پزشک پیشگام استرالیایی، ریچاد اسکولیر، سه سال پس از تشخیص یک تومور مغزی تهاجمی در سن 59 سالگی درگذشت.

به گزارش ایسنا، اسکولیر به دلیل تصمیم جسورانه اش برای انجام یک درمان آزمایشی بی سابقه برای مقابله با تومور مغزی گلیوبلاستومای خود، در سراسر جهان خبرساز شد. این درمان توسط دوست و همکار نزدیکش، جوجینا لانگ و بر پایه دستاوردهای علمی مشترک آن ها در درمان سرطان پوست طراحی شده بود.

فعالیت های این دو دانشمند در زمینه ملانوم پیشرفته که نوعی سرطان پوست است که زمانی تقریبا حکم مرگ را داشت، جان افراد بی شماری را نجات داده است. نتایج امیدوارکننده درمان تومور مغزی اسکولیر نیز اکنون به آغاز یک کارآزمایی بالینی اولیه در آمریکا منجر شده است.

اسکولیر در نامه ای سرگشاده که پس از مرگش منتشر شد، نوشت: می خواستم حتی در تاریک ترین دوران زندگی ام نیز به مشارکت و کمک ادامه دهم.

او همچنین نوشت: این نامه را به عنوان آخرین خداحافظی با تمام کسانی می نویسم که افتخار دوست داشتنشان، همراهی در ماجراجویی های زندگی، همکاری حرفه ای و آشنایی با آن ها را داشته ام؛ زندگی ای که فقط می توان آن را سرشار از شادی، خوش بینی، فرصت و اشتیاق توصیف کرد.

نخست وزیر استرالیا، از اسکولیر به عنوان یکی از درخشان ترین چهره ها و مهربان ترین قلب های کشور یاد کرد.

او گفت: این مرد خارق العاده، متخصص سرطانی که خود به سوژه درمانش تبدیل شد، هر روز ما را در جریان مسیر زندگی اش قرار می داد و در این فرآیند به همه ما امید می بخشید.

اسکولیر که یکی از معتبرترین متخصصان پزشکی استرالیا به شمار می رفت، به چهره ای محبوب در سطح ملی تبدیل شد. او و جورجینا لانگ در سال 2024 به طور مشترک عنوان استرالیایی سال را دریافت کردند.

این دو به عنوان مدیران مشترک موسسه ملانومای استرالیا طی یک دهه گذشته تحقیقات گسترده ای روی ایمونوتراپی انجام دادند؛ روشی که در آن از سیستم ایمنی بدن برای حمله به سلول های سرطانی استفاده می شود.

این پژوهش ها نتایج بیماران مبتلا به ملانوم پیشرفته را در سراسر جهان متحول کرده است. امروزه حدود نیمی از بیماران عملاً درمان می شوند؛ در حالی که این رقم پیش تر کمتر از 10 درصد بود. اسکولیر همچنین آموزش و پرورش نسل جدید آسیب شناسان را یکی از بزرگ ترین افتخارات حرفه ای خود می دانست.

او در این مورد نوشته است: همیشه این باور را داشته ام که همه ما مسئولیت داریم آینده را برای دیگران تغییر دهیم و جهان را به مکانی بهتر تبدیل کنیم... و من این باور را تا حد ممکن در زندگی خود عملی کردم.

اسکولیر در گفت وگویی با بی بی سی در سال 2024 گفته بود که حاضر نشده در برابر تشخیص شوکه کننده بیماری اش تسلیم شود.

گلیوبلاستوما که در بافت های پشتیبان مغز ایجاد می شود، یکی از تهاجمی ترین انواع سرطان مغز است. روش درمان استاندارد آن شامل جراحی فوری، پرتودرمانی و شیمی درمانی است و طی دو دهه گذشته تغییر چندانی نکرده است.

