شاید آموزش مجازی در شرایط خاص مثل کرونا ، قابل هضم بود اما نباید فراموش کنیم که مدرسه فقط محل خواندن درس و کتاب نیست. مدرسه جایی است که کودک در آن خواندن و نوشتن را تمرین می کند، دست خطش شکل می گیرد، یاد می گیرد چگونه با دیگران ارتباط برقرار کند، نوبت را رعایت کند، اختلافش را با همکلاسی حل کند و در یک جمع حضور داشته باشد.

امروز وقتی به بعضی از این دانش آموزان نگاه می کنیم، مشکلاتی دیده می شود که نباید به سادگی از کنارشان گذشت از ضعف در املا و نوشتن گرفته تا دست خط های نامرتب و کاهش مهارت هایی که زمانی با تمرین روزانه در مدرسه به دست می آمد.

از طرف دیگر، حضور طولانی مدت کودکان در فضای مجازی باعث شد بسیاری از آنها از سنین پایین صاحب گوشی یا تبلت شوند. وسیله ای که قرار بود ابزار آموزش باشد، در بعضی موارد به وسیله ای برای سرگرمی تبدیل شد.

کودکی که ساعت ها به صفحه گوشی نگاه می کند، طبیعتاً زمان کمتری برای بازی، تحرک، ورزش، کتاب خواندن و ارتباط چهره به چهره با دوستان و خانواده دارد. کم تحرکی نیز می تواند زمینه ساز افزایش وزن و مشکلات جسمی شود و وابستگی زیاد به گوشی، تمرکز کودک را هم تحت تأثیر قرار دهد.

نگرانی دیگر، دسترسی کودکان به فضای مجازی است. اینترنت دنیای بزرگی است و همه ی محتوای آن مناسب کودکان نیست. اگر کودک بدون نظارت وارد شبکه های اجتماعی و برنامه های مختلف شود، ممکن است با محتوایی روبه رو شود که با سن و شرایط روحی او تناسب ندارد.

اما تمام مسئولیت را هم نمی توان بر دوش خانواده ها گذاشت. وقتی آموزش رسمی برای مدت طولانی به فضای مجازی منتقل می شود، باید برای جبران آن نیز برنامه ای جدی وجود داشته باشد.

اکنون لازم است آموزش وپرورش، خانواده ها و حتی متخصصان در حوزه کودک و نوجوان دست به دست هم بدهند و برای دانش آموزانی که بخش مهمی از سال های ابتدایی تحصیل خود را مجازی گذرانده اند، برنامه های جبرانی در نظر بگیرند مانند کلاس های تقویت املا ، تمرین دست خط، فعالیت های گروهی، ورزش و بازی های جمعی و نیز برنامه هایی برای تقویت مهارت های اجتماعی.

نباید تصور کنیم که با برگشتن بچه ها به مدرسه، همه چیز خودبه خود به حالت عادی برگشته است. بخشی از این کودکان نیاز به توجه و فرصت بیشتری برای جبران دارند.

مدرسه را نباید فقط در نمره و امتحان خلاصه کرد. کودکی که خوب می نویسد، درست صحبت می کند، دوست پیدا می کند، در یک گروه همکاری می کند، بازی می کند، ورزش می کند و می تواند از فضای مجازی به شکل درست استفاده کند، در واقع مهارت های مهمی برای زندگی آینده خود یاد گرفته است.

اگر امروز برای جبران کمبودهای آموزشی، جسمی و اجتماعی این کودکان برنامه ریزی نکنیم، ممکن است سال ها بعد با مشکلاتی روبه رو شویم که جبران آنها بسیار دشوارتر و حتی غیر ممکن خواهد بود.