روزنامه اطلاعات در مطلبی به تاثیر روابط بین الملل وسیاست خارجی در آینده جوانان نوشته است. در بخشی از این یادداشت آمده است: واقعیت این است که نسل جوان بیش از هر گروه دیگری هزینه تنش های سیاسی و اقتصادی را پرداخت کرده است. جوانی که سال ها برای تحصیل تلاش کرده اما فرصت شغلی مناسب پیدا نمی کند، کارآفرینی که با موانع متعدد برای توسعه کسب وکارش روبه روست و دانشجویی که آرزوهایش را پشت دیوار محدودیت ها می بیند، بیش از همه منتظر نتیجه تصمیمات کلان کشور است.

مردم دیگر از دعواهای سیاسی خسته شده اند. برای خانواده ای که دغدغه معیشت دارد، برای جوانی که نگران آینده شغلی خود است و برای زوجی که رویای خانه دار شدن را در سر می پروراند، مهم نیست چه جناحی پیروز میدان معرفی می شود. آنچه اهمیت دارد این است که آیا نتیجه این تحولات، زندگی آنان را بهتر خواهد کرد یا خیر. اگر توافقی حاصل شود، مهم ترین آزمون کشور تازه از همان روز آغاز می شود. توافق به خودی خود نه اشتغال ایجاد می کند، نه امید می آفریند و نه مشکلات اقتصادی را حل می کند. توافق فقط یک فرصت است؛ فرصتی که می تواند به سکوی جهش تبدیل شود یا در سایه اختلافات داخلی و نزاع های سیاسی از دست برود.

بزرگ ترین خطری که کشور را در دوران پساتوافق تهدید می کند، تحریم خارجی نیست؛ بلکه تداوم دو قطبی سازی داخلی است. تجربه نشان داده هر زمان مسائل ملی به میدان رقابت های جناحی تبدیل شده، مردم بازنده اصلی بوده اند. اقتصاد با دعوا رشد نمی کند، سرمایه با تنش جذب نمی شود و امید در فضای نزاع سیاسی متولد نخواهد شد.

امروز ایران بیش از هر زمان دیگری به یک تصمیم ملی نیاز دارد؛ اینکه همه جریان ها بپذیرند منافع مردم مهم تر از منافع سیاسی است. موفقیت یک توافق نباید به نام یک دولت و یک جریان نوشته شود و ناکامی آن نیز نباید دستاویز تسویه حساب های سیاسی باشد. آنچه اهمیت دارد، آینده ایران است. نسل جوان کشور چشم انتظار یک اتفاق سیاسی نیست؛ چشم انتظار یک تغییر واقعی در زندگی خود است.

جوانان می خواهند نتیجه تصمیمات کلان را در فرصت های شغلی بیشتر، رونق اقتصادی، کاهش ناامیدی و افزایش امکان پیشرفت ببینند. تاریخ درباره متن توافق قضاوت نخواهد کرد؛ تاریخ درباره نتایج آن قضاوت می کند. درباره اینکه آیا توانستیم از یک فرصت برای ساختن آینده ای بهتر استفاده کنیم یا آن را در میان جدال های بی پایان سیاسی از دست دادیم و شاید مهم ترین سؤال امروز همین باشد: آیا قرار است جوانان ایران برندگان دوران پساتوافق باشند یا بار دیگر قربانی دعواهای سیاسی؟