به نقل از شرق، درآمد پایین و افزایش هزینه های مطب داری باعث شده بسیاری از پزشکان عمومی به مشاغلی همچون مسافرکشی و پرستاری از سالمند روی آوردند؛ افرادی که در تصور عمومی، دستمزد های بالایی دارند درحالی که حقوق ماهانه بیشتر آنها هم اکنون، بین 25 تا 35 میلیون تومان است. آن طورکه بررسی ها نشان می دهد، در سال های اخیر بسیاری از آنها به دلیل ناتوانی در پرداخت هزینه های مطب، مجبور به تعطیلی و حتی کنارگذاشتن طبابت شده اند. طبق گفته های رییس انجمن پزشکان عمومی ایران به شرق ، حدود 35 درصد پزشکان عمومی دیگر طبابت نمی کنند و فعالیت های دیگری انجام می دهند.

همچنین سخنگوی سازمان نظام پزشکی با اشاره به موج بیکاری پزشکان، تأکید می کند پزشکان عمومی برای امرار معاش به سمت مسافرکشی در پلتفرم های تاکسی های اینترنتی رفته اند، درحالی که ویزیت پزشکان عمومی در سال 1405 برای بیمارستان دولتی، غیردولتی و خصوصی، به ترتیب 140 هزار، 245 هزار و 368 هزار تومان است که با کسر درصد مراکز درمانی از ویزیت ها، درآمد پزشک تمام وقت کمتر از 40 میلیون تومان می شود. موضوع درآمد پزشکان از سال ها قبل موضوع بحث فعالان این حوزه بود و بارها در رسانه های مختلف درباره آن صحبت کردند، ولی حالا این مسئله با شرایط اقتصادی دشوارتری مواجه شده است.

بسیاری از پزشکان امروز بیش از 50 ساعت در هفته و در مواردی تا 70 ساعت، به ویژه در بخش های دولتی، مشغول فعالیت هستند. اضافه کار و ساعات کاری مازاد پزشکان معمولا متناسب با میزان سختی کار و حتی در مقایسه با کارکنان سایر بخش ها محاسبه و پرداخت نمی شود . لاری پور درباره دستیاران پزشکی که در سیستم درمان دیده نمی شوند نیز می گوید: حدود 15 تا 20 هزار نفر از جامعه پزشکی کشور را دستیارانی تشکیل می دهند که دوره پزشکی عمومی خود را به پایان رسانده و در حال گذراندن دوره تخصصی هستند.

این افراد به طور متوسط 80 درصد بار درمانی مراکز دولتی را بر عهده دارند، اما دریافتی آنها بین 25 تا 35 میلیون تومان است که بسته به وضعیت تأهل و شرایط فرد متفاوت است. یعنی یک پزشک تحصیل کرده که مدرک دکتری دارد و در حال انجام کار تخصصی است، عددی بین 25 تا 35 میلیون تومان از دولت دریافت می کند. با این عدد، تقریبا هیچ کس انگیزه ندارد وارد برخی از رشته ها شود. به همین دلیل رشته هایی مانند جراحی قلب، جراحی اطفال، بیهوشی، عفونی و برخی رشته های داخلی همچنان با ظرفیت های خالی مواجه هستند. از طرفی، افزایش ظرفیت پزشکی در سال های اخیر، پیامدهایی را برای سال های آینده به همراه خواهد داشت. احتمالا 10 سال بعد بی شمار پزشک بیکار خواهیم داشت .

روند افزایشی بیکاری پزشکان

لاری پور در پاسخ به پرسشی درباره بیکاری پزشکان هم می گوید: نرخ بیکاری در جامعه پزشکی همچنان نسبت به بسیاری از رشته های دیگر پایین تر است، اما مسئله اصلی، شیب افزایشی این روند است. افزایش تعطیلی مطب ها، درمانگاه ها و کلینیک ها به این دلیل است که دیگر از نظر اقتصادی امکان ادامه فعالیت ندارند. این مسئله در شهرهای کوچک و مناطق اقماری پیامد مستقیم تری دارد؛ زیرا با تعطیلی یک مطب یا درمانگاه، دسترسی مردم به پزشک عمومی و متخصص کاهش می یابد و بیمار ناچار می شود برای دریافت خدمات به شهرهای بزرگ تر مراجعه کند.

امروز بیش از 50 هزار پزشک عمومی تقریبا از چرخه طبابت خارج هستند. این آمار صرفا بر اساس پروانه مطب نیست؛ زیرا ممکن است پزشکی مطب نداشته باشد اما در بیمارستان یا مرکز درمانی فعالیت کند. شواهد نشان می دهد تعداد درخور توجهی از پزشکان عمومی دیگر در چرخه اصلی درمان حضور ندارند .

نکته دیگری که سخنگوی سازمان نظام پزشکی درباره آن توضیح می دهد، روی آوردن پزشکان به انجام اقدامات زیبایی است: پزشک عمومی که کار زیبایی انجام می دهد، با زحمت کمتر درآمد بسیار بالاتری دارد؛ چون بسیاری از این خدمات عملا تعرفه مشخصی ندارند. اما این کار باری از حجم بیماری های کشور کم نمی کند. بیماری های اصلی کشور، از فشار خون و دیابت گرفته تا تصادفات، تروما و بیماری های واگیر و غیرواگیر، همچنان نیازمند خدمات درمانی هستند .

لاری پور همچنین به دشواری ادامه فعالیت مستقل پزشکان اشاره می کند: پس از پایان طرح اجباری که برای پزشکان عمومی حدود دو سال است، بسیاری از پزشکان دیگر توان راه اندازی مطب مستقل را ندارند. اجاره، مالیات، عوارض، پسماند، هزینه منشی و سایر هزینه ها را در نظر بگیرید؛ با این شرایط، مطب داری به عنوان یک بنگاه اقتصادی تقریبا محال شده است. به همین دلیل، پزشکان به سمت مطب های گروهی رفته اند یا در کلینیک ها و درمانگاه های موجود فعالیت می کنند . او درباره فعالیت گروهی از پزشکان در مشاغلی مانند مسافرکشی در تاکسی های اینترنتی تأکید می کند : این مسئله به گوش سازمان نظام پزشکی رسیده است.

تصور کنید پزشک جوانی با حقوق بین 25 تا 35 میلیون تومان که در خانه ای اجاره ای زندگی می کند و شاید ازدواج هم کرده باشد، مجبور است در کنار شغل اولش، مسافرکشی کند. این موضوع در دو، سه سال گذشته چندین بار به مراجع ذی ربط، از جمله کمیسیون بهداشت و درمان مجلس، منتقل شده است. همه اینها در حالی است که تعرفه خدمات پزشکی در هند و پاکستان بیش از هشت تا 10 برابر ایران و در کشورهای حوزه خلیج فارس و ترکیه به مراتب بالاتر است .