تیم ملی فوتبال ایران قرار است 4.30 بامداد سه شنبه در اولین دیدار از مرحله گروهی جام جهانی به مصاف نیوزیلند برود. ایران در گروه G، علاوه بر این رقیب، با تیم های بلژیک و مصر هم همگروه شده است. روی کاغذ و با توجه به حضور تیم ملی در سید دوم، شرایط برای صعود شاگردان قلعه نویی به مرحله حذفی فراهم است. با این حال، شرایط غیرعادی حاکم بر فوتبال ایران و اعمال سلیقه غیرفوتبالی مبنی بر خط خوردن سردار آزمون، معادلات تیم در فاز هجومی را دستخوش تغییر کرده است.

علاوه بر این موارد، تغییر پست بازی مهدی طارمی در یکی دو بازی تدارکاتی، گمانه زنی درباره پست احتمالی این بازیکن در ترکیب تیم ملی را هم موجب شده است. طارمی در بازی های مذکور، به میانه زمین آمده و با فاصله گرفتن از خط حمله، به عنوان یک هافبک بازیساز در ترکیب تیم قلعه نویی به میدان رفته است. این یکی، کارشناسان را تا حدودی به صرافت انداخته است؛ آیا قلعه نویی می خواهد از مهدی طارمی در پستی غیرتخصصی استفاده کند؟

طارمی تنها مهره خط حمله تیم ملی

قبل از پاسخ دادن به پرسش مطروحه، باید به اهمیت حضور مهدی طارمی در خط حمله این تیم ملی اشاره کرد. در واقع بعد از خط خوردن سردار آزمون، طارمی تنها مهره کارگشای تیم ملی در خط حمله است. او تجربه سال ها حضور در فوتبال اروپا را دارد و قاعدتا در غیاب سردار آزمون، بار اصلی خط حمله تیم ملی روی دوش همین بازیکن بوشهری خواهد بود. مهدی به تازگی با عبور از سردار تبدیل به دومین گلزن برتر تاریخ تیم ملی ایران شده و همین گزاره، اهمیتش در فاز هجومی را نشان می دهد. از این مورد گذشته، سایر مهاجمان فراخوانده شده به تیم ملی، به لحاظ تجربه و گلزنی، فاصله زیادی با طارمی دارند. این یکی هم دیگر عاملی است که خاص بودن طارمی در خط حمله را برجسته می کند. حالا با اهمیت همین جایگاه، گمانه زنی درباره تغییر پست مهدی طارمی باید بیشتر مورد بررسی قرار بگیرد.

هاراگیری یا نبوغ؟

مهدی طارمی فرمانده تیم ملی ایران است؛ این یکی بارها در عصر امیر قلعه نویی ثابت شده و برای جام جهانی هم بدون تغییر خواهد بود. به این ترتیب، تمام برنامه های تاکتیکی تیم ملی حول همین بازیکن می چرخد. این بدان معنی است که اگر شایعات مربوط به مصدومیت مهدی طارمی بی اساس باشد و او به میدان فرستاده شود، باید سیستم و تاکتیکی اتخاذ شود که بیشترین فرصت را در اختیار همین بازیکن قرار دهد. اینجا دقیقا محل ابهام است؛ آیا قلعه نویی می خواهد نبوغ به خرج داده و با ایجاد غافلگیری برای رقبای تیم ملی در جام جهانی، مقدمات حضور تیم ملی به مرحله حذفی را فراهم کند؟ شاید؛ اما انجام چنین تاکتیکی به این سادگی ها نخواهد بود.

دلیل اول اینکه جدال با نیوزیلند، بازی مرگ و زندگی تیم ملی خواهد بود. از آنجا که نیوزیلند با توجه به رنکینگ فیفا، ضعیف ترین تیم حاضر در جام جهانی است، قلعه نویی و تیمش نیاز مبرم به کسب سه امتیاز از این جدال خواهند داشت. از این رو، بعید است نقش طارمی در بازی نخست تغییر چندانی کند. او به عنوان مهاجم اصلی به میدان خواهد رفت.

دلیل دوم اینکه به غیر از طارمی، قلعه نویی به کدام یک از مهاجمان دیگر تیم ملی قرار است اعتماد کند؟ همان طور که عنوان شد تجربه و سابقه گلزنی دیگر مهاجمان تیم ملی آن قدر زیاد نیست که بخواهند به تنهایی در پیشانی خط حمله تیم ملی به میدان بروند. پیش از این، سعید الهویی، دستیار اول امیر قلعه نویی، از قربانی کردن دنیس درگاهی در محوطه جریمه رقیب جهت موقعیت سازی برای دیگر بازیکنان تیم ملی حرف زده بود. با این حال، نمایش ضعیف درگاهی در تمرینات، ظاهرا این برنامه را ابتر گذاشته است. این یکی، دیگر عاملی است که شاید قلعه نویی را برای به کارگیری طارمی در میانه زمین، مردد کند.

البته این دو مورد به معنای غیرممکن بودن تغییر پست طارمی نیست؛ چراکه در دیدار مثل بلژیک که نیاز به تجمع در میانه میدان حس می شود و یا زمانی که تیم ملی از رقیب پیش می افتد و نیاز به حفظ توپ است، توانایی طارمی در میانه میدان می تواند به کار گرفته شود. اینجا می توان از آن به عنوان پلن مجزای کادرفنی حرف زد؛ هرچند نهایتا باز هم همان پرسش تکراری به میان می آید: در این صورت، چه کسی قرار است جای طارمی در خط حمله بازی کند؟