به نقل از اطلاعات آنلاین، پس از تحویل آخرین تانک از 108 تانک اصلی جنگی M1A2 آبرامز که برای تجهیز ارتش تایوان سفارش داده شده بود، تحلیلگران موسسه سیاست راهبردی استرالیا (ASPI) اخیراً ارزیابی کرده اند که این تانک ها نمونه های بارز تدارکات وزنه مرده هستند زیرا برای نوعی جنگ زمینی متعارف بهینه شده اند که از سناریوهای احتمالی درگیری ارتش بسیار دور است.

تحلیلگران این موسسه ادعا کرده اند که وزارت دفاع تایوان به جای سرمایه گذاری سنگین در خودروهای زرهی سنگین و گران قیمت مانند آبرامز، باید قابلیت های نامتقارنی را که ارزان تر، بادوام تر و قادر به تحمیل هزینه های نامتناسب بر نیروهای در حال پیشروی هستند، در اولویت قرار دهد. این موضوع، انتقادهایی گسترده را که از سوی تحلیلگران چینی و غربی، که بسیاری از آنها مستقر در تایوان هستند، در مورد اولویت بندی بودجه تدارکات مطرح شده است، منعکس کرده است.

طبق گزارش ASPI، یکی از بزرگ ترین کاستی های آبرامز این است که جغرافیای جزیره تایوان فرصت های کمی برای جنگ های مانور زرهی در مقیاس بزرگ ارائه می دهد. بخش عمده این جزیره کوهستانی و به شدت شهری است، در حالی که هر گونه حمله ای در ابتدا بر تأمین امنیت سواحل، بنادر و فرودگاه ها متمرکز خواهد بود. بنابراین، آبرامز فضایی محدود برای بهره برداری از تحرک و قدرت آتش خود خواهد داشت. تانک چهار نفره 74 تنی M1A2 برای نوعی جنگ طراحی شده بود که به سرعت در حال تبدیل شدن به گذشته است. همانطور که جنگ های اوکراین و ایران ثابت کردند، آینده متعلق به سلاح های کوچک و سبک است که می توانند مدام ارتقا یافته و به سرعت در مقادیر زیاد ساخته شوند.

گسترش پهپادهای ارزان و مهمات هدایت شونده دقیق، زره های سنگین را به طور فزاینده ای در برابر حملات مهمات پرسه زن ارزان، پهپادهای FPV، موشک های ضد تانک تهاجمی از بالا و توپخانه دقیق آسیب پذیر کرده است. این امر، مقرون به صرفه بودن سرمایه گذاری میلیاردها دلار در تانک های اصلی نبرد مدرن را تضعیف می کند. انتقاد دیگر مربوط به لجستیک است. تانک آبرامز سنگین ترین نوع تانک در حال خدمت در سراسر جهان است و نوع M1A2T آن که به ارتش تایوان تحویل شده، تقریباً 74 تن وزن دارد. این خودروها به سوخت، نگهداری، خودروهای بازیابی، حمل و نقل و قطعات یدکی نیاز دارند. در یک درگیری در تنگه تایوان که حملات موشکی می تواند زیرساخت ها و شبکه های لجستیکی محلی را مختل کند، تأمین و عملیاتی نگه داشتن واحدهای زرهی سنگین می تواند دشوار باشد.

در میان تحلیلگران محلی، لی هسیانگ-چو، رییس سابق ستاد کل نیروهای مسلح تایوان، این خرید را یکی از سوال برانگیزترین خریدهای سال های اخیر توصیف کرد. او استدلال کرد که بسیاری از پل های سراسر تایوان در ابتدا برای جا دادن خودروهای 70 تنی طراحی نشده بودند که بالقوه تحرک عملیاتی را محدود می کرد، ضمن اینکه پایداری مصرف سوخت در طول نبرد طولانی را زیر سوال می برد. چنین انتقادهایی با این ادعا پاسخ داده شده که وزارت دفاع تایوان هیچ گزینه دیگری برای تانک های اصلی نبرد نداشته است. ایالات متحده که فقط آبرامز تولید می کند، تنها کشوری است که مایل به تأمین تانک بوده است. با این وجود، احتمال کنار گذاشتن کامل تانک های میدانی نیز در گذشته مطرح شده است.

تانک چینی که در طراحی و توانمندی ها در جهان پیشگام نسل تازه تانک هاست

ارتش ایالات متحده خود با لغو برنامه های به روزرسانی بیشتر طراحی M1A2 و در عوض طراحی مجدد عمیق تانک آبرامز تحت برنامه M1E3، به روندهای غالب در جنگ زرهی پاسخ داده است. این برنامه، طراحی را در همان جهت تانک اصلی نبرد نسل بعدی جدید چینی Type 100 تکامل داده است، البته با محدودیت های بیشتر، زیرا این یک طراحی از پیش تعیین شده نیست، بلکه اقتباسی عمیق از یک وسیله نقلیه دوران جنگ سرد است. M1E3 نیز به همین ترتیب از تأکید جنگ سرد بر حداکثر کردن زره و قدرت آتش فاصله گرفت و به سمت اولویت بندی کاهش وزن، ادغام دیجیتال، حفاظت فعال و بقا در برابر تهدیدات دقیق مدرن حرکت کرد.

با توجه به اینکه جنگ روسیه و اوکراین محدودیت های شدید تانک های اصلی سنتی غربی را در جنگ های مدرن برجسته کرد، تانک هایی مانند آبرامز منسوخ تلقی و به سرعت در صحنه نبرد متحمل خسارات شدید میی شوند، در حالی که تأثیر نسبتاً کمی دارند. با اینکه به نظر می رسد برنامه M1E3 پتانسیل تغییر این وضعیت را دارد، انتظار نمی رود این نوع نسل بعدی تا اوایل یا میانه دهه 2030 برای خدمت در دسترس باشد و ممکن است بیش از یک دهه برای صادرات در دسترس نباشد.