به گزارش خبرنگار مهر، خواهران منصوریان، نامی آشنا در ورزش ایران محسوب می شوند. نام هایی که آوازه شهرت آنها نه به واسطه مدال آوری های متعدد که درپی حواشی متعددی است که در سال های اخیر برای ورزش کشور ایجاد کرده اند.

ووشوکارانی که به روزهای پایانی دوران قهرمانی خود رسیده اند، نمی توانند با این واقعیت کنار بیایند که زمان رفتن به خانه فرا رسیده است. موضوعی که همه قهرمانان ورزشی روزی با آن مواجه می شوند. ولی گویا برای این ورزشکاران خداحافظی توجیهی ندارد و تیم ملی باید در هر میدانی آنها را با هر عنوانی همراه داشته باشد!

قابل پذیرش نیست که برای یک فدراسیون و شخص رییس آن از هر وسیله ای برای حاشیه سازی استفاده کنند. در فضای مجازی فعالیت دائمی خود را معطوف به توهین و حاشیه سازی کنمد، بعد انتظار داشته باشند مسئولیتی به آنها واگذار شود.

در تازه ترین اقدام، یکی از این خواهران که خود روزی سرمربی تیم ملی بوده، با وجود محرومیت از حضور در سالن های ووشو و بر خلاف قوانین، شب گذشته، پیش از برگزاری مرحله دوم رقابت های انتخابی، وارد خوابگاه تیم ملی می شود. در همان زمان با پادرمیانی مسئولان، خوابگاه را ترک و مجددا بامداد امروز ساعاتی قبل از شروع مسابقات وارد سالن می شود.

شکست سهیلا منصوریان برای دومین بار در پیکار با دیانا رحیمی باعث شد برای اولین بار در دو دهه اخیر، هیچکدام از اعضای خانواده منصوریان شانسی برای حضور در بازیهای آسیایی را نداشته باشند.

این باخت که حرف و حدیثی هم نداشت، باعث عصبانیت دو خواهر دیگر شد که بلافاصله با حضور در طبقه سوم فدراسیون با شکستن درب ورودی و تخریب دوربین مدار بسته وار دفتر رییس فدراسیون که اتفاقا با برخی مسئولان از جمله دبیر فدراسیون، سرمربی تیم ملی، رییس کمیته مسابقات و ... در حال صحبت بود، شده و قصد درگیری با صدیقی را داشت.

این عضو خانواده وقتی موفق به این کار نشد با کارد میوه خوری اقدام به خودزنی می کند. در نهایت با وورد نیروهای امنیتی و پلیس، فضای متشنج آرام می شود. هم اکنون نیز پلیس در حال تهیه گزارش و پیگیری موضوع است.

چه زمانی شاهد پایان این حواشی خواهیم بود؟ خواهرانی که به خود اجازه ورود به هر موضوعی که حتی به آنها ارتباطی ندارد، می دهند و حاشیه ای جدید را ایجاد می کنند، تا چه زمانی به این رویه اشتباه ادامه خواهند داد؟

در واقع اگر در همان اولین اقدام فدراسیون بدون در نظر گرفتن شرایط فنی و توانایی مدال آوری آنها، برخورد مناسب و منطبق با قانون را در برخورد با آنها اعمال می کرد، اکنون شاهد چنین موضوعاتی نبودیم.

در واقع اگر اعمال قانون را بر مصلحت ارجح می دانستند، خیلی از حواشی بعد از آن اتفاق نمی افتد. ورزشکار و مربی می بایست در جایگاه خود اظهار نظر کرده و یا رفتار کند. وقتی وارد موضوعی که به هیچ عنوان به او ارتباطی ندارد شده و برخوردی را نیز با او نمی شود، نتیجه آن می شود که امروز شاهد آن بودیم.

در چنین شرایطی به نظر می رسد کنترل افراد خاطی از عهده فدراسیون خارج شده و وزارت ورزش باید ورود کند. ضمن اینکه برخورد قاطع قانونی نیز لازمه کار خواهد بود.