ‌ساز که اگر قرار بود برای فوتبال‌شان دو شخصیت کاملاً متفاوت طراحی کنند، احتمالاً دقیقاً همین دو نفر از آب درمی‌آمدند. امیری آرام و کم‌حرف و اهل کار. رامین پر سر و صدا، نمایشی و عاشق اینکه هر از گاهی یک امضای شخصی وسط مسابقه بگذارد.

ولی یک وجه مشترک جدی دارند. هیچ‌کدام هنوز قصد ندارند میدان را تحویل جوان‌ترها بدهند.

این اتفاق البته لزوماً بد نیست. اتفاقاً برای فولاد می‌تواند یکی از جذاب‌ترین ترکیب‌های فصل باشد. جوان‌هایی مثل مزرعه باید بازی کنند و رشد کنند، اما قرار نیست برای جوان‌سازی، تجربه را از تیم بیرون بیندازند. قرار است جوان‌ها کنار آدم‌هایی بزرگ شوند که خودشان سال‌ها در همین فوتبال بالا و پایین دیده‌اند.

سه روز پیش، جوان‌ترین بازیکن فولاد بیرون رفت و پیرترین بازیکن تیم وارد شد. نتیجه هم عجیب نبود. امیری رفت و همان کاری را کرد که سال‌هاست انجام می‌دهد: دویدن!