به گزارش ورزش سه، از زمانی که جیانی اینفانتینو، رئیس فیفا، جام جهانی ۲۰۲۶ را «۱۰۴ مسابقه در سطح سوپربول» توصیف کرد، به نظر می‌رسید که بزرگ‌ترین دوره تاریخ این رقابت‌ها قرار است رکوردهای متعددی را بشکند. با این حال، کمتر کسی تصور می‌کرد این تورنمنت به یکی از گران‌ترین جام‌های جهانی برای هواداران تبدیل شود؛ موضوعی که انتقادهای گسترده‌ای را در پی داشته است.

روزنامه تلگراف در گزارشی نوشته که عبارت «جام جهانی استثمار» این روزها به یکی از پرتکرارترین اصطلاحات در میان هواداران تبدیل شده است؛ به‌ویژه آنکه ایالات متحده میزبان ۷۸ مسابقه از مجموع ۱۰۴ بازی جام جهانی است و تمام دیدارهای مرحله یک‌چهارم نهایی تا فینال نیز در این کشور برگزار می‌شود.

نخستین موج نارضایتی‌ها از زمان فروش بلیت‌ها آغاز شد؛ جایی که قیمت برخی صندلی‌ها در مراحل اولیه فروش به ۸۶۸۰ دلار رسید. فیفا با اجرای سیستم قیمت‌گذاری متغیر بر اساس میزان تقاضا، باعث افزایش بیشتر قیمت‌ها شد؛ به‌طوری که گران‌ترین بلیت فینال به ۱۰۹۹۰ دلار رسید و حتی در برخی مسابقات، صندلی‌های نزدیک به زمین با قیمت‌هایی بیش از ۱۱۱۳۰ دلار عرضه شدند.

انتقادها تنها به قیمت بلیت محدود نشد. بسیاری از هواداران مجبور شدند صدها دلار تنها برای به دست آوردن حق خرید بلیت پرداخت کنند. همین موضوع باعث شد برخی انجمن‌های هواداری شکایت‌های رسمی خود را به نهادهای نظارتی در اروپا و آمریکا ارائه دهند.

با وجود وعده‌های فیفا درباره برگزاری مسابقات با ظرفیت کامل، هزاران صندلی تا روزهای ابتدایی مسابقات همچنان فروش نرفته بود؛ حتی در دیدارهایی که تیم‌های پرطرفدار حضور داشتند. در همین حال، سیاست فروش مجدد بلیت‌ها با قیمتی بالاتر از نرخ اولیه نیز جنجال‌های زیادی به پا کرد. برخی بلیت‌های فینال با قیمت‌هایی بیش از دو میلیون دلار در بازار عرضه شدند و در یک مورد، قیمت یک بلیت به حدود ۱۱.۵ میلیون دلار رسید. از آنجا که فیفا از هر معامله فروش و فروش مجدد سهمی دریافت می‌کند، منتقدان این نهاد را به بهره‌برداری تجاری از اشتیاق هواداران متهم کرده‌اند.

گستردگی جغرافیایی شهرهای میزبان نیز هزینه‌های زیادی به تماشاگران تحمیل کرده است. هوادارانی که قصد دارند تیم ملی کشورشان را در مرحله گروهی دنبال کنند، ناچارند مسافت‌های بسیار طولانی را میان شهرهای مختلف طی کنند. بر اساس برآوردهای انجام‌شده در انگلیس، یک هوادار تیم ملی این کشور فقط برای پروازهای مرحله گروهی باید بیش از ۱۳۰۰ پوند هزینه کند؛ رقمی که در صورت صعود تیمش به مراحل پایانی می‌تواند چند برابر شود.

هزینه‌های رفت‌وآمد در شهرهای میزبان نیز قابل توجه است. در نیوجرسی، هزینه رفت‌وبرگشت با قطار از مرکز شهر به ورزشگاه مت‌لایف به حدود ۹۸ دلار رسیده، در حالی که قیمت معمول این مسیر بسیار کمتر از این رقم است. همچنین هزینه پارک خودرو در برخی ورزشگاه‌ها در روز مسابقه به ۲۲۵ دلار برای هر خودرو می‌رسد.

بازار هتل‌ها نیز از این موج افزایش قیمت‌ها بی‌نصیب نمانده است. بلافاصله پس از قرعه‌کشی جام جهانی، قیمت اقامت در بسیاری از شهرهای آمریکا، کانادا و مکزیک جهش شدیدی داشت و در برخی مناطق به چهار برابر نرخ معمول رسید. حتی بعضی هتل‌ها برای شب‌های همزمان با مسابقات افتتاحیه، اتاق‌هایی با قیمت بیش از ۳۸۰۰ دلار در هر شب عرضه کردند. هرچند گزارش‌های بعدی نشان داد میزان تقاضا کمتر از پیش‌بینی‌ها بوده و بسیاری از هتل‌ها ناچار به کاهش تدریجی قیمت‌ها شده‌اند.

هواداران در داخل ورزشگاه‌ها نیز با قیمت‌های بالایی روبه‌رو هستند. قیمت یک بطری آب در بعضی ورزشگاه‌ها به ۷.۵ دلار رسیده است. برآوردها نشان می‌دهد تهیه یک وعده غذای ساده همراه با نوشیدنی در برخی ورزشگاه‌های آمریکا ممکن است بیش از ۲۵ دلار هزینه داشته باشد.

قوانین ورود به ورزشگاه‌ها نیز بحث‌برانگیز شده است. در ابتدا هواداران اجازه ورود بطری‌های قابل استفاده مجدد را نداشتند، اما پس از اعتراض‌های گسترده، برگزارکنندگان اجازه ورود بطری‌های پلاستیکی کوچک و پلمب‌شده را صادر کردند، هرچند بطری‌های سخت همچنان ممنوع هستند.

در کنار این موارد، قیمت پیراهن‌های رسمی تیم‌های ملی نیز به رکوردهای جدیدی رسیده است. برخی نسخه‌های مشابه پیراهن بازیکنان با قیمتی بیش از ۱۳۴ پوند فروخته می‌شوند و قیمت لباس کودکان نیز در مواردی به حدود ۱۱۵ پوند رسیده است.

یکی از خدمات جدید و بحث‌برانگیز فیفا نیز امکان نمایش نام و ملیت هواداران روی نمایشگرهای ورزشگاه در ازای پرداخت ۷۹ دلار است. نکته‌ای که موجب انتقاد شده این است که این نمایش تنها پیش از شروع مسابقه انجام می‌شود و در طول بازی هیچ اثری از آن دیده نمی‌شود.

حتی مناطق ویژه هواداران نیز که در بسیاری از جام‌های جهانی گذشته به‌صورت رایگان در اختیار مردم قرار می‌گرفت، در برخی شهرهای آمریکا پولی شده است. برای مثال، در نیوجرسی هواداران باید ۱۲.۵ دلار پرداخت کنند تا بتوانند مسابقات را از طریق نمایشگرهای بزرگ در منطقه هواداری تماشا کنند؛ موضوعی که بیش از پیش به انتقادها درباره تجاری شدن افراطی جام جهانی ۲۰۲۶ دامن زده است.