به گزارش "ورزش سه"، وقتی صحبت از تیم ملی مردان لهستان می‌شود، نمی‌توان از یاکوب کوچانوفسکی نام نبرد. این مدافع میانی سال‌هاست که بازیکن کلیدی تیم بوده است، صرف‌نظر از اینکه چه کسی در حال حاضر سرمربی تیم بوده است. این بازیکن ۲۹ ساله یکی از عوامل موفقیت‌های تیم در رده‌های پایه است که بعدها به بازیکن ثابت تیم بزرگسالان تبدیل شد.

با این حال، برای این بازیکن، این روند طولانی‌مدت باید به پایان می‌رسید. ارزشمندترین بازیکن لیگ ملت‌ها ۲۰۲۵ در سال گذشته، در پایان سال گذشته دچار مشکلات سلامتی شد. این بازیکن والیبال به دلیل مصدومیت زانو چندین ماه از میادین دور بود.

و اگرچه از نظر تئوری همه چیز بعداً به حالت عادی بازگشت و نیکولا گربیچ، کوچانوفسکی را به تیم ملی فراخواند، اما آن امید نقش بر آب شد. کوچانوفسکی خود در این باره گفت: «در همان ابتدای حضورم در تیم ملی، به هیچ وجه به این فکر نمی‌کردم که حضورم در تیم ملی به خطر افتاده است. من روی بازگشت به فرم ایده‌آل بعد از یک فصل سخت در باشگاه تمرکز داشتم. به طور کلی، در آن زمان هیچ چیز نشان نمی‌داد که من به اندازه کافی در حال تلاش هستم که به چنین استراحتی نیاز داشته باشم.»

کوچانوفسکی مجبور شد مراحل اول لیگ ملت‌ها را از دست بدهد. او با تیم به شیکاگو سفر کرد، اما برای بازی در آنجا آماده نبود. او گفت: «مشکلات از ابتدای اولین جلسه تمرینی با تیم ملی شروع شد. من زانویم را حس کردم. اما فکر نمی‌کردم این‌قدر جدی باشد.»

با گذشت زمان، مشخص شد که جراحی اجتناب‌ناپذیر است و این بازیکن را برای بقیه فصل از میادین دور خواهد کرد. او افزود: «مشکل در تاخوردگی سینوویال بود. این مشکل علائم کاملاً قابل توجهی ایجاد کرد و در نهایت، عمل شامل برداشتن تاخوردگی بود.»

این بازیکن والیبال در پستی در شبکه‌های اجتماعی اشاره کرد که جراحی آخرین راه‌حل است. او پیش از این تمام درمان‌های ممکن را امتحان کرده بود که همگی بی‌اثر بودند. با این حال، این سؤال همچنان باقی است که قدم بعدی چیست. با این حال، کوچانوفسکی به هواداران اطمینان می‌دهد که قصد دارد به روش خودش به بازی برگردد.

او توضیح داد: «این یک مسئله جدی است، اما من آن را به عنوان یک فاجعه بزرگ تلقی نکردم. من هر کاری از دستم برمی‌آمد انجام دادم تا از این عمل اجتناب کنم. توانبخشی عالی، تزریق‌های مختلف - واقعاً خیلی زیاد - داشتم. علاوه بر این، با پزشکان زیادی مشورت کردم. آن‌قدر بی‌اثر بود که این عمل تنها شانس من شد. حالا کمی به نظر می‌رسد که دارم به حرفه‌ام پایان می‌دهم. البته، آن‌قدر جدی نیست، اما در آن زمان، همه چیز را امتحان کرده بودم و هیچ چیز دیگری جواب نمی‌داد. بنابراین عمل قدم منطقی بعدی بود و مجبور بودم آن را انجام دهم.»