فرارو محسن صالحی خواه؛ شما که غریبه نیستید، خدا هم از آن بالا بر تاریک ترین گوشه های قلب و ذهن ما آگاه است. پس چاره ای ندارم جز این که اعتراف کنم بریدم. اوضاع یک جوری توی هم پیچیده که خدا فقط خودش باید بیاید دست من را بگیرد و از این وضعیت چپ اندر قیچی نجاتم دهد.

تو هموطن! بله با تو هستم. حتما پیش خودت می گویی این که نفسش از جای گرم بلند می شود و مشکلی ندارد، به خاطر همین دارد گدایی توجه می کند یا می خواهد خودش را لوس کند. آن بخش که نفسم از جای گرم بلند می شود را فقط درست می گویی. چون همین الان که دارم این ستون پرمغز را می نویسم، کولر اتاق خاموش و هوا واقعا گرم است. اما بقیه اش غلط است.

من از وقتی 30 را رد کردم و افتادم توی سرازیری، دیگر دنبال توجه و این چیزها نمی روم. الان بیشتر باید حواسم باشد قرص هایم را سر وقت بخورم، کلیه بند پشم شترم را روی بند آویزان کنم، پشتی صندلی ام طبی باشد، از روی دو پله آخر نپرم و از همه مهم تر، وقت دکتر بعدی را بگیرم.

اما به جای این که من را قضاوت کنی، بیا کمی دنیا را از دریچه چشم من ببین. البته چون قد من زیادی بلند است، مجبوری همه جا را از روی ارتفاع ببینی. اما ویوی خوبی دارد. ولی فرض کن تو من هستی و در یک روز با همه این اتفاق ها رو به رو می شوی:

یک؛ عباس عراقچی رفته کربلا و جایی توی حرم امام حسین، عراقی ها شعار می دهند علی نگهدارت، ایرانی ها شعار می دهند مرگ بر سازشگر! تازه آن وسط توی حرم امام حسین، یکی یک فحشی می دهد که من تا حالا توی خیابان، حتی توی محله قدیم و خلاف خودمان، حتی توی کوچه خودمان که لیان شامپو بود، بلند نگفتم. نهایتا خیلی نیازش داشتم، زیر لب ادایش می کردم. فقط هم زمانی که بدانم طرف نمی شنود و می توانم فرار کنم.

این هیچی!

دو؛ محرم امسال توی هیئت ها کلاش برده بودند. همراه با ریتم ذکر و نوحه، اسلحه را بالا پایین می کردند و رجز می خواندند. کاری ندارم چرا کلاش برده بودند. کاری ندارم چرا رجز می خواندند. حالم خراب است چرا هیچ کدامشان سلاح را درست دست نگرفته بود. یکی مثل وردنه با آن رفتار می کرد، یکی دستش روی ماشه بود. داداش فهمیدیم آماده نبردی. ولی دستت را روی ماشه نگذار!

از این هم می گذریم!

سه؛ کلا دو تا کاغذ آ4 تفاهم نامه ایران و آمریکا امضا کردند که به مویی بند است. توی همین چند روز چند بار تا حالا این ور و آن ور، چند نسخه را آتش زدند. آخه لامصب ها مگه چند تا کپی از این تفاهم نامه گرفتید؟! یک هو اگر نسخه اصلی اش را آتش بزنید ما چه گلی به سرمان بگیریم؟ این آمریکایی های شغال همین طوری نزده می رقصند و دبه می کنند. شما هم یک هو خدایی نکرده نسخه اصلی را آتش بزنید، کلا منکر همه چیز می شوندها! از ما گفتن بود.

این یکی هم مهم نیست!

چهار؛ نبویان رفت توی صداوسیما، لپ تاپ را باز کرد و اسناد طبقه بندی شده را روخوانی کرد. می گویند به خاطر وظایف نمایندگی اش بوده. این برایم مهم نیست. این مهم است که چرا نبویان سرفیس آمریکایی دارد! ایشالا که موبایل حاج آقا آیفون نباشد که حالمان بد گرفته می شود. این سرفیس ها چجوری است؟ می شود با آن ها حرف های انقلابی زد؟

حتی این هم اهمیت ندارد!

پنج؛ ایران و آمریکا روزها می گویند شرایط رو به جلو است، شب ها همدیگر را می زنند. فکر می کنم روزها از هم خجالت می کشند! فقط دوست دارند شب ها دعوا کنند. شاید هم انفجارهای گنده توی تاریکی شب را دوست دارند. من خودم انفجار توی شب را توی دوره آموزشی سربازی دیدم. اول نورش را می بینی، بعد چند ثانیه صدایش می رسد. همان جا فهمیدم بعضی چیزها با تاخیر آدم را می ترسانند. مثل همین جنگ. فقط فرقش این است که آنجا گوشمان زنگ می زد، اینجا اعصابمان.

به این هم توجه نکن هموطن!

شش؛ اینستاگرام را باز کردم، دیدم آقای پرتقال با خانم پیاز به خانم هلو خیانت کرده! این را که فهمیدم، دیگر بریدم هموطن... خانم هلو چه گناهی کرده بود که لایق این سرنوشت باشد؟ آن پرتقال خدانشناس یادش رفته هر چه دارد، از صدقه سر خانواده هلو دارد؟ با آن خانواده درپیت و آن بابای معتادش؟!

حقیقتش را بخواهی، اینجا دیگر تسمه تایم پاره کردم. اگر شرایط زندگی عادی بود، قیمت شیر از این هفته به آن هفته بیشتر نمی شد، تورم نداشتیم، جنگ نشده بود، زیر تحریم نبودیم، به عراقچی توی کربلا فحش نمی دادند، نبویان سرفیس نداشت، ایران و آمریکا صبح ها آشتی نمی کردند و شب ها آتش بازی، می توانستم خیانت پرتقال به هلو را تحمل کنم. اما الان از توانم خارج است... .