فریماه شیخ الاسلامی// بسیاری از ما ناچاریم در ساختمان هایی زندگی کنیم که دیوار واحد ما با واحد بغلی مشترک است و صدای زندگی یک خانواده می تواند به راحتی وارد خانه خانواده دیگری شود.

آپارتمان نشینی آداب خودش را دارد آدابی که متأسفانه هنوز خیلی ها آن را جدی نگرفته اند.

صدای بلند موسیقی، مهمانی های پرسروصدا، کشیدن وسایل روی زمین، کوبیدن در و حتی فریاد زدن های مداوم، شاید برای کسی که این صداها از آپارتمانشان می آید مسئله مهمی نباشد، اما برای همسایه ای که می خواهد استراحت کند، کودک دارد، سالمند و بیمار دارد، یا صبح زود باید سر کار برود، می تواند واقعاً آزاردهنده باشد.

گاهی حتی لازم نیست صدای تلویزیون یا موسیقی زیاد باشد فریاد زدن مداوم در خانه هم می تواند آرامش چندین خانه اطراف را مختل کند. من خودم در همسایگی ام خانواده ای زندگی می کند که صدای فریادهایشان، به خصوص هنگام دعوا یا تذکر به بچه ها، آن قدر بلند است که تا خیابان شنیده می شود. شاید برای خودشان عادی شده باشد، اما برای همسایه ها قطعاً عادی نیست.

از طرف دیگر، راهرو و مشاعات ساختمان هم ادامه خانه شخصی ما نیست که هر طور خواستیم با آن رفتار کنیم.

گذاشتن چند جفت کفش جلوی در، قرار دادن وسایل شخصی در راهرو، کثیف کردن آسانسور یا راه پله و بی تفاوت بودن نسبت به نظافت مشاعات، همه نمونه هایی از رفتارهایی است که نشان می دهد هنوز تفاوت میان خانه شخصی و فضای مشترک را جدی نگرفته ایم.

مشاعات متعلق به همه ساکنان است. بنابراین نظافت و نگهداری آن هم فقط وظیفه یک نفر، مدیر ساختمان یا سرایدار نیست. هرکدام از ما باید به اندازه ای که از این فضا استفاده می کنیم، در حفظ آن هم مسئول باشیم.

آپارتمان نشینی یعنی یاد بگیریم دیوار مشترک، مسئولیت مشترک هم می آورد.

قرار نیست همه همسایه ها با هم دوست صمیمی باشند یا سبک زندگی یکسانی داشته باشند. اما یک چیز باید بین همه مشترک باشد و آن هم احترام به آرامش و حقوق یکدیگر است.

شاید وقت آن رسیده که همان طور که برای خرید، دکوراسیون و امکانات خانه هزینه می کنیم، کمی هم برای یاد گرفتن فرهنگ آپارتمان نشینی وقت بگذاریم.

چون در آپارتمان، فقط درِ خانه خودمان را نمی بندیم و وارد دنیای خودمان نمی شویم رفتار ما از پشت همان در، روی زندگی آدم های دیگری هم تأثیر می گذارد.