‫به گزارش ورزش سه، لوئیس انریکه سرمربی پاری‌سن‌ژرمن پس از تمدید قرارداد بلندمدت خود تا سال ۲۰۳۰، از پیوند عمیق با هواداران، رفاقت با لوئیس کامپوس و فلسفه پیروزی همراه با لذت در پارک دو پرنس گفت.

‫ باشگاه پاری‌سن‌ژرمن برای رسمیت بخشیدن به تمدید قرارداد لوئیس انریکه سرمربی ۵۶ ساله خود تا سال ۲۰۳۰، گفت‌وگوی اختصاصی با او را منتشر کرد که پیش از برتری سه بر یک برابر لومان ضبط شده بود. سرمربی اسپانیایی در این مصاحبه از رضایت و خوشحالی‌اش از کار در باشگاهی جاه‌طلب که اعتماد کامل به او دارد گفت.

‫انریکه چهارمین فصل حضورش روی نیمکت پی‌اس‌جی را آغاز کرده و هرگز در دوران مربیگری‌اش این مدت طولانی در یک تیم نمانده است. او درباره این ماندگاری طولانی گفت: «پاریس متفاوت است، پاریس جایی خاص است. اعتماد باشگاه، ناصر الخلیفی و لوئیس کامپوس مشاور ورزشی برای من لذت‌بخش است. پیوند کاری با لوئیس کامپوس از همان روزهای اول بسیار خاص بود. جمله‌ای را به یاد می‌آورم که زمان هدایت تیم ملی اسپانیا گفتم: نمی‌دانم بعد از چند سال نتیجه چه خواهد شد، اما می‌دانم که بازی‌هایی را می‌بازیم. شاید با این سبک بازی، یک مسابقه یا حتی صعود به جام جهانی یا یورو را از دست بدهیم، اما عمیقاً باور دارم که این شیوه بازی بهترین راه برای رسیدن به برد است. در حالت عادی همیشه نمی‌توانم چنین پیوندی با همه جا برقرار کنم، اما در پاریس یک ارتباط واقعی با هواداران و باشگاه شکل گرفت. من یک خارجی هستم، ولی امیدوارم تا پایان عمرم پیوندم با این شهر برقرار باشد.»

‫سرمربی پاریسی‌ها درباره هویت تیمی و کسب گفت: «اولین هدف ما از زمان ورود به اینجا تاریخ‌سازی بود. عطش همیشگی برای بردن یکی از ویژگی‌های حیاتی در بالاترین سطح فوتبال است. من حتی می‌خواهم مسابقه پدل مقابل اشرف حکیمی را ببرم، روز بعد بازی بعدی را ببرم، در تمرین برنده باشم و بازی رسمی بعدی را هم فتح کنم. هدف همیشه یکی است؛ بردن و ادامه دار بودن بردها. دوست دارم تیم ما به عنوان مجموعه‌ای شجاع، محترم، جاه‌طلب و پر از بازیکنان بااستعداد شناخته شود. مهم است به بچه‌ها نشان دهیم که می‌شود فوتبال بازی کرد و با لذت بردن به پیروزی رسید. هواداران هم باید از تماشای بازی ما لذت ببرند. در طول دو یا سه سال گذشته با افرادی روبه‌رو شدم که هیچ علاقه خاصی به پاری‌سن‌ژرمن نداشتند، اما می‌گفتند از شیوه بازی تیم ما لذت می‌برند. این برای من تعریف بسیار زیبایی است و ارزش زیادی برایش قائلم.»

‫انریکه درباره تغییرات خودش به عنوان سرمربی گفت: «من همان آدم سابق با همان اشتباهات هستم. کامل نیستم و هنوز هم اشتباهات زیادی مرتکب می‌شوم. هر روز تلاش می‌کنم بهتر شوم، تجربه فوتبالی دارم اما این به معنای آن نیست که همیشه حق با من است یا دیگر جای پیشرفت ندارم. نمی‌خواهم مربی‌ای باشم که مدام دستور می‌دهد و به بازیکن می‌گوید باید این کار، آن کار و کار دیگر را بکنی. بازیکنان باید ساختار بازی را بفهمند تا در هر لحظه بهترین تصمیم را بگیرند و این کلید اصلی است. آنها باید بتوانند خودشان راه‌حل ارائه دهند و موقعیت‌های مختلف را مدیریت کنند. همه‌چیز نباید فقط با تصمیم سرمربی پیش برود. ما همه با هم جلو می‌رویم و بازیکنان باید مسئولیت بیشتری بر عهده بگیرند. ما موقعیت‌های احتمالی و حرکات حریف را پیش‌بینی می‌کنیم، اما در جریان بازی این خود بازیکنان هستند که باید اتفاقات زمین را درک کنند.»

‫او درباره شیوه مدیریت رختکن و اختلاف سنی با بازیکنان جوان توضیح داد: «اگر راستش را بخواهید، این واقعیتی است که کمی مرا می‌ترساند. اختلاف سنی من با بازیکنان جوان هر سال بیشتر می‌شود، اما اگر به کارنامه‌ام نگاه کنم می‌بینم همیشه روابط خیلی خوبی با بازیکنان ساخته‌ام و با وجود این فاصله سنی این روند ادامه دارد. من خندیدن، شوخی کردن و نزدیک بودن به بازیکنان را خیلی دوست دارم. نزدیک بودن به بچه‌ها، شوخی کردن و وقت گذراندن با آنها به من انرژی می‌دهد. ویتینیا گاهی به من می‌گوید نمی‌دانم شوخی می‌کنی یا جدی هستی و من هم با خنده می‌گویم برداشتش با خودت است. هر بازیکنی در شرایط مختلف به صحبت متفاوتی نیاز دارد. بعضی‌ها به تشویق احتیاج دارند و بعضی‌ها به برخورد جدی‌تر. پیدا کردن بهترین راه برای حرف زدن با تک‌تک آنها جذاب است و عاشق این بخش از شغلم هستم. همه چیز مثل تیم ما مدام در حال حرکت و تغییر است.»

‫انریکه درباره رابطه کاری نزدیکش با لوئیس کامپوس گفت: «اخیراً صحبتی با پسرم پاچو داشتم و روزی را به یادش آوردم که لوئیس کامپوس در شروع کارمان به خانه‌ام آمد. او آدرس خانه‌ام را داشت، به دیدنم آمد و آن روز را خیلی خوب به یاد دارم. ارتباط من و لوئیس از همان دقایق اول کاملاً شفاف و صمیمی بود. او کسی بود که هنوز شناخت کاملی از او نداشتم، اما خیلی سریع حس کردم به من اعتماد دارد و می‌خواهد کارهای بزرگی برای باشگاه انجام دهد. این پیوند غافلگیری عجیب و مثبتی برایم بود و نقطه عطف بزرگی به حساب می‌آمد. پیش از این همکاری‌های خوبی داشتم اما این یکی فوق‌العاده قوی بود. بهترین شرایط کاری برای مربی داشتن همین اعتماد و حرکت مشترک است. یک مدیر ورزشی باید شجاع باشد و مهره‌هایی متناسب با افکار سرمربی جذب کند. افکار من و کامپوس بسیار شبیه هم است و این یکی از رازهای اصلی موفقیت ماست.»

‫سرمربی پاری‌سن‌ژرمن در بخش پایانی صحبت‌هایش درباره جایگاهش در جمع مربیان بزرگ تاریخ فوتبال گفت: «من هرگز انگیزه‌ای برای مقایسه خودم با دیگر مربیان نداشته‌ام. هر کسی مسیر خودش را می‌رود و همه باید این را درک کنند. خیلی از مربیان تلاش می‌کنند کارهایی را که برای دیگران جواب داده کپی کنند، اما مهم‌ترین مساله ادامه دادن مسیر شخصی خودتان است. این یعنی باید مدام از خودتان سوال بپرسید: آیا این سبکی است که می‌خواهم تیمم بازی کند؟ آیا اگر قرار است ببازیم، می‌خواهم این‌طور شکست بخوریم؟ پذیرش این مسئله شاید از سخت‌ترین کارهای یک مربی باشد، اما دقیقاً همین باخت‌ها هستند که ما را وادار به بازنگری می‌کنند. من نیازی ندارم با نگاه کردن به بقیه مربیان انگیزه بگیرم و نمی‌خواهم صرفاً برای رد شدن از آنها افتخارات و رزومه‌ام را سنگین‌تر کنم. از تمام دستاوردهایم تا امروز راضی هستم و عطش زیادی برای بردن جام‌های متعدد دارم، اما وقتی زمان شکست برسد باید آن را به بهترین شکل پذیرفت. در آن روز تیم دیگری، مربی دیگری و باشگاه دیگری برنده شده و شاد است و زندگی همین است.»