به گزارش "ورزش سه"، کریک با بهت و ناباوری نظاره‌گر از دست رفتن چندین موقعیت مسلم گلزنی در نیمه نخست بود و برونو فرناندز، کاپیتانی که به ترکیب بازگشته بود، از مقصران اصلی این هدر دادن فرصت‌ها به شمار می‌رفت. اما فروپاشی گروهی تیم پس از شروع نیمه دوم بود که کریک را بیش از پیش به اخراج از هدایت یونایتد نزدیک کرد.

عملکرد آشفته و شرم‌آور خط دفاعی به مورگان راجرز اجازه داد تا از میان مدافعان ایستا عبور کند و چلسی را پیش بیندازد؛ گلی که بار فشارها را از روی دوش ژابی آلونسو، سرمربی چلسی، برداشت.

سپس لیساندرو مارتینز که اظهارات جنجالی او پس از مسابقه در مادرید آغازگر بحران اخیر یونایتد بود و حالا ظرف چند روز آینده کار کریک را تمام خواهد کرد، اختیار اعصابش را از دست داد.

این مدافع آرژانتینی که لحظاتی پیش به خاطر خطایی بی‌مورد روی راجرز اخطار گرفته بود، به دلیل کوبیدن آرنج به چانه وسلی فوفانا کارت قرمز گرفت و فرصتی ایده‌آل در اختیار کول پالمر قرار داد تا از روی نقطه پنالتی گلزنی کند.

چهره کریک خود گویای همه‌چیز بود. او بی‌تردید می‌داند که پایان حضورش روی نیمکت یونایتد قطعی است و صرفاً زمان آن تعیین نشده است.

این برنامه به نتیجه نرسیده و از این پس نیز نتیجه‌ای نخواهد داد؛ موضوعی که برای همه کاملاً روشن و غیرقابل انکار است.

مسئله‌ای که این شکست را تلخ‌تر می‌کند این است که علاوه بر رقم خوردن بدترین شروع یونایتد از زمان اخراج ران اتکینسون در ۴۰ سال گذشته، آن‌ها در تمام طول ۴۵ دقیقه اول نه تنها تیم برتر بودند، بلکه بازی را به شکلی قاطعانه در دست داشتند. کریک در پایان نیمه نخست در حالی راهی رختکن شد که باور نمی‌کرد تیمش هنوز به گل نرسیده است.

انگیزه و پویایی در حرکات بازیکنان دیده می‌شد؛ چلسی درست مانند بازی گذشته خود برابر تاتنهام شکننده بود و وسلی فوفانا در خط دفاع کاملاً متزلزل نشان می‌داد.

هرچند چلسی در دقیقه ۱۵ با ضربه استوائو ویلیان به گل رسید، بازیکنی که در پی خواسته هواداران برای نخستین بار در لیگ برتر در ترکیب اصلی قرار گرفت، اما پرچم کمک‌داور بالا رفت. این بازیکن برزیلی زمانی که لامنس شوت نتو را ناقص مهار کرد در موقعیت آفساید قرار داشت و تصمیم داور برای مردود دانستن گل کاملاً درست و سریع بود.

به جز آن صحنه، با حضور پدرو نتو در پستی نامتعارف و ناکارآمد به عنوان مهاجم نوک، تمام بازی در انحصار یونایتد قرار داشت و این تیم در نیمه نخست به جز باز کردن دروازه، تمام کارهای لازم را به درستی اجرا کرد.

فرناندز که با بازوبند کاپیتانی در سمت چپ خط حمله به میدان رفته بود، روی یک ضدحمله برق‌آسا حاصل از ضربه آزاد چلسی می‌توانست تیمش را جلو بیندازد. آماد دیالو توپ را به برایان امبومو سپرد و او نیز فرناندز را که در موقعیت تک‌به‌تک و آزاد قرار داشت صاحب موقعیت کرد، اما ضربه پای چپ او با وجود دروازه باز، راهی طبقات بالای سکوهای ورزشگاه شد تا کریک با چهره‌ای درهم‌کشیده و پر از حسرت روی خود را برگرداند.

شیاطین سرخ در شرایطی که تماشاگران حاضر در ورزشگاه بین حمایت از بازیکنان و شعار برای کناره‌گیری کادر مدیریتی اولدترافورد در نوسان بودند، به هجوم‌های پیاپی خود ادامه دادند.

کنترل ناموفق ماتئوس کنیا و سپس توپ‌ربایی از پالمر، فرصتی دیگر ایجاد کرد که طی آن پاس کات‌بک فرناندز درست مقابل پای امبومو از دهانه دروازه خالی رد شد و او یک گام برای گلزنی کم آورد.

امبومو همچنین موفق نشد از اشتباه مایک پندرز که شوت آماد را جلوی پایش انداخته بود استفاده کند، هرچند سنگربان چلسی پس از لغزش عجیب فوفانا در میانه میدان، با واکنشی حیاتی شوت دوم را مهار کرد.

یونایتد ۱۱ دقیقه پیش از پایان نیمه اول تصور می‌کرد کار تمام شده است؛ هری مگوایر روی ارسال کرنر فرناندز ضربه سر زد و کونیا توپ را از خط دروازه عبور داد، اما بازبینی در استاکلی پارک نشان داد که مهاجم برزیلی با فاصله بسیار کمی در آفساید بوده و گل پذیرفته نشد.

دو فرصت طلایی دیگر نیز نصیب آماد شد؛ ضربه اول را فوفانا بلوکه کرد و دومی در موقعیتی که جای هیچ‌گونه اعتراضی باقی نمی‌گذاشت، با بی‌دقتی به بالای دروازه فرستاده شد.

برخلاف جریان بازی، چلسی حتی این شانس را داشت که با ضربه سر فوفانا که پس از برخورد به مویسس کایسدو به پایه تیر عمودی لامنس اصابت کرد پیش بیفتد، اتفاقی که می‌توانست یک دزدی آشکار در جریان بازی باشد، همان‌طور که نتو نیز یک موقعیت مناسب را با شوتی بی‌دقت به بیرون زد.

با این حال، زمانی که نتوانید برتری خود را در نتیجه بازی ثبت کنید، تمام موقعیت‌ها بی‌اثر خواهند بود.

درست پنج دقیقه پس از آغاز نیمه دوم، راجرز تاوان این فرصت‌سوزی‌ها را گرفت. رومئو لاویا توپ سرگردان را از کارلوس بالبا پس گرفت؛ پنج بازیکن یونایتد بین راجرز و محوطه جریمه قرار داشتند اما راجرز بدون روبه‌رو شدن با کوچک‌ترین تکل یا برخوردی از خط دفاع گذشت و با ضربه‌ای نرم و تماشایی توپ را از روی سر لامنس وارد دروازه کرد تا گلی باورنکردنی و بیش از حد ساده ثبت شود.

چلسی پیش از این در سه دیداری که راجرز زننده گل اول بود موفق به پیروزی نشده بود. پاسخ کریک، فراخواندن کارلوس بالبا از زمین و فرستادن کوبی مینو به ترکیب بود.

اما لحظاتی بعد، مارتینز که تنها یک دقیقه قبل به خاطر خطا روی راجرز اخطار گرفته بود، بدون کوچک‌ترین تلاشی برای زدن توپ، با آرنج خود به فک فوفانا ضربه زد و جیمز بل، داور ویدئویی، با تصمیمی کاملاً قاطع پیتر بنکس را به سمت نمایشگر کنار زمین فراخواند. بازبینی طولانی نشد؛ داور میدان این خطای بی‌محابا را مستحق پنالتی و دومین کارت زرد تشخیص داد.

کول پالمر که تا آن لحظه نمایشی کم‌فروغ داشت، پشت ضربه ایستاد و علی‌رغم تشخیص جهت درست توسط لامنس، توپ از میان دست‌های دروازه‌بان گذشت و به تور چسبید.

کار تمام شد و تماشاگران حریف در ورزشگاه استمفوردبریج با طعنه و شادی شعار اخراج سرمربی را سر دادند.

استوائو می‌توانست با شلیک تماشایی خود روی پاس پالمر به کنج بالایی دروازه اختلاف را سه‌برابر کند، اما بازبینی تصاویر نشان داد که او با فاصله اندکی از مگوایر در آفساید قرار داشته است؛ او کمی بعد نیز دروازه‌بان حریف را وادار به مهار دیگری کرد.

در وقت‌های تلف‌شده، نوک انگشتان پندرز و تیر افقی دروازه مانع شدند تا امبومو با شوتی زیبا لااقل یکی از گل‌ها را جبران کند. هرچند این اتفاق نیز تاثیری در اصل ماجرا نداشت؛ این یک پیروزی آرامش‌بخش برای ژابی آلونسو بود، اما برای شخص کریک، این شکست به منزله پایان کار خواهد بود.