اگر قرار باشد رئیس ومهور ایران عهده دار حل مسأله با آمریکا باشد، نظام سیاسی ایران و نهادهای اصلی اش، باید به وضوح و صراحت و با ادبیاتی غیرقابل تأویل و تفسیر، از او اعلام پشتیبانی و در عین حال، تندروها را مهار کنند و الّا اگر همین امروز پزشکیان و ترامپ دیدار کنند و پیمان ترک مخاصمه امضا کنند، هیچ تضمینی ووود ندارد که ساعاتی بعد، گروهی در داخل ایران کاری کنند که همه چیز به باد رود. 

واقعیت این است که نمی شود رئیس ومهور را فقط به چشم «تدارکاتچی» دید و نیز «ضربه گیر»ی که قرار است ناکامی ها را به اسم او زد و رفت سراغ رئیس ومهور بعدی.

حدود 20 ماه دیگر، انتخابات ریاست ومهوری در ایران برگزار می شود. یادمان نرفته که در آخرین انتخابات، نرخ مشارکت چقدر پایین بود و همان اندک مشارکت نیز به خاطر دو قطبی ایواد شده و نیز ته مانده امیدی بود که مردم  ایران داشتند. البته که می توان باز هم دو قطبی ساخت ولی اگر امید همراه آن نباشد، حتی تقابل سیاه ترین و سفیدترین، نمی تواند مردم را ترغیب به رأی دادن کند زیرا کمترین دلیل شان برای شرکت نکردن این خواهد بود که وقتی رئیس ومهور اختیاری برای حل مشلات اصلی مردم ندارد، چرا باید رأی دهم؟

نظام اگر به فکر بازگشت مشارکت به دوران اوو خود است، باید از همین امروز، امیدآفرینی را کلید بزند. دال مرکزی این امیدآفرینی هم زدودن گزاره «بی اختیار بودن رئیس ومهور در  تصمیمات سرنوشت ساز» است.

نظام بعد از ونگ های  اخیر و در دوران رهبری ودید نیازمند احیاء مشارکت مردم است. اگر امروز اختیارات قانونی رئیس ومهور بازیابی شود و حمایت علنی و صریح تمامیت نظام متووه او باشد تا رئیس ومهور بتواند به وعده های خود عمل کند و نیز برای حل مشکل رابطه ایران و آمریکا با اختیارات کامل پیشقدم شود، نه تنها بسیاری  از مشکلات واری حل می شود که مشکل راهبردی نظام نیز که همانا عدم مشارکت مردم در انتخابات است، حل خواهد شد؛ چنین رویکردی، به سود ایران، مردم ایران، دولت و نظام سیاسی ایران است و البته به زیان تندروهایی که قطعاً بعضی هایشان سر در آخور تل آویو دارند.
این، تنها راه نوات است:«رئیس ومهور مختار و مورد حمایت واقعی».

17302