بلوبری به دلیل داشتن آنتوسیانین ها، ترکیبات گیاهی با خاصیت آنتی اکسیدانی، یکی از گزینه های ارزشمند در رژیم غذایی است. این ترکیبات عامل رنگ آبی ـ بنفش این میوه هستند و به مقابله با آسیب اکسیداتیو کمک می کنند.

بلوبری همچنین حاوی ویتامین C، ویتامین K، منگنز و فیبر محلول است. فیبر محلول می تواند به سلامت قلب و کنترل بهتر افزایش قند خون کمک کند.

سیب علاوه بر ترکیبات پلی فنولی، هم فیبر محلول و هم فیبر نامحلول دارد.

فیبر محلول با جذب آب حالت ژله ای پیدا می کند و فیبر نامحلول به افزایش حجم مدفوع کمک می کند. به همین دلیل، مصرف سیب می تواند به سلامت دستگاه گوارش، احساس سیری و عملکرد بهتر روده کمک کند.

اگر امکانش را دارید، سیب را با پوست مصرف کنید؛ بخش قابل توجهی از فیبر و ترکیبات گیاهی آن در پوست قرار دارد.

پرتقال را بیشتر به خاطر ویتامین C می شناسیم، اما مواد مغذی آن به همین یک ویتامین محدود نمی شود.

پرتقال حاوی پتاسیم، کلسیم، آهن، ویتامین E و تعدادی از ویتامین های گروه B نیز هست. ویتامین C برای ساخت کلاژن ضروری است و به سلامت پوست و بافت های بدن کمک می کند.

پرتقال همچنین حاوی ترکیبات پلی فنولی است که خاصیت آنتی اکسیدانی دارند.

آلو خشک یا آلو بخارا به دلیل داشتن فیبر می تواند به بهبود عملکرد دستگاه گوارش کمک کند.

فیبر موجود در آن حجم مدفوع را افزایش می دهد و دفع را آسان تر می کند. آلو خشک همچنین منبع ویتامین K است؛ ویتامینی که در فرآیند لخته شدن خون و سلامت استخوان ها نقش دارد.

البته چون میوه خشک آب خود را از دست داده و قند و کالری آن در حجم کمتری متمرکز شده است، بهتر است در مصرف آن زیاده روی نشود.

تمشک از میوه های بسیار پرفیبر است. هر یک فنجان تمشک حدود 8 گرم فیبر دارد.

فیبر برای سلامت میکروبیوم روده، کنترل قند خون، احساس سیری و مدیریت وزن اهمیت دارد. تمشک همچنین منبع مناسبی از منیزیم است؛ ماده معدنی ای که در عملکرد عضلات و اعصاب، تنظیم قند خون و کنترل فشار خون نقش دارد.

شاه توت نیز مانند تمشک مقدار قابل توجهی فیبر دارد و تقریباً 8 گرم فیبر در هر فنجان فراهم می کند.

این میوه همچنین حاوی آنتوسیانین ها، منگنز، مس و ویتامین های A، E و K است. آنتوسیانین های موجود در شاه توت از جمله ترکیبات آنتی اکسیدانی هستند که می توانند به کاهش استرس اکسیداتیو و التهاب کمک کنند.

موز به دلیل داشتن فیبر می تواند به ایجاد احساس سیری کمک کند. اما یکی از ویژگی های مهم آن، پتاسیم بالا است.

پتاسیم یک الکترولیت ضروری برای بدن است و در تنظیم فشار خون نقش دارد. مصرف کافی پتاسیم، به ویژه در کنار کاهش مصرف سدیم، با سلامت بهتر قلب و عروق ارتباط دارد.

موز همچنین می تواند گزینه مناسبی برای قبل یا بعد از فعالیت بدنی باشد، زیرا هم کربوهیدرات فراهم می کند و هم پتاسیم دارد.

از نظر گیاه شناسی، گوجه فرنگی میوه است، هرچند معمولاً آن را در گروه سبزیجات مصرف می کنیم.

یکی از مهم ترین ترکیبات موجود در گوجه فرنگی لیکوپن است؛ یک آنتی اکسیدان قدرتمند که با سلامت عمومی و کاهش آسیب ناشی از رادیکال های آزاد ارتباط دارد.

پختن گوجه فرنگی نیز می تواند به افزایش دسترسی بدن به لیکوپن کمک کند؛ بنابراین گوجه فرنگی تازه و پخته، هر دو می توانند جای خود را در رژیم غذایی داشته باشند.

حدود 92 درصد گوشت هندوانه را آب تشکیل می دهد و به همین دلیل یکی از میوه های بسیار آب رسان محسوب می شود.

هندوانه همچنین منبع لیکوپن و پتاسیم است. وجود آب فراوان آن باعث می شود در روزهای گرم تابستان انتخابی مناسب برای کمک به تأمین مایعات بدن باشد.

آووکادو با بیشتر میوه های این فهرست تفاوت دارد؛ زیرا به جای اینکه عمدتاً منبع کربوهیدرات باشد، مقدار قابل توجهی چربی های غیراشباع دارد.

آووکادو همچنین ویتامین های E، K و C و تعدادی از ویتامین های گروه B را فراهم می کند. چربی های غیراشباع آن می توانند جایگزین مناسبی برای چربی های اشباع در رژیم غذایی باشند.

برخی پژوهش ها نیز نشان داده اند مصرف آووکادو می تواند به بهبود سطح کلسترول LDL و سلامت قلب کمک کند.

پیام اصلی این فهرست، پیدا کردن یک میوه برتر نیست؛ بلکه تنوع اهمیت دارد. میوه های مختلف، فیبرها، ویتامین ها و ترکیبات گیاهی متفاوتی در اختیار بدن قرار می دهند.

پس به جای اینکه هر روز فقط یک نوع میوه بخورید، در طول هفته رنگ ها و انواع مختلف را جابه جا کنید: توت ها، سیب، مرکبات، موز، هندوانه و سایر میوه های فصل.

در نهایت، یک رژیم غذایی سالم بیشتر از آنکه به یک ماده غذایی خاص وابسته باشد، به تنوع، تعادل و استمرار وابسته است.

منبع : EatingWell