بیشتر بیمارانی که به نوع تومور اسکولیر مبتلا می شوند، کمتر از یک سال زنده می مانند. او گفته بود: برایم قابل قبول نبود که بدون تلاش، مرگ حتمی را بپذیرم. جورجینا لانگ نیز به همان اندازه مصمم بود. او ساعت های نخست پس از شنیدن خبر بیماری دوستش را در سوگواری گذراند، اما خیلی زود به فکر یافتن راه حلی تازه افتاد.

در مطالعات مربوط به ملانوم، تیم لانگ دریافته بود که ایمونوتراپی زمانی مؤثرتر عمل می کند که ترکیبی از چند دارو استفاده شود و این داروها پیش از جراحی تومور به بیمار داده شوند.

بر همین اساس، اسکولیر در سال 2023 به نخستین بیمار مبتلا به سرطان مغز در جهان تبدیل شد که ایمونوتراپی ترکیبی را پیش از جراحی دریافت کرد. علاوه بر آن، یک واکسن شخصی سازی شده بر اساس ویژگی های تومور او نیز ساخته شد تا توانایی داروها در شناسایی سلول های سرطانی را افزایش دهد.

اسکولیر و لانگ به خوبی می دانستند که احتمال درمان کامل بسیار ناچیز است، اما امیدوار بودند این روش آزمایشی بتواند عمر او را طولانی تر کند. اسکن های بعدی نشانه هایی از یک پاسخ ایمنی مثبت در مغز را نشان دادند و اکنون یک کارآزمایی بالینی کوچک در تلاش است این نتایج را در بیماران دیگر نیز تکرار کند. جان تامسون جراح برجسته ملانوم و دوست اسکولیر، در پیامی به یاد او گفت: این نمونه واقعی علم در عمل بود.

او اسکولیر را جوانی خوش برخورد، فروتن و اهل شهر لانستون و همچنین دانشمندی برجسته با شهرت بین المللی توصیف کرد و افزود: او به عنوان یک استرالیایی واقعا بزرگ در یادها خواهد ماند.

سفر ریچارد دشوار و دردناک بود؛ مسیری که خودش با فروتنی آن را راه نامطمئن من می نامید. اما او این مسیر را با شجاعت، اراده و وقاری کم نظیر طی کرد. اینکه تجربه اش را با ما به اشتراک گذاشت، نمونه ای از سخاوت عمیق انسانی بود.

از اسکولیر همسرش کیتی نیکول که او نیز آسیب شناس است و سه فرزندشان به یادگار مانده اند.

او در نامه خداحافظی خود نوشت که شاید خوش شانس بوده است؛ زیرا اثرات جسمی و شناختی سرطان مغزش باعث شده احتمالا از وخامت تدریجی وضعیت خود در هفته های پایانی چندان آگاه نباشد.

او نوشت: این نامه را در حالی می نویسم که می دانم خانواده فوق العاده ام در تمام لحظات کنارم بوده اند؛ همان گونه که در سراسر مسیر مبارزه با سرطان همراه من بودند. آن ها نمونه های درخشانی از بهترین ویژگی های انسانیت هستند و به وجودشان افتخار می کنم.

اسکولیر که روند درمان خود را به طور عمومی و آنلاین مستندسازی می کرد، از مردم استرالیا نیز برای موج محبت و حمایتشان تشکر کرد.

او همچنین نوشت: با من خندیدید، با من گریه کردید و زمانی که بیش از هر وقت دیگری به آن نیاز داشتم، به من امید و انگیزه دادید. من هرگز واقعیت های این مسیر را پنهان نکردم و صمیمانه از شما سپاسگزارم که به من فرصت دادید تجربه ام را با تمام فراز و نشیب هایش با شما در میان بگذارم. او در پایان از دانشمندان خواست همچنان شجاع، کنجکاو و نوآور باقی بمانند و از دولت ها نیز خواست از تحقیقات علمی حمایت کنند.

پیام پایانی او چنین بود: ما می توانیم و باید همچنان مرزهای دانش را جابه جا کنیم تا حوزه درمان سرطان را به جلو پیش ببریم.