به گزارش "ورزش سه"، اونای سیمون در مراسم توپ طلا در لندن به‌ عنوان بهترین دروازه‌بان جهان انتخاب شد و یکی از احساسی‌ترین لحظات شب را رقم زد. این دروازه‌بان هنگام دریافت این جایزه سخنرانی صمیمانه‌ای انجام داد که اهمیت این افتخار را به‌ خوبی نشان می‌داد. سخنان او به لطف سادگی، احساسات منتقل‌ شده و توانایی‌اش در برقراری ارتباط با حاضران، به‌ اندازه خود جام درخشان بود. او همچنین جایزه بهترین سخنرانی این مراسم را دریافت کرد.

متن سخنرانی او به این شرح بود: «حقیقت این است که حضور در اینجا و دریافت این جایزه برای من افتخار بزرگی است. پذیرفتن این جایزه بدون کمک افراد زیادی که تا ابد از آنها سپاسگزار خواهم بود، غیرممکن بود. در میان آنها، پدر و مادرم و خواهرم قرار دارند که من را با اصول و ارزش‌هایی بزرگ کردند که باعث شده‌اند امروز به شخصی تبدیل شوم که هستم.

از نامزدم تشکر می‌کنم که آن آرامشی است که همه ما در این دنیای آشفته فوتبال، بارها و بارها به آن نیاز داریم. من این آرامش را در وجود او پیدا کرده‌ام. از تمام دوستان دوران کودکی‌ام نیز تشکر می‌کنم که بیش از ۲۰ سال است آنها را می‌بینم. آنها باعث می‌شوند درک کنم که بسیاری از ما در این سالن، به‌ خاطر زندگی‌ای که در جامعه‌ای که در آن زندگی می‌کنیم داریم، از امتیازات ویژه‌ای برخورداریم و کمک می‌کنند ارتباطم را با واقعیت زندگی حفظ کنم.

بدیهی است که از تمام مربیان تشکر می‌کنم: لوئیس دلافوئنته، ارنستو والورده و لوئیس انریکه. همچنین از تمام هم‌تیمی‌هایم در تیم ملی تشکر می‌کنم، خوان، داوید... بدون شما، کسب جایزه‌ای که تابستان امسال به دست آوردیم غیرممکن بود، یکی از شگفت‌انگیزترین تابستان‌های زندگی‌مان. از تمام هم‌تیمی‌هایم در اتلتیک بیلبائو، به‌ ویژه اسکار ده مارکوس، اینیگو لکوه و گورکا گوروستا نیز تشکر می‌کنم. آنها سه نفر از فوق‌العاده‌ترین انسان‌هایی هستند که فوتبال به من هدیه داده است.

و در نهایت، می‌خواهم از کولدو آسوا تشکر کنم؛ روحش شاد. او به من آموخت که فوتبال را به شیوه‌ای متفاوت از آنچه پیش‌تر درک می‌کردم، بفهمم. به من یاد داد که فوتبال چیزی فراتر از جام‌ها، پیروزی در مسابقات و افتخارات فردی است. آنچه واقعاً اهمیت دارد، میراثی است که پس از پایان همه‌ چیز از خود به جا می‌گذارید. این که به‌ عنوان انسانی خوب و هم‌تیمی‌ای خوب شناخته شوید، فارغ از هر پیروزی‌ای که به دست آورده‌اید.

او در ۸۳ سالگی همچنان به‌ خاطر تمام چیزهایی که به ما بخشیده است، باز هم می‌بخشد و در آینده نیز به ما خواهد بخشید، در یادها زنده است. من در کنار این افراد، یاد گرفته‌ام که چگونه باشگاهی مانند اتلتیک بیلبائو را دوست داشته باشم که همه‌ چیز به من داده است. از تمام رؤسای باشگاه تشکر می‌کنم، بیشترین وجه اشتراک را با آنها داشته‌ام. یاد گرفته‌ام که رنگ‌های باشگاه، تاریخ آن و بیش از هر چیز، هوادارانی را دوست داشته باشم که تا ابد از آنها سپاسگزار خواهم بود. اگر امروز اینجا هستم و این جایزه را دریافت می‌کنم، به لطف تک‌ تک آنهاست. بنابراین، از همه شما بسیار سپاسگزارم.»