به نقل از اطلاعات آنلاین، چهار نمونه اولیه پروازی از این هواپیمای سه موتوره جدید که در شرکت هواپیماسازی چنگدو توسعه یافته، ساخته شده است و این طرح در 26 دسامبر 2024 به اولین نمونه از نسل خود تبدیل شد که در آزمایش های پروازی در سراسر جهان رونمایی شد. مانورپذیری جنگنده های بدون دم بسیار چالش برانگیز است زیرا فاقد دم های افقی هستند که جنگنده های معمولی برای کنترل ارتفاع، ایجاد ثبات و ایجاد تغییرات سریع در وضعیت از آنها استفاده می کنند.

برای جبران نداشتن دم های افقی، طراحان باید به جای آن به نرم افزارهای پیچیده کنترل پرواز و سطوح کنترلی ادغام شده در بال تکیه کنند که کنترل هواپیما را ذاتاً چالش برانگیزتر می کند، به ویژه در طول مانورهای تهاجمی. توسعه یک جنگنده با سطوح کنترلی که بتواند مانورپذیری کافی را برای جبران فقدان صفحات دم افقی فراهم کند، بسیار پرچالش است و تنها با انتشار آخرین فیلم چینی تأیید شد که تاکنون به این هدف دست یافته است. بنابراین چین تنها کشوری است که با طراحی نسل ششم با مانورپذیری بالا پرواز کرده و سه جنگنده بدون دم در مراحل نمونه اولیه دارد که از بین آنها، جنگنده توسعه یافته با چنگدو سنگین ترین است.

بزرگ ترین مشکل در کنترل ارتفاع جنگنده های بدون دم این است که در حالی که تثبیت کننده های افقی جنگنده های نسل پنجم گشتاورهای ارتفاعی بزرگی ایجاد می کنند و به دماغه اجازه می دهند خیلی سریع بالا یا پایین بیاید و به عنوان اهرم های کنترل قدرتمند در فاصله قابل توجهی پشت مرکز ثقل هواپیما قرار می گیرند، یک هواپیمای بدون دم این مزیت مکانیکی را از دست می دهد و فقط سطوح کنترلی روی بال یا سایر بال ها را برای انجام همان کار باقی می گذارد. نبودن دم همچنین می تواند توانایی هواپیما را در ایجاد نرخ چرخش آنی بسیار بالا کاهش دهد، باعث چالش های زیاد در حفظ پایداری شود و اقتدار کنترل را در سرعت های پایین و زوایای حمله بالا کاهش دهد.

بخش دفاعی چین سابقه توسعه کنترل های پرواز نوآورانه را دارد، به ویژه در جنگنده نسل پنجم J-20 که از طراحی بدنه دلتا-کانارد منحصر به فرد و رادیکال استفاده می کند که قابلیت های پنهان کاری و عملکرد پرواز را به ویژه در سرعت های مافوق صوت بهبود می بخشد. این طرح ضریب بالابری بسیار بیشتری نسبت به نزدیک ترین رقبای خارجی خود ارائه می دهد که به ویژه برای جنگنده های برتری هوایی جهت کنترل بهتر بر زوایای حمله آنها مفید است.
افزایش طول لبه حمله، نیروی بالابری بدنه و کاناردهای بین آنها، نیروی بالابری J-20 را 80 درصد افزایش می دهد که به نوبه خود امکان کاهش نیروی پسامافوق صوت را از طریق استفاده از بال کوچک تر فراهم می کند و در عین حال با پرهیز از به خطر افتادن ویژگی های نیروی بالابری به پساترانسونیک، عملکرد چرخش بالا را تضمین می کند.

طرح های جنگنده بدون دم برای پنهانکاری و رادارگریزی بهینه در نظر گرفته می شوند زیرا یکی از بزرگ ترین منابع بازتاب رادار در یک هواپیمای معمولی را از بین می برند. با حذف دم های افقی، طراحان می توانند شکلی تمیزتر و پیوسته تر ایجاد کنند که انرژی رادار را از فرستنده پراکنده می کند و سطح مقطع راداری هواپیما را به طور قابل توجهی کاهش می دهد. حذف تقاطع های قائمه بین دم افقی و بدنه، بهبود ترازبندی پلان و کاهش تعداد سطوح خارجی، همگی مفیدند.

توسعه موفقیت آمیز چین در ساخت یک جنگنده بدون دم با مانورپذیری بالا نشان می دهد این کشور از یکی از چالش برانگیزترین موانع فناوری برای توسعه یک هواپیمای جنگنده نسل ششم واقعی عبور کرده است. چین و ایالات متحده تنها کشورهایی هستند که انتظار می رود قبل از دهه 2050 جنگنده های بدون دم را توسعه دهند، پیش بینی می شود جنگنده های چینی در اوایل دهه 2030 وارد خدمت شوند و پس از آن F-47 ایالات متحده در اوایل دهه 2040 و احتمالاً F/A-XX نیروی دریایی ایالات متحده نزدیک به پایان دهه وارد خدمت شوند.