به نقل از طناز سادات حسینی فر: من دیگر توان ادامه دادن ندارم. این عبارت در کنار عبارات مشابهی که کمابیش این روزها از زبان پزشکان می شنویم در نگاه اول با برداشت های متفاوتی مواجه می شود، اما اصل ماجرا مشکلات معیشتی ست.

گفت وگو با چند پزشک که در مناطق محروم مشغول به گذراندن طرح هستند کافی است تا با روایت هایی مواجه شویم که بیشتر شبیه یک هشدار اقتصادی است تا مسئله ای پزشکی.

مواجهه پزشکان با خانواده هایی که با تاخیر برای درمان کودک مراجعه می کنند. والدینی که روزها در حال دو دو تا چهارتا هستند تا بتوانند داروهای فرزندشان را تهیه کنند. پدر و مادری که می گویند نمی توانند رژیم غذایی تجویزشده برای فرزندشان را رعایت کنند. کودکی که باید شیر، گوشت، تخم مرغ، لبنیات یا مکمل دریافت کند، اما خانواده میان نسخه پزشک و دخل خانه، ناچار به انتخاب است.

هرچند روایت های مطرح شده همه گیر و یکسان نیستند اما نادیده گرفتن آنها نیز ساده نیست.

تازه ترین آمار اعلام شده از سوی وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی نشان می دهد در سال 1405 بیش از 188 هزار کودک مبتلا به سوءتغذیه مشمول دریافت اعتبار خرید سبد غذایی رایگان شده اند. نکته مهم این است که اعداد یاد شده تعداد کودکانی است که در طرح حمایتی دولت شناسایی و مشمول دریافت کمک هستند.

چند ماه پیش تر نیز وزارت رفاه از حمایت بیش از 262 هزار کودک مبتلا به سوءتغذیه خبر داده بود. یکی از والدینی که به یک پزشک اطفال در مناطق محروم مراجعه کرده بود به او در این خصوص می گوید: پیش تر راحت تر می شد به نسخه پزشک عمل کرد، اما حالا حتی پختن یک سوپ قوت دار هم خارج از دسترس شده.

پزشک در توضیح این جمله می گوید: به او گفته بودم حداقل مثل دفعات قبل پای مرغ بگیرد اما پاسخ داد: آن برای زمانی بود که هر بسته پای مرغ 10 هزار تومان قیمت داشت نه 250 هزار تومان با شنیدن این پاسخ دیگر توصیه ای هم مگر وجود داشت؟

همزمان با کاهش قدرت خرید اقلام خوراکی، رسیدگی به حوزه سلامت از صدر جدول اولویت ها عقب نشینی می کند. مریم، زن 32 ساله سرپرست خانوار می گوید: می دانم که دندان شیری فرزندم او را به شدت اذیت می کند، اما برای کشیدن همان دندان نیاز به رادیولوژی و غیره و ذلک بود. مراجعه را عقب انداختم و شب ها با دمنوش میخک سعی می کنم دندانش را آرام کنم.

علیرضا، پدر 3 فرزند نیز می گوید: وقتی یکی از آن ها سرما می خورد، بلافاصله 2 فرزند دیگرم نیز ویروس را دریافت می کنند؛ گاهی به جای اینکه هر یک را جدا جدا به درمانگاه ببریم، نسخه دیگری را برای آن یکی می گیریم تا حداقل هزینه ویزیت ندهم.

مرضیه، زن 36 ساله و مادر 2 فرزند نیز که پس از جنگ به همراه همسرش شغل خود را از دست داده اند نیز می گوید: اغلب توان تهیه قرص های مکمل و تقویتی را نداریم چون تحت پوشش بیمه نیستند. بیمه بیکاری هم معلوم نیست چه زمانی تمام شود، این خود مشکل دردناکی ست.

این روایات در کنار این آمار قرار می گیرد که در سال 1405، رییس کمیسیون بهداشت و درمان مجلس گفته سهم پرداخت از جیب مردم در حوزه سلامت به 55 تا 70 درصد رسیده است. در حالی که هدف گذاری نظام سلامت، پرداخت 30 درصدی مردم بوده است.

این عدد وقتی در کنار هزینه های دارو قرار می گیرد، معنای جدی تری پیدا می کند. گزارش های امسال از افزایش قیمت برخی داروها و فشار بیشتر بر بیماران خبر داده اند؛ حتی در برخی گزارش ها از افزایش سه تا پنج برابری قیمت برخی داروها سخن گفته شده است.

بنابراین باید پرسید خانواده ای که پیش از بیماری نیز برای تامین مواد غذایی معمولی با مشکل مواجه است، چگونه باید از عهده یک رژیم درمانی برآید؟

سوءتغذیه الزاما به معنای گرسنگی شدید نیست. ممکن است کودک غذا بخورد، اما آنچه می خورد از نظر پروتیین، ویتامین ها و مواد معدنی کافی نباشد.

بنابراین ممکن است خانواده از حجم غذای کودک کم نکند، اما کیفیت آن تغییر کند. گوشت کمتر، لبنیات کمتر، میوه کمتر و جایگزین شدن مواد غذایی ارزان تر. نتیجه می تواند چیزی باشد که کمتر دیده می شود اما در رشد کودک اثر می گذارد که از آن با نام سوء تغذیه پنهان یاد می شود.

مرضیه می گوید: می دانید تورم 150 درصدی یعنی چه؟ اگر گوشت حدود یکسال است که حذف شده، لبنیاتی هم دیگر در یخچال وجود ندارد به جز پنیر. بیشتر به سمت خوراکی های سیر کننده می رویم. مثل نان و برنج هندی.

به همین دلیل است که دولت برای کودکان شناسایی شده برنامه حمایتی دارد. در سال 1405 سرانه سالانه این حمایت برای هر کودک مبتلا به سوءتغذیه 24 میلیون تومان تعیین شده است. این رقمی است که در صورت بهبود وضعیت کودک به 12 میلیون تومان کاهش می یابد. اولویت نیز با کودکان زیر دو سال است، هرچند کودکان زیر شش سال و زنان باردار نیز در این برنامه قرار دارند.

اما همین اعداد یک سؤال بزرگ هم ایجاد می کنند، اگر برای صدها هزار کودک نیاز به مداخله مستقیم دولت وجود دارد، وضعیت خانواده هایی که هنوز شناسایی نشده اند چه می شود؟

منبع: فرارو