در جریان مهاجرت سالانه، گوزن های یالدار اغلب با یکی از خطرناک ترین مراحل سفر خود که عبور دسته جمعی از رودخانه های خروشان است، روبه رو می شوند.

به گزارش فرارو، در برخی نقاط عبور، هزاران حیوان به طور هم زمان گرد هم می آیند و به دنبال غریزه طبیعی خود، برای رسیدن به مراتع تازه در سوی دیگر رودخانه، به جلو حرکت می کنند. زمانی که گله سرانجام تصمیم به عبور می گیرد، تعداد زیاد حیوانات هم به یک راهبرد بقا تبدیل می شود و هم به یک خطر جدی.

با ورود هم زمان شمار زیادی از گوزن ها به آب، رودخانه به سرعت مملو از بدن حیواناتی می شود که در تلاش برای حفظ تعادل خود در جریان های عمیق و گاه غیرقابل پیش بینی آب هستند. در چنین شرایطی، حیوانات پیشاپیش گله تقریباً راهی برای بازگشت ندارند و گوزن های پشت سر نیز بدون آگاهی از خطرات پیش رو، همچنان به جلو فشار می آورند.

زمانی که مسیر عبور شلوغ و متراکم می شود، هرج ومرج آغاز می شود. برخی حیوانات تعادل خود را از دست می دهند و در اثر جریان آب یا فشار شدید گله از پشت، به اطراف رانده می شوند. در این آشفتگی، تعدادی از آن ها هنگام شنا کردن یا تلاش برای حرکت برخلاف جریان آب دچار فرسودگی و خستگی شدید می شوند و اگر نتوانند به سرعت خود را به زمین محکم برسانند، ممکن است زیر آب فرو بروند.

شتاب و فشار جمعی گله گاهی ناخواسته برخی افراد را در میان موجی بی وقفه از حرکت رو به جلو گرفتار می کند و امکان نجات را از آن ها می گیرد. به همین دلیل، این عبورهای گروهی که بخشی طبیعی و ضروری از چرخه مهاجرت به شمار می روند، گاه به مرگ دسته جمعی شمار زیادی از حیوانات بر اثر غرق شدگی منجر می شود.

این صحنه ها یادآور واقعیتی تلخ از حیات وحش هستند، اینکه بقا تنها به قدرت یا سرعت وابسته نیست، بلکه به زمان بندی، شرایط محیطی و فشار غیرقابل پیش بینی حرکت جمعی در مقیاسی عظیم نیز بستگی دارد.