فرارو - محسن صالحی خواه؛ اگر مامان بزرگ و بابابزرگ تان زنده هستند، خدا آن ها را برایتان نگه دارد. اگر هم به رحمت خدا رفته اند و چهره در نقاب خاک کشیده اند، خدا بیامرزدشان و نور به قبرشان ببارد.

من یک جفت بابابزرگ و مامان بزرگ زنده دارم و یک جفت که دیگر زنده نیستند. آن پدربزرگم که زنده است، ید طولایی در سیاست دارد. پدر شهید است، بالای 50 بار مکه رفته، جزو السابقون برگزاری نمازجمعه تهران بوده و تقریباً راهپیمایی ای در تاریخ این کشور برگزار نشده که ایشان به همراه همسر گرامی اش در آن حضور نداشته باشد. نامبرده سابقه عضویت در موتلفه را هم دارد. خلاصه اینکه پدربزرگم خیلی، خیلی فرد ترازی محسوب می شود.

سال 1390، در عنفوان ورود به جوانی که دانشگاه قبول شده بودم، پدربزرگ از من پرسید: دانشگاه چی قبول شدی بابا؟ گفتم: روابط سیاسی. نفس نه چندان عمیقی کشید و بی مقدمه گفت: می خوای درس بی پدر و مادری بخونی؟ و آنجا بود که حاج علیرضا، اولین تلنگر زندگی ام را به شکلی شِپسی گونه به پیشانی ام نواخت.

از آن روزها تا الان تقریباً 15 سال می گذرد. اما تقریباً روز، هفته، ماه یا سالی نیست که اتفاقی در عرصه سیاست ایران بیفتد و من از بابابزرگم یاد نکنم.

این روزها هم از همان روزهایی است که خیلی یاد حاج علیرضا می افتم. هرچند بین خودمان بماند، چند هفته ای می شود وقت نکرده ام به خانه شان زنگ بزنم.

نصفه شب دوشنبه همین هفته ای که تویش هستیم، ایران و آمریکا با هم توافق کردند. توافق که نه، تفاهم کردند که مذاکره کنند تا آخرش توافق کنند. فکر کردند اگر نصفه شب اعلام کنند امضای دیجیتالی کرده اند، ما که اینجا مثل عقاب یا اردک، شاهین، همای سعادت، همای غیرسعادت، مرغ، مرغابی، هوبره، اسکل، شنقل یا حتی کبک آماده ایم برویم بالای سرشان، بیکار می نشینیم تا این سازشکارهای سازشگر، دنباله های داخلی دشمنان تابلودار خارجی، هر کاری دلشان می خواهد بکنند؟ زکی! خیال باطل!

البته با تمام انتقادهایی که داریم، امیدوارم وی پی ان امضاکنندگان قطع و وصل نشده باشد؛ از این قندشکن های آی پی ثابت گرفته باشند که وسط این هیروویر مجبور نشده باشند ثابت کنند در واقع ربات نیستند.

ما که مثل مجموعه این گونه پرندگان اینجا مواظب ایستاده ایم تا این سازشکارها، آن عراقچی (بوووووووووووووووووووقققققق) و قالیباف (بووووووووووووووووووووووووووووووووووووققققققققق) و بقایی (بوق) و بقیه بوق ها، سازش نکنند و حق هم با ماست؛ فقط نمی فهمم چرا این وسط سردار و حجت الاسلام و حزب الله و رییس مجلس لبنان و عباس آقا سوپرگوشت و حاجی واشنگتن و اصلاح گرا و اصول طلب دارند از این سازشکارها تعریف می کنند؟

شما چرا آقای اژه ای؟ شما چرا آقای قاآنی؟! چیزی شده که به ما نمی گویید؟! ما که می دانستیم دستتان با هم توی یک کاسه است! همه اش تقصیر آن عاصم منیر فلان فلان شده است. اصلاً پدربزرگم راست می گفت؛ سیاست یتیم است، پدر و مادر ندارد! همه تان گرفتید ما را!