| دیوید ایگناتیوس، تحلیلگر ارشد مسائل بین الملل و ستون نویس روزنامه واشنگتن پست. به نقل از روزنامه واشنگتن پست، دونالد ترامپ این روزها هم از سوی چپ ها و هم از سوی راست گرایان آماج انتقاد قرار گرفته است؛ انتقادهایی که به دلیل تلاش او برای فروش مسیر خروج از جنگ به عنوان یک پیروزی ، چندان هم بی دلیل نیست. با این حال، خرسندی از گرفتار شدن ترامپ در دام منتقدان، جای راهبرد را نمی گیرد. پرسش اصلی برای ناظران واقع بین این است: یادداشت تفاهم شکننده ای که این هفته امضا شد، چگونه می تواند به چارچوبی قابل راستی آزمایی برای جلوگیری از دستیابی ایران به سلاح هسته ای تبدیل شود؟ توافقی با ضمانت های نامعلوم؛ فهرستی از آرزوها چند نکته روشن وجود دارد. ترامپ با تصمیمی نسنجیده جنگ با ایران را آغاز کرد، اما پایان دادن به آن در مقطع کنونی (پیش از وارد شدن خسارت بیشتر)، تصمیمی درست بود. او همچنین درست تشخیص داد که بازگشایی تنگه هرمز باید در اولویت قرار گیرد، هرچند این اقدام برای بسیاری شبیه پرداخت باج به نظر می رسید. گنجاندن لبنان در آتش بس نیز تلاشی برای مهار بحران منطقه ای بود؛ هدف این بند آن بود که درگیری فرسایشی و بی پایان اسراییل با حزب الله محدود شود تا ارتش لبنان فرصتی برای بازیابی حاکمیت ملی پیدا کند. با این همه، مشکل اصلی در خود متن یادداشت تفاهم نهفته است. این سند، بیش از آنکه یک توافق رسمی و الزام آور باشد، شبیه فهرستی از آرزوها و اهداف کلی است. جز موضوع بازگشایی تنگه هرمز، تقریباً تمام مسائل مهم به مذاکراتی موکول شده اند که قرار است طی 60 روز آینده انجام شود. همین ابهام، نگرانی حقوقدانان و دیپلمات های باتجربه را برانگیخته است. جفری اسمیت، مشاور حقوقی پیشین سازمان سیا، این سند را به شدت ضعیف توصیف کرده و می گوید: در 52 سال فعالیت در عرصه سیاست خارجی، هرگز متنی تا این اندازه بدتنظیم شده ندیده بودم! در شتاب ترامپ برای خروج از جنگ، مسائل کلیدی هسته ای مبهم مانده اند. ایران در این چارچوب صرفاً تعهد قدیمی خود مبنی بر نساختن سلاح هسته ای را دوباره تأیید می کند. تهران همچنین تنها وعده می دهد درباره محدودیت های آینده غنی سازی گفت وگو کند، بی آنکه تعهدی برای تعطیلی هیچ یک از تأسیسات هسته ای خود بپذیرد. موضوع ذخایر اورانیوم نیز در هاله ای از ابهام است. بر اساس این چارچوب، ایران قرار است ذخیره موجود اورانیوم در سطح تسلیحاتی خود را احتمالاً از مسیر رقیق سازی و زیر نظارت آژانس از بین ببرد، نه اینکه آن را از کشور خارج کند. کارت های برنده تهران در مذاکرات 60 روزه ابهام ها به پرونده هسته ای محدود نمی شود. ترامپ گفته است ایران می تواند مانند عربستان موشک های بالستیک خود را حفظ کند. همچنین به نظر می رسد پس از پایان دوره 60 روزه، تهران می تواند برای عبور کشتی ها از تنگه هرمز هزینه (عوارض) دریافت کند. در کنار این موارد، ایران به محض امضای توافق به دارایی های مسدودشده خود دسترسی خواهد یافت و توافق نهایی نیز قرار است پایان دائمی جنگ در همه جبهه ها را تضمین کند. اما آیا چنین بندی واقعاً می تواند حوثی ها در یمن و شبه نظامیان در عراق و لبنان را مهار کند؟ نگرانی اصلی واشنگتن این است که مهم ترین اهرم آمریکا برای پیشبرد مذاکرات، تهدید ترامپ به بازگشت به جنگ است؛ تهدیدی که پس از چهار ماه وعده های محقق نشده، دیگر معتبر به نظر نمی رسد. ترامپ نشان داده که از ترس سقوط بازارها (به ویژه در آستانه انتخابات میان دوره ای) احتمالاً به سازش تن خواهد داد. بنابراین، ایران در آغاز این 60 روز می داند که نقطه ضعف اصلی ترامپ، ترس از استفاده دوباره از نیروی نظامی است. اگر قرار باشد این توافق شکننده به چارچوبی پایدار تبدیل شود، باید معیارهای مشخصی برای سنجش پیشرفت آن وجود داشته باشد. یک کارشناس ارشد اطلاعاتی آمریکا دو شاخص را برای ارزیابی این روند مطرح کرده است:
1. پیشرفت محسوس در پاک سازی مین های تنگه هرمز ظرف دو هفته.
2. آغاز سریع مذاکرات جدی و فنی درباره پرونده هسته ای. ارنست مونیز، وزیر پیشین انرژی آمریکا و از معماران برجام، بر اهمیت موضوع راستی آزمایی تأکید می کند. به باور او، یکی از نخستین آزمون های حسن نیت ایران، پذیرش سریع نظارت آژانس بر حدود 440 کیلوگرم اورانیوم با غنای بالاست. مونیز هشدار می دهد: اگر ایران بتواند در برابر نظام قدرتمند راستی آزمایی مقاومت کند، توافق ارزش چندانی نخواهد داشت. رویای صندوق 300 میلیارد دلاری و تغییر رفتار ایران اما در کنار پرونده هسته ای، پرسش مهم دیگری مطرح است: صندوق توسعه 300 میلیارد دلاری (که قرار است به تبدیل ایران به کشوری عادی و مدرن کمک کند) چه جایگاهی در این روند دارد؟ این ایده با موجی از تمسخر روبه رو شده، اما اصل ایده چندان نامعقول نیست. این صندوق ماهیتی خصوصی دارد و روشن است که هیچ سرمایه گذاری بدون مشاهده نشانه های واقعی تغییر در ایران ، پول خود را وارد چنین طرحی نمی کند. اگر طرح این صندوق بتواند نسل جوان و نخبه ایران را به ساخت شرکت های نوپا ترغیب کند، می تواند پیامدی مثبت داشته باشد. در بیش از 45 سال نوشتن درباره خاورمیانه، همواره یک امید مکرر وجود داشته است: اینکه عقلانیت بتواند بر نفرت های ریشه دار غلبه کند. اگر دولت آمریکا بخواهد برای تبدیل ایران به کشوری مسئول مشوق هایی ارائه دهد، اصل چنین ایده ای قابل حمایت است. در تاریخ جنگ کره، وقتی ژنرال الیور اسمیت عقب نشینی را آغاز کرد، گفت: عقب نشینی؟ هرگز! ما فقط در جهتی دیگر حمله می کنیم. ترامپ اما روز چهارشنبه در فرانسه چنین جمله حماسی ای نگفت؛ او 70 دقیقه سخن گفت تا واقعیتی را بپوشاند که برای جهان روشن است: ورود به جنگ با ایران اشتباهی بزرگ بود. اکنون ترامپ تلاش می کند با توافقی تازه، از پیامدهای آن اشتباه عبور کند؛ تنها می توان امیدوار بود که این مسیر به نتیجه برسد. منبع: فرارو | 
پیام کشورهای عربی به آمریکا درباره تحریمهای ایران
دعوت 26 بازیکن به تیم ملی هندبال زنان
مورد جالب همگروهی تیم ملی والیبال در آسیا