به گزارش "ورزش سه"، میکل آرتتا و آرسنال ممکن است در این فصل اهداف مهم‌تری از جام اتحادیه داشته باشند. اما حذف این تیم به دست فلیت‌وود تاون، ضربه سنگینی به غرور سرمربی توپچی‌ها وارد کرده است. چه شب بزرگی برای فلیت‌وود و چه آبروریزی بزرگی برای قهرمان لیگ برتر!

آرسنال با سری پایین و شرمسار به جنوب بازگشت، آن هم پس از شکست مقابل تیمی که در رتبه هجدهم لیگ دو قرار دارد. اخراج مکس داومن نیز بر تلخی این شکست افزود، نتیجه‌ای که بدون تردید باید یکی از بزرگ‌ترین شگفتی‌های تاریخ جام‌های حذفی به شمار برود. از همان ابتدا، همه‌چیز حال‌ و هوای یک شگفتی بزرگ را داشت، بادها می‌وزیدند و بازی به شکلی عجیب به دلیل حضور یک پهپاد به مدت هشت دقیقه متوقف شد.

آرون لوپالو بی، مهاجم فلیت‌وود، با گلزنی در دقیقه ۲۱ هواداران تیمش را به رؤیاپردازی واداشت. اما وقتی ویکتور گیوکرش پنج دقیقه پس از شروع نیمه دوم نخستین گل فصلش را به ثمر رساند، همه تصور کردند که داستان رؤیایی فلیت‌وود به پایان رسیده است. اما تمام کسانی که در هایبوری حضور داشتند، سخت در اشتباه بودند. میزبان جنگید تا کار به ضربات پنالتی کشیده شود و هر پنج ضربه‌اش را با دقتی مثال‌زدنی، درست مثل یک بازی دوستانه در پارک، به گل تبدیل کرد.

آرسنال سه پنالتی نخست خود را گل کرد اما سپس لحظه سرنوشت‌ساز فرا رسید. مهار تماشایی جی لینچ، دروازه‌بان فلیت‌وود، مانع گلزنی برونو گیمارش شد و فرصت را در اختیار کانر هاگی قرار داد تا به چهره اصلی این شب تبدیل شود. این بازیکن ۱۹ ساله اشتباه نکرد و هواداران میزبان به زمین مسابقه هجوم بردند. بسیاری از آنها نمی‌خواستند زمین را ترک کنند و نمی‌شد به آنها خرده گرفت.

فلیت‌وود ۸۵ رتبه پایین‌تر از آرسنال قرار دارد اما حالا به مرحله یک‌ چهارم نهایی رسیده است. در نهایت، گوینده ورزشگاه با اعلام تمدید ساعت در کافه ورزشگاه، موفق شد هواداران را از زمین بیرون بفرستد. آرتتا پس از چنین اتفاقی احتمالاً خودش هم به یک نوشیدنی حسابی نیاز داشت.

هواداران آرسنال معمولاً نام هایبوری را دوست دارند، اما آنها و آرتتا از این که دیگر پایشان به این ورزشگاه باز نشود، خوشحال خواهند شد. تیم او بی‌دقت و آشفته ظاهر شد، تیمی که به‌ وضوح با آنچه باید روز یکشنبه در آنفیلد باشد، فاصله زیادی داشت. سفر طولانی به شمال انگلیس از ابتدا آزمون دشواری برای قهرمان لیگ برتر به نظر می‌رسید، به‌ ویژه با توجه به آخرین ضربات طوفان بوئلو که همچنان احساس می‌شد.

ورزشگاه خانگی فلیت‌وود، هایبوری نام دارد اما با ظرفیت ۵۳۲۷ نفر، تفاوت زیادی با ورزشگاه قدیمی آرسنال دارد. این دو ورزشگاه نام یکسانی دارند، اما شباهت‌شان به همین‌جا ختم می‌شود. هایبوری فلیت‌وود تضاد آشکاری با تالارهای مرمری شمال لندن دارد و فضای جمع‌ و جور آن، حال‌ و هوای یک ورزشگاه غول‌کش را به وجود آورده بود.

آرتتا آشکارا می‌خواست از چنین اتفاقی جلوگیری کند و تیم قدرتمندی را به میدان فرستاد. یورین تیمبر، کای هاورتز و گیوکرش همگی در ترکیب اصلی قرار گرفتند، در حالی که سیداک اونیل، مهاجم نوجوان و ایلان مسلیه، دروازه‌بان تیم، نخستین بازی خود را انجام دادند. یکی از نخستین کارهای مسلیه نیز بیرون آوردن توپ از دروازه خودش بود.

بازی با اتفاقی عجیب آغاز شد، به‌ طوری که کمتر از یک دقیقه از شروع آن گذشته بود که حضور یک پهپاد باعث توقف مسابقه شد. بازیکنان هر دو تیم بیش از هشت دقیقه در سرمای شدید ایستادند تا این که پهپاد سرانجام از ورزشگاه دور شد و بازی از سر گرفته شد. پس از این وقفه، فلیت‌وود سریع‌تر به جریان مسابقه بازگشت و در دقیقه ۲۱ به شکلی شایسته به گل رسید. نیل توپ را با ضربه‌ای به جلو فرستاد و لوپالو-بی، بازیکن قرضی فولام، پس از مقاومت در برابر مارلی سالمون، توپ را وارد دروازه کرد.

هواداران میزبان از شدت خوشحالی به وجد آمدند و هم‌زمان با پخش موسیقی تیتراژ کاپیتان پاگ‌واش از بلندگوهای ورزشگاه، جشن گرفتند. آرسنال کاملاً سردرگم به نظر می‌رسید و پاس‌های بی‌دقت و ارسال‌های بلند و بی‌هدفش، واکنش مناسبی به دریافت گل نبود. پاسخ آرتتا در بین دو نیمه، به میدان فرستادن بن وایت و مارتین اودگارد به جای سالمون و تیمبر بود.

این تغییر جواب داد. اودگارد انرژی تازه‌ای به خط حمله بخشید و پنج دقیقه پس از شروع نیمه دوم، ضربه نه‌ چندان تمیز گیوکرش بازی را به تساوی کشاند. اما آرسنال نتوانست از این گل به‌ عنوان نقطه شروعی برای پیشروی استفاده کند و در عوض، اوضاع برای این تیم از هم پاشید. داومن پس از یک تکل محکم از سوی نیل، با لگد به سمت او ضربه زد، اتفاقی که شاید نشان می‌دهد این بازیکن ۱۶ ساله هنوز در حال یادگیری است.

هنگامی که او زمین مسابقه را ترک می‌کرد، به نظر می‌رسید آرتتا که به‌ شدت عصبانی بود، حرف‌های تندی به این نوجوان می‌زند. با این حال، حتی در آن لحظه هم انتظار می‌رفت آرسنال در ضربات پنالتی خونسردی خود را حفظ کند. اودگارد، هاورتز و گیوکرش همگی با گل کردن ضربات‌شان این کار را انجام دادند، اما پنالتی از دست‌ رفته گیمارش سرنوشت‌ساز شد.

رونان کوفلان، نیل، ویل دیویس و اندی کنن همگی پنالتی‌های خود را برای فلیت‌وود به گل تبدیل کردند و در نهایت، هاگی پنجمین ضربه را وارد دروازه کرد. نتیجه‌ای که برای هواداران فلیت‌وود چیزی شبیه به یک رؤیا به نظر می‌رسید، ناگهان به واقعیت تبدیل شد.