به گزارش "ورزش سه"، ۱۰ سال پیش، مسی از تیم ملی آرژانتین خداحافظی کرد؛ باقی ماجرا دیگر تاریخ‌سازی است. فوق‌ستاره آرژانتینی پس از یک فینال باخته دیگر، کناره‌گیری خود را از تیم ملی اعلام کرد؛ تصمیمی که دنیای فوتبال را تکان داد، اما در نهایت راه را برای باشکوه‌ترین دوران حرفه‌ای او در عرصه بین‌المللی هموار کرد.

دقیقاً ۱۰ سال پیش، لیونل مسی با اعلام خداحافظی از تیم ملی آرژانتین، دنیای فوتبال را شوکه کرد. او تنها ۲۹ سال سن داشت و به‌تازگی فینال کوپا آمریکا ۲۰۱۶ را در مقابل شیلی باخته بود؛ این چهارمین فینال پیاپی بود که او با پیراهن آلبی‌سلسته از دست می‌داد، پس از جام جهانی ۲۰۱۴ و کوپا آمریکا در سال‌های ۲۰۰۷ و ۲۰۱۵.

او در آن زمان با اندوه فراوان گفت: «من همه چیز را امتحان کردم. چهار فینال بود و نتوانستم برنده شوم. بیش از هر کس دیگری دلم می‌خواست با تیم ملی به قهرمانی برسم، اما متأسفانه این اتفاق رخ نداد». این اظهارات در آن مقطع به نظر می‌رسید نقطه پایانی بر دوران بازی ملی او باشد، دورانی که بسیاری آن را طلسم‌شده می‌دانستند.

با این حال، این خداحافظی طولانی‌مدت نبود. فشار هواداران، هم‌تیمی‌ها و یک کشور سبب شد تا مسی تنها چند ماه بعد از تصمیم خود عقب‌نشینی کند و دقیقاً از همان‌جا بود که فصل دوم داستان او با آرژانتین آغاز شد.

از آن زمان به بعد، کاپیتان آرژانتین تمام افتخاراتی را که سال‌ها از او دریغ شده بود، به دست آورد. او جام کوپا آمریکا ۲۰۲۱ را بالای سر برد، این موفقیت را در سال ۲۰۲۴ تکرار کرد، در فینالیسیما ۲۰۲۲ مقابل ایتالیا پیروز شد و بالاتر از همه، با رهبری آرژانتین به سوی قهرمانی در جام جهانی ۲۰۲۲ قطر، به بزرگ‌ترین رویای خود دست یافت.

اما داستان در اینجا به پایان نرسید. مسی در ۳۹ سالگی همچنان به تقابل با منطق زمان در جام جهانی ۲۰۲۶ ادامه می‌دهد. کاپیتان آرژانتین بار دیگر نقشی تعیین‌کننده ایفا کرد و با تبدیل شدن به بهترین گلزن تاریخ جام‌های جهانی با ۱۸ گل و عبور از میروسلاو کلوزه آلمانی، صفحه دیگری از تاریخ را ورق زد. ثبت اولین هت‌تریک دوران حرفه‌ای او در جام جهانی مقابل الجزایر و به دنبال آن بریس برابر اتریش، به او اجازه داد تا به این رکورد دست یابد.

ده سال پس از اعلام خداحافظی از تیم ملی، مسی همچنان دقیقاً برعکس آن را انجام می‌دهد و به تمدید یکی از خارق‌العاده‌ترین دوران بازی‌های ملی در تاریخ فوتبال ادامه می‌دهد. بازیکنی که روزی فکر می‌کرد آرژانتین برای او ساخته نشده است، در نهایت با ۲۰۱ بازی و ۱۲۲ گل با پیراهن آرژانتین، به بزرگ‌ترین نماد تاریخ آلبی‌سلسته تبدیل شد، جایگاهی که شاید اکنون هم‌سطح با دیگو مارادونا باشد